1. ۱ای ز هستی غلغلی در ملک جان انداختهعکس نور ذات خود بر انس و جان انداخته
2. ۲آتشی از مهر در میدان دل افروختهپرتوی از ذات در صحرای جان انداخته
3. ۳نه تتق در عالم کون و فساد افراشتههفت فرش اندر سرای کن فکان انداخته
4. ۴مهر وحدت از رخ شاه و گدا افروختهنور قربت در دل پیر و جوان انداخته
5. ۵شب کنار آسمان پر کرده از در و گهرماه را چون گوی سیمین در میان انداخته
6. ۶روز فرشی را ز زر گسترده بر روی فلکشب بساطی را به راه کهکشان انداخته
7. ۷قدرت او صبحدم از جامه ی زرین مهرسبز خنگ چرخ را برگستوان انداخته
8. ۸در بدخشان، تاب مهر عالم افروزش به صنعخون لعل اندر دل سنگین کان انداخته
9. ۹هر که بی پروانه ی حکمش زبان آور شدههمچو شمعش آتشی اندر زبان انداخته
10. ۱۰زآستین صنع، دست قدرتش روز ازلفتنه ها در دامن آخر زمان انداخته
11. ۱۱هر کسی کو آتش حرص و هوا افروختهزآتش غم دودش اندر دودمان انداخته
12. ۱۲دوستان را روح و راحت دررسانیده به دلدشمنان را در عذاب جاودان انداخته
13. ۱۳هر که عشق او بهشت، از مدبری و کافریآتشی از دوزخش در خان و مان انداخته
14. ۱۴غیر نامش هر که نامی بر زبان آورده استاز ندامت، خاک راه اندر دهان انداخته
15. ۱۵عاشق ذات جلالش هر دم از مجرای دلناوک آه از زمین بر آسمان انداخته
16. ۱۶صانع بیچون به دست قدرت خود در بهشتخوان پرنعمت ز بهر بندگان انداخته
17. ۱۷عارف حق از خدا چیزی نخواهد جز لقاگرچه بیند جنت اعلی و خوان انداخته
18. ۱۸کوثر و حور و جنان هیچ است پیش حق طلبکو ز دیده کوثر و حور و جنان انداخته
19. ۱۹بنده ای را بر فراز تخت شاهی داده جایبنده ای را دردمند و ناتوان انداخته
20. ۲۰زاهدی را کرده در مسجد امام و پیشواراهبی را مست در کوی مغان انداخته
21. ۲۱خالق اشیا، گناهی کآمد از ما در وجودسترپوش است و طبق پوشی بر آن انداخته
22. ۲۲ذات پنهانش که پیداتر بود از آفتابسر به سر اهل یقین را در گمان انداخته
23. ۲۳مه، برین چرخ یکم از امر حق، در تیره شبخویشتن را همچو شمعی در دخان انداخته
24. ۲۴منشی ملک دوم، آن کو عطارد نام اوستمست حضرت گشته و کلک از بنان انداخته
25. ۲۵مطرب بزم سوم، زهره، به امر دادگراز غریو چنگ در گردون فغان انداخته
26. ۲۶خسرو چرخ چهارم، آفتاب، از نور حقآتشی اندر نهاد خود عیان انداخته
27. ۲۷رزم ساز کشور پنجم، شه بهرام نامهیبت قهر حق از دستش سنان انداخته
28. ۲۸قاضی ملک ششم، برجیس، در دارالقضادست قدرت بر سر او طیلسان انداخته
29. ۲۹شاه چرخ هفتمین، کیوان، به امر کردگارهفت گردون معلا زیر ران انداخته
30. ۳۰دست صنعش، فصل نیسان از شقایق، فرش آلبر کنار سبزه و آب روان انداخته
31. ۳۱چترهای هفت رنگ از شاخه ها افراختهوز زمرد فرشها در بوستان انداخته
32. ۳۲از بهار و ارغوان و لاله و نسرین و گلبرقعی بر روی باغ از پرنیان انداخته
33. ۳۳شاخ سنبل بر کنار ضیمران افراختهشور بلبل در میان گلستان انداخته
34. ۳۴ارغوان، رخ سرخ کرده از برای شاهدیغیرت او آتشی در ارغوان انداخته
35. ۳۵رنگ و بوی گل پدید آورده در بستان عشقغلغلی در بلبل فریادخوان انداخته
36. ۳۶در شب معراج گفته یک سخن با مصطفازآن سخن آوازه ای اندر جهان انداخته
37. ۳۷دین او دریاست، در وی مؤمنان چون گوهرندکافران را موج، چون خس بر کران انداخته
38. ۳۸دولت او کوس در عرش معلا کوفتهنوبتش آوازه در کون و مکان انداخته
39. ۳۹کشتیی کآن نیست در دریای دین ملاح آنلنگر و تیرش شکسته، بادبان انداخته
40. ۴۰حیدر عاشق زبهر آنکه باشد احمدیغلغلی از عاشقی در لامکان انداخته