سُقِيتُنَّ يا مَنْزِلاتِ الهوى

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای منزل‌های عشق، در وادی شریجه باران فرو ریزد.•سُقِيتُنَّ يا مَنْزِلاتِ الهوى ⁎ بوادي الشريجةِ صوب الحيا
2. 2و چراگاه آهوانتان همواره پرگیاه و دور از دسترس بماند.•ولا زال مسرحُ غِزْلانُكنَّ ⁎ مَريعَ المَحلَّةِ والمُنْتأَى
3. 3و در همسایگی باغ بودید که زیبایی خردها را از چشم‌های آهو فرو می‌خواباند.•وجاوَرتِ الروض حيثُ الحسا ⁎ نُ تغضُّ النهى من عيون المها
4. 4ایستگاه‌های حوریان پرده‌نشین که چشم عاشق را می‌گریانند.•مواقف حورِ بناتِ الخُدورِ ⁎ يُبكِّينَ أعينَ من قد هوى
5. 5چون گریهٔ کبوتران در بیشه که هنگام لبخند چاشت به هم پاسخ می‌دهند.•بُكاءَ الحمائم في أيكةٍ ⁎ تَجاوبْنَ وقت ابتسامِ الضُّحا
6. 6چون بامدادان روند، باریک‌میان و سبک‌سینه و گران‌گام.•إذا ما غدونَ لِطافَ الخصورِ ⁎ خفافَ الصدورِ ثِقالَ الخُطا
7. 7نازک دندان‌ها و شیرین‌لب، کوچک‌دل و ناتوان.•رِقاقَ الثنايا عِذَابَ الغُروبِ ⁎ صِغارَ القلوب ضِعافَ القُوى
8. 8هر جمعه دیدارکنندگان‌اند، چون گورهایی که در سرای پوسیدگی برپا شده‌اند.•زوائرَ في كلِّ ما جُمعةٍ ⁎ قُبوراً أقمنَ بدار البِلى
9. 9و شامگاه می‌روند در حالی که کفل‌هایشان را می‌کشند، بازیگران در میان زنانی چون پیکره.•ورُحن يُجاذبنَ أردافهنَّ ⁎ لَواعبَ في نسوةٍ كالدمى
10. 10گویی خمیدن پهلوهایشان خمیدن شاخه‌هاست در باد صبا.•كأنّ تَثنِّيَ أعطافهِنَّ ⁎ تثني الغصونِ بريح الصَّبا
11. 11چه بسیار روزگاری برای من در سایهٔ شاخه‌هایتان بود، در دوری از جایگاه کودکی.•فكم ليَ في ظلّ أفنانكنَّ ⁎ على النأيِ من معهدٍ للصِّبا
12. 12و پس از دوری از هم، پیوندی؛ و پس از پراکندگی، دیدار.•وبعدَ التَّهاجُر من وُصْلَةٍ ⁎ وبَعدَ التفرقِ من مُلتقى
13. 13و روزی اندوه که با دوستانمان صالح مرتضی در آن به ناز زیستیم.•ومن يومِ همٍّ نعمنا به ⁎ بأَحبابنا صَالحٍ مُرتضَى
14. 14پس در واسط به جای شما خانه‌های نبطیان روستا را یافتم.•فبُدِّلتُ منكن في وَاسطٍ ⁎ مساكنَ أنباطِ أهل القُرَى
15. 15و به جای سامرا و باغ‌هایش، مستراح‌هایی که در میانهٔ میدان روبه‌روی هم‌اند.•ومن سُرَّ من را وروضاتها ⁎ حُشوشاً تقابلُ وسط الملا
16. 16و به جای زیبایی چهرهٔ ساکنانش، میمون‌هایی که زیر درخت غضا آه می‌کشند.•ومن حُسن أوجهِ سكانها ⁎ قُروداً تَزَحَّرُ تحت الغَضى
17. 17مردانی در کسکر که همانندشان در میان آدمیان نمی‌بینی.•رجالاً بكَسكَر ما إن ترى ⁎ لهم شَبهاً من جميع الورى
18. 18لاغر تن، سبک خوی، کوچک سر و بزرگ ریش.•نحافَ الجسُومِ خفافَ الحُلو ⁎ مِ صغارَ الرؤوسِ عظامَ اللَّحى
19. 19واسط شهری مقدس مباد و ابری که سیراب کند بر آن نبارد.•فلا قُدستْ واسط بلدةً ⁎ ولا جادها من سحابٍ رَوا