1. ۱منسوخ شد مروت و معدوم شد وفاوز هر دو نام ماند چو سیمرغ و کیمیا
2. ۲شد راستی خیانت و شد زیرکی سَفَهشد دوستی عداوت و شد مردمی جفا
3. ۳گشته‌ست باشگونه همه رسمهای خلقزین عالم نبهره و گردون بی‌وفا
4. ۴هر عاقلی به زاویه‌ای مانده ممتحنهر فاضلی به داهیه‌ای گشته مبتلا
5. ۵وآن کس که گوید از ره دعوی کنون همیکاندر میان خلق مُمَیّز چو من کجا؟
6. ۶دیوانه را همی‌نشناسد ز هوشیاربیگانه را همی بگزیند بر آشنا
7. ۷با یکدگر کنند همی کبر هر گروهآگاه نی کز آن نتوان یافت کبریا
8. ۸هرگز بسوی کبر نتابد عنان خویشهرک آیت نخست بخواند ز هَلْ أتی
9. ۹با این همه که کبر نکوهیده عادتیستآزاده را همه ز تواضع بود بلا
10. ۱۰گر من نکوشمی به تواضع نبینمیاز هر خَسی مذلّت و از هر کسی عَنا
11. ۱۱با جاهلان اگرچه به صورت برابرمفرقی بود هرآینه آخر میان ما
12. ۱۲مهر شهان ز قوت ستوران بود پدیدگرچه زمرد است به دیدار چون گیا
13. ۱۳آمد نصیب من ز همه مردمان دو چیزاز دشمنان خصومت و از دوستان ریا
14. ۱۴بر دشمنان همی نتوان بود مؤتَمَنبر دوستان همی نتوان کرد متکّا
15. ۱۵قومی رَهِ منازعت من گرفته‌اندبی‌عقل و بی‌کفایت و بی‌فضل و بی‌دَها
16. ۱۶من جز به شخص نیستم آن قوم را نظیرشمشیر جز به رنگ نماند به گندنا
17. ۱۷با من بود خصومت ایشان عجیب‌ترزآهنگ مورچه به سوی جنگ اژدها
18. ۱۸ز ایشان همه مرا نبود باک ذرّه‌ایکز آبگینه ظلم نیاید بر آسیا
19. ۱۹گردد همی شکافته دِلْشان به کین منهمچون مه از اشارت انگشت مصطفی
20. ۲۰چون گیرم از برای معانی قلم به دستگردد همه دعاوی آن طایفه هبا
21. ۲۱ناچار بشکند همه ناموس جادواندر موضعی که در کف موسی بود عصا
22. ۲۲ایشان به نزد خلق نیابند رتبتیتا طبعشان بود ز همه دانشی خلا
23. ۲۳زیرا که بی مَطَر نبود میغ را محلچونانک بی‌گهر نبود تیغ را بها
24. ۲۴با فضل من همیشه پدید است نقصشانچون عجز کافران بر اعجاز انبیا
25. ۲۵با عقل من نباشد مریّخ را توانبا فضل من نباشد خورشید را ذُکا
26. ۲۶آنم که برده‌ام عَلَمِ عِلم در جهانبر گوشهٔ ثریا از مرکز ثَریٰ
27. ۲۷شاهان همی‌کنند به فضل من افتخارواقران همی‌کنند به نظم من اقتدا
28. ۲۸با خاطر منیرم و با رای صافیمکالبرق فی الدجیّة و الشمس فی الضّحیٰ
29. ۲۹عالیست همتم به همه وقت چون فلکصافیست نسبتم به همه نوع چون هوا
30. ۳۰بر همت من است سخنهای من دلیلبر نسبت من است سخنهای من گوا
31. ۳۱هرگز ندیده و نشنیده‌ست کس ز منکردار ناستوده و گفتار ناسزا
32. ۳۲در پای جاهلان نپراگنده‌ام گهروز دست سفلگان نپذیرفته‌ام عطا
33. ۳۳وین فخر بس مرا که ندیده‌ست هیچکسدر نثر من مذمت و در نظم من هجا
34. ۳۴وآن را که او به صحبت من سر درآوردجویم بدل محبت و گویم به جان ثنا
35. ۳۵ور زَلَّتی پدید شود زو معاینهانگارمش صواب و نپندارمش خطا
36. ۳۶اهل هری کنون نشناسند قدر منتا رحلتی نباشد ازین جایگه مرا
37. ۳۷مقدار آفتاب ندانند مردمانتا نور او نگردد از آسمان جدا
38. ۳۸آن گاه قدر او بشناسند بر یقینکآید شب و پدید شود بر فلک سها
39. ۳۹اندر حضر نباشد آزاده را خطرکاندر حجر نباشد یاقوت را بها
40. ۴۰با این همه مرا گله‌ای نیست زین قبلزین بیشتر قبول که یابد به ابتدا؟
41. ۴۱تا لفظ من به گاه فصاحت بود روانبازار من به نزد بزرگان بود روا
42. ۴۲لیکن چو صد هزار جفا بینم از کسیناچار اندکی بنمایم ز ماجرا
43. ۴۳زآن است غبن من که گروهی همی‌کنندبا من به دوستی ز همه عالم انتما
44. ۴۴وآن گه به کام من نفسی برنیاورنددر دوستی کجا بود این قاعده روا
45. ۴۵آزار من کشند به عمدا به خویشتنزآن سان که کَه کشد به بر خویش کهربا
46. ۴۶در فضل من کنند به هر موضعی حسددر نقص من دهند ز هر جانبی رضا
47. ۴۷با ناصحان من نسگالند جز نفاقبا حاسدان من ننمایند جز صفا
48. ۴۸ور اوفتد مرا به همه عمر حاجتیبی‌حجّتی کنند همه صحبتم رها
49. ۴۹مرد آن بود که روی نتابد ز دوستیلو بُسّت الجبال اَو انشقّت السّما