1. ۱جانا چه شود گر تو درِ مِهر گشاییوز در به در آیی و چو جانم به بر آیی
2. ۲دانی چه گذشتست و زِ ما حال نپرسیوز هیچ دَردی هیچ دَرِ ما نگشایی
3. ۳تایی برِ ما ، ور گذرد عمری و آییننشسته به پا خیزی و چون عمر نپایی
4. ۴دو بیت ز خاقانیِ شروانی خوانَماستادِ سخن رانی و ممدوح سِتایی
5. ۵«هیچ افتدت امشب که برافتادگیِ منرحم آری و در کاهِشِ جانم نَفَزایی»
6. ۶«یا بر شِکَرِ خویش مرا داری مهمانیا بر جگرِ ریش بمهمانِ من آیی»
7. ۷بدخو نبُدی ، تا که بیاموختت این خویا تا چه خطا دیدی ای تُرکِ خطایی
8. ۸همواره پسِ یکدیگر آیند مه و مهرای ماه ندانم که تو بی مهر چرایی
9. ۹با هیچ کَسَت می نبُوَد مهر و وفا یابا هر که ترا خواهد بی مهر و وفایی
10. ۱۰اوّل که بِنَنمائی با ما تو رُخِ مهرصد قِصّه به دل گیری ور زان که نمایی
11. ۱۱خواهی که دلِ من بربایی و ندانیکاین دل نه دلی باشد کو را بربایی
12. ۱۲من دل به هوای میر دادستم از اول«هرکس به هوایی شد و سعدی به هوایی»
13. ۱۳چرخِ عظمت میر نظام آن که نگرددالّا که به کامِ دل او چرخِ رَحایی
14. ۱۴فرخنده خداوندا از ناخوشیِ توشد پیر فلک ، کرد همی پشت دوتایی
15. ۱۵یک شهر رها گشت ز بندِ تعب و رنجکامروز ز بندِ تعب و رنج رهایی
16. ۱۶از ضعف رهانید دعایِ ضُعَفایتزان روی که تو پشت و پناهِ ضعفایی
17. ۱۷در لیل و نهارت فقرا جمله دعاگوزیرا که تو ملجاء و مَلاذِ فقرایی
18. ۱۸کس را نبُدی یَد که نرفتی به سویِ حقّکس را نبُدی لب که نکردیت دعایی
19. ۱۹ایزد به تو در عالم دردی نپسنددزیرا که به دردِ همه عالم تو دوایی
20. ۲۰دادارِ جهان رنج و بلا از تو کند دفعکز خلقِ جهان دافعِ رنجی و بلایی
21. ۲۱حیف است که رانم به زبان نامِ عدویتهر کس که ترا دوست بود باد فدایی
22. ۲۲دافع بُوَدت حق ضرر از خاکی و بادینافع بُوَدت آن چه بود ناری و مایی
23. ۲۳ار شاخه‌ای افسرده شود باک نباشدبیخی تو ، که می‌باید سر سبز بپایی
24. ۲۴پیوسته بر افراخته باشی و تن آساکاندر صف دولت تو فرازنده لِوایی
25. ۲۵همواره به جا باشی و هرگز بِنَیُفتیکاندر کفِ مُلکَت تو بَرازنده عصایی
26. ۲۶تا ارض و سما باشد باشیّ و مصون بادجان و تنت از آفتِ ارضیّ و سَمایی
27. ۲۷یک رأیِ تو دو مملکت آسوده نمودیفرخنده چنین رای و چنین صاحب رایی
28. ۲۸دشتی که وزد رایحۀ قهرِ تو آن جاتا حشر مرویاد در آن مهر گیایی
29. ۲۹قارن به تو شمشیر دهد چون تو بجنگیبهمن سپر اندازد چون تو به وَغایی
30. ۳۰در رزم چو کوشش کنی و بزم چو بخششچون قهرِ خدا باشی و چون بحرِ عطایی
31. ۳۱یک نثرِ تو بهتر ز مقاماتِ حمیدییک نظمِ تو خوشتر ز غزل هایِ سنایی
32. ۳۲این بیت ز صدر الشعّرایِ پدر خویشآرم به مدیحِ تو در این چامه گُوایی
33. ۳۳«بر حاشیۀ مائدۀ فضلِ تو باشدکشکولِ گدایی به کفِ شیخ بَهایی»
34. ۳۴صدرا و وزیرا و بلند اختر میراصَدر الوُزَرایی و امیرُ الأُمَرایی
35. ۳۵فَخرالشُعَرا خواندی در عیدِ عزیزمدیدی چو کرا داعیۀ مَدح سُرایی
36. ۳۶چونان که نکردستم از بی لقبی عارفخری نکنم نیز به فَخرُ الشّعرایی
37. ۳۷خود عار بُوَد ، لیکِن فخرست و مُباهاتممدوح تو چون باشی ، ممدوح ستایی
38. ۳۸نز با لقبی بوی و بَهایَم بفزودینز بی لقبی کاست ز من بوی و بهایی
39. ۳۹فخر من از آنست که همچون تو امیرینامم به زبان آری و گویی که مَرایی
40. ۴۰از شاعری و شعر بَری باشم و خواهمدر سلکِ ادیبان لقبم لطف نمایی
41. ۴۱از تربیتت هست به من ، گر به ادیبانفضل و هنری باید و ذوقی و ذُکایی
42. ۴۲شِعرم همه چون شعرِ بُتان چِگِل و چیننثرم همه چون خطِّ نکویانِ خَتایی
43. ۴۳بس سُخره نمایم من و بس ضِحکه زنم منگر صرف مُبَرَّد بُوَد و نحوِ کِسایی
44. ۴۴ایدون که مرا تربیت از شاه بیفزودشاید که تو هم تربیتِ من بفزایی
45. ۴۵گر ساعدِ مُلکِ شه اینجا بُدی امروزتصدیق مرا کردی از پاک دَهایی
46. ۴۶ای ساعدِ مُلک ای که تو از فرّخ حالیبر ساعدِ مُلک اندر فرخنده همایی
47. ۴۷اعیادِ گذشته که مدیح عرضه نمودماینجا بُدی امروز ندانم به کجایی
48. ۴۸صد حیف که امروز جدا بینمت از میرای کاش نبودی ، به جهان نامِ جدایی
49. ۴۹نی نی نه جدایی که تو اندر دل اوییاندر دل او باشی و در دیده نیایی
50. ۵۰از بسکه ترا دیده و دل خواهد و جویدبر هر که نماییم نظر چون تو نمایی
51. ۵۱اندر برِ میر ارچه بُوَد خالی جایتاندر دلِ او خالی نبوَد ز تو جایی
52. ۵۲فرخنده دلِ میر یکی خانۀ آنستکو را به خدا می رسدی خانه خدایی
53. ۵۳شاید اگر از فخر بنازی و ببالیدر خانۀ اُنسی تو و همرازِ خدایی
54. ۵۴هم مجلسِ عقلی تو و هم صحبتِ عشقیهمخوابۀ صدقی تو و همدوشِ صفایی
55. ۵۵در کعبۀ مقصود خود اکنون به طَوافیدر مروۀ آمال خود ایدون به صفایی
56. ۵۶کارِ دو جهان سامان زین دل بپذیرفتزنگِ تعب از این دل یا رب بِزُدایی
57. ۵۷ای راد امیری که به گاهِ کرم و جودآمد به دَرَت حاتمِ طائی به گدایی
58. ۵۸بر خِلعتِ شاهی پیِ تبریک سُرایمفرخنده و فّرخ بُوَدَت خِلعتِ شایی
59. ۵۹زین پیش که بودی به امیران و وزیراناندر سفر و غیرِ سفر مدح سُرایی
60. ۶۰از بهرِ ستودنشان بود و ز پیِ مدحدادندی اگر سیم و زر و برگ و نوایی
61. ۶۱تو از پیِ مدحِ خود بر من ندهی زرخواهی که همه مَکرُمت و جود نمایی
62. ۶۲ناچار بُوَد طبع تو از بخشش زان رویهر لحظه به یک واسطه و عذر برآیی
63. ۶۳قدر تو و شأن تو فزونتر بود از اینکز مدح بیفزایی و از هجو بِکایی
64. ۶۴من در خورِ فضلِ خود مدحِ تو سُرایماما نه بدان سان که بباییّ و بشایی
65. ۶۵فرخنده امیرا پیِ این نیک قصیدهخواهم که کنم نیز یکی خوب دعایی
66. ۶۶چون وعدۀ مهدی خان عمر تو مطوّلچون آرزویم دولتِ تو باد بقایی
67. ۶۷کان وعده نپندارم هرگز به سر آیدوین آرزویِ من مپذیراد فنایی
68. ۶۸استاد منوچهری خوش گفت بدین وزن«ای تُرکِ من امروز نگویی به کجایی؟»