1. ۱نگار من چو بر سیمین میان زرین کمر بنددهر آن کاو را ببیند کی دل اندر سیم و زر بندد
2. ۲طمع باید برید از جان شیرین چون من آن کس راکه بیهوده دل اندر عشق آن شیرین پسر بندد
3. ۳گهی از مشک زلف او حمایل در گل آویزدگهی از قیر جعد او سلاسل بر قمر بندد
4. ۴ز عشق او جهان من شود چون حلقهٔ خاتمچو زلف او ز عنبر حلقه اندر یکدگر بندد
5. ۵چو تیر و چون کمان گردد دهن باز و خمیده قدچون آن مشکین زره عمدا بر آن سیمین سپر بندد
6. ۶شود چون شمع زرین روی و ریزان اشک و سوزان دلهر آن کاو دل در آن شمع بتان کاشغر بندد
7. ۷از آنم چون گل و نرگس سلب چاک و سرافگندهکه او بر سوسن تازه همی شمشادتر بندد
8. ۸بدان زنجیر مشکین و عقیق شکرین همچوندل من صدهزاران دل به روزی بیشتر بندد
9. ۹گهی خونم بدان زلف دوتاه پر شکن ریزگهی خوابم بدان چشم سیاه دل شکر بندد
10. ۱۰شود چون شکر از آب و چو مشک از آتش آن کاو دلدر آن زنجیر پر مشک و عقیق پر شکر بندد
11. ۱۱گه از سنبل حجابی بر فراز پرنیان پوشدگه از عنبر نقابی بر طراز شوشتر بندد
12. ۱۲ز شوق روی او آید ز گِل هر ساله پیدا گلچو بیند روی او از شرم او بار سفر بندد
13. ۱۳به چشم مردمان گردد چو سیم قلب خوار آن کسکامید اندر وصال آن نگار سیمبر بندد
14. ۱۴عزیز آن کس بود نزدیک خاص و عام کاو خاطرچو من پیوسته در مدح عمید نامور بندد
15. ۱۵اثیر دین امین ملک زین دولت آن صدریکه بر درگاه او دولت میان هر روز در بندد
16. ۱۶ابومنصور نصر بن علی کز رایش ار یابداجازت آسمان پش وی از جوزا کمر بندد
17. ۱۷چو مه زانگشت پیغمبر حجر بشکافد از بیمشاگر دور از تو گاه خشم چشم اندر حجر بندد
18. ۱۸جهانی با کمال است و نباشد عقل آن کاملکه همت با وجودش در جهان مختصر بندد
19. ۱۹در ارحام از برای کثرت اتباع او دایمهمی از نطفهٔ ماء معین ایزد صور بندد
20. ۲۰سمند او چو آرد حمله فرق فرقدان شایدکمند او چو گردد حلقه حلق شیر نر بندد
21. ۲۱خیال هیبتش در دست شمشیر اجل گیردهمای همتش بر پای منشور ظفر بندد
22. ۲۲فلک امید بست اندر دوام عمر او چونانکه حربا وهم در شمس و صدف دل در مطر بندد
23. ۲۳شود آتش بر ایشان چون بر ابراهیم بر ریحاناگر گاه کرم همت در اصحاب سقر بندد
24. ۲۴به دین اندر همی از علم ترتیب علی سازدبه ملک اندر همی از عدل آیین عمر بندد
25. ۲۵اگر هر مهتر از بهر هوای نفس جان و دلدر آلات ملاهی و در انواع بطر بندد
26. ۲۶خرد وی را بر آن دارد همه کاندیشه و همتدر اسباب معانی و در ارباب هنر بندد
27. ۲۷به پای عزم پیوسته همی فرق قضا کوبدبه دست عزم همواره همی پای قدر بندد
28. ۲۸الا ای نامور صدری که توقیعات کلک توتفاخر را همی روح الامین بر فرق سر بندد
29. ۲۹وگر این مرتبت وی را شود حاصل ز رشک اونقاب شرم دست آسمان بر روی خور بندد
30. ۳۰بود بر هیأت زرین عماری دار سال و مهبه طمع آن که مرکب دارت او را بر ستر بندد
31. ۳۱هر آن شاعر که یک ره مدح تو گوید شود کارهکز آن پس خاطر اندر مدح سادات بشر بندد
32. ۳۲چو گردون بسیط آمد که را رای زمین خیزدچو دریای محیط آمد که را دل در شمر بندد
33. ۳۳اگر گوری ستایش را دهان پیش تو بگشایدوگر موری پرستش را میان پیش تو در بندد
34. ۳۴یکی از حشمت تو شرزه شیران را زبون گیردیکی در دولت گَرزه ماران را زفر بندد
35. ۳۵نگردد از فنا معزول جاویدان حواس آنکه از بهر مدیح تو حواس اندر فکر بندد
36. ۳۶زمانه خامهٔ مدحت صلف را در بنان گیردستاره نامهٔ فتحت شرف را بر بصر بندد
37. ۳۷به جود ار چند مشهور است حاتم هر که جودت راببیند زو عجب آید که فهم اندر سمر بندد
38. ۳۸به حلم ار چند مذکور است احنف هر که حکمت رابداند زو غریب آید که وهم اندر خبر بندد
39. ۳۹شود باز سپید او را به تأیید تو خدمتگراگر تیهو مثال عالیت بر بال و پر بندد
40. ۴۰ایا در نظم مدحت بسته طبع من چنان فکرتکه عابد دایم اندیشه در اوقات سحر بندد
41. ۴۱گه اصناف بدایع را در الفاظ ظرف داردگه اوصاف روایع را بر ابیات عزر بندد
42. ۴۲کنون پرداخت مدحی چون عروسی ساخته کاو رابه گردن بر مشاطه عقدهای پر گهر بندد
43. ۴۳بر آن منوال کاستاد مقدم لامعی گویدز تیره شب همی پرده به روی روز بر بندد
44. ۴۴الا تا ابر بارنده ز در و لعل و پیروزهقلاید در مه آزار بر شاخ شجر بندد
45. ۴۵محل تو چنان بادا که هر بنده که او کهترکمر در پیش از پیروزه و لعل و درر بندد