1. ۱چونان شدم ضعیف که گر نه سخن کنمدر مجلسی ، کسی بنبیند که این منم
2. ۲ور هم سخن کنم ، بجز از ناله نشنوندز آن رو که همچو نی شده از لاغری تنم
3. ۳مو در بدن به جایِ نخ آمد مرا از آنکز لاغری بدن شده مانند سوزنم
4. ۴از بس نحیف و لاغرو باریک گشته امترسم که خویشتن را ناگاه گم کنم
5. ۵ای ناتوانی ، آخر در من چه دیده‌ایکاین سان گره نمودی دامن به دامنم
6. ۶گر سنگ بود سُفتی و آهن ، گداختیبا آنکه من نه ساخته از سنگ و آهنم
7. ۷چندین متاز اسب که بشکست مِغفرمچندین میاز دست که بُگسَست جوشنم
8. ۸من شاعری حقیرم و مدحتگری فقیرنه رستمم نه طوس ، نه گیوَم نه بهمنم
9. ۹سی روز بوسه برزده ام بر کفِ امامسی روز هم به پایِ بتی بوسه برزنم
10. ۱۰وقتست دلبرا که خمِ طُرّه بشکنیتا من بدان نگاه کنم توبه بشکنم
11. ۱۱یک چند ضعف بیخِ مرا کند زین سپسبا قوّتِ می آن را از بیخ برکَنم
12. ۱۲نی نی نزار خوشترم از آن که هم صفتبا کلکِ میرِ شیر دلِ شیر اوژنم
13. ۱۳میر نظام آن که پیِ نظامِ مُلک و دینایزد وجودِ او را بنمود مغتنم
14. ۱۴چون روزِ عرضِ فضل ز حکمت کند سخنبوزرجمهر گوید من طفلِ کودنم
15. ۱۵سر تا به پا زبانم سوسن صفت ولیکدر مدح میر بسته زبان همچو سوسنم
16. ۱۶نَک از زبانِ میر کنم مدحِ او که مندر مدحِ آن خدیوِ هنرمند الکَنَم
17. ۱۷در زیرِ ظِلِّ ناصرِدین شاه این منمتا یک جهان جلال بود زیرِ دامنم
18. ۱۸صد قارنم به کوشش در روزِ گیرودارلیکن به گاهِ حکم دو صد کوهِ قارنم
19. ۱۹با رویِ پر ز خنده اگر ابر بهمنیبخشش همی نماید من ابرِ بهمنم
20. ۲۰فرّخ نهاد و نیک خوی و نیک منظرمنیکو سرشت و پاک دل و پاک دیدنم
21. ۲۱با دستِ قهر ریشۀ هر ظلم بگسلمبا سنگِ عدل شیشۀ هر جور بشکنم
22. ۲۲در گاهِ مهر نوشم و در جامِ دوستمدر وقتِ قهر نیشم و در کامِ دشمنم
23. ۲۳روزِ معاندان را تاریک‌تر شبمشامِ موافقان را چون روز روشنم