نَشَدْتُ بني النّجّارِ أفْعَالَ والدي

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1بنی‌نجار را به کردار پدرم سوگند دادم، آنگاه که اسیر کسی را نیابد که او را بپوشاند.•نَشَدْتُ بني النّجّارِ أفْعَالَ، والدي ⁎ إذا لمْ يَجِدْ عانٍ لَهُ مَنْ يُوَارَعُهْ
2. 2فرستادگان بر او گرد آمدند و در دوردست‌ها از آنان پاسدار را نمی‌بینی که بنگرد.•وارثَ عليهِ الوافدونَ، فما ترى ⁎ على النأيِ منهمْ ذا حفاظٍ يطالعهْ
3. 3هر کاری را که می‌خواست بر او بستند و بندش را افزودند تا انگشتانش خشک شد.•وَسُدَّ عَلَيْهِ كُلُّ أمْرٍ يُرِيدُهُ ⁎ وَزِيدَ وِثاقاً، فأقْفَعَلّتْ أصَابِعُهْ
4. 4چون قبیله‌ی مقیمان را یاد کند و ببیند که چه می‌کشد، اشک‌هایش روان می‌شود.•إذا ذكرَ الحيَّ المقيمَ حلولهمْ ⁎ وأبْصرَ ما يَلْقَى استهلّتْ مَدامعُهْ
5. 5آیا ما شتران سپید را در آن سرزمین، در خستگی، نمی‌راندیم، آنگاه که دوستش خفته بود و بستر خوش داشت؟•ألسنا ننصُّ العيسَ فيهِ على الوجى ⁎ إذا نَامَ مَوْلاهُ، وَلذّتْ مَضَاجِعُهْ
6. 6و دست نمی‌کشیم تا بندهایش را با اموال خود باز کنیم؛ و نیکی ستوده‌ی کننده‌اش است.•ولا نَنْتَهي حَتّى نَفْكّ كُبولَهُ ⁎ بأمْوَالِنا، والخيْرُ يُحمَدُ صَانِعُهْ
7. 7شما را سوگند می‌دهم، و ستم اهل خود را هلاک می‌کند، هرگاه زمستان قحط بوزد و تندبادهایش برخیزد،•وَأنشُدُكمْ، والبَغْيُ مُهْلِكُ أهلِه ⁎ إذا ما شتاءُ المحلِ هبتْ زعازعهْ
8. 8هرگاه نوزاد قبیله شیری ننوشد و شیردهندگانش از صبوحی دریغ کنند،•إذا ما وَليدُ الحيّ لمْ يُسْقَ شَرْبَةً ⁎ وَضَنّ عَليْهِ بالصَّبُوحِ مَرَاضِعُهْ
9. 9و شتران شیرده با پشت‌های خمیده به چراگاهی رفتند در دشتی خشک و کم‌گیاه،•وراحتْ جلادُ الشول حدباً ظهورها ⁎ إلى مَسْرَحٍ بالجَوّ جَدْبٍ مَرَاتِعُهْ
10. 10آیا ما نیستیم که شتران کوهان‌دار را میان خیمه‌های خود می‌خوابانیم و دوست را اصلاح می‌کنیم هرگاه برافرازنده‌اش کم باشد؟•ألسنا نكبُّ الكومَ، وسطَ رحالنا ⁎ ونَسْتَصْلِحُ المَوْلى، إذا قلّ رَافِعُهْ
11. 11اگر او را کاری پیش آید، جان‌های ما او را نگه می‌دارد، و هر نیکی که به ما برسد، او را فراگیر است.•فإنْ نابهُ أمرٌ وقتهُ نفوسنا ⁎ وما نالنا منْ صالحٍ، فهوَ واسعهْ
12. 12شما را سوگند می‌دهم، و ستم اهل خود را هلاک می‌کند، هرگاه قوچ را همتایی برای نبرد نباشد،•وأنشُدُكمْ، والبغيُ مُهلِكُ أهْلهِ ⁎ إذا الكبشُ لم يوجدْ لهُ من يُقارِعُهْ
13. 13آیا ما با گروهی همتای او نیستیم که گویی سیلی است که دفع‌کنندگان آن را شب افکنده‌اند؟•ألسنا نوازيهِ بجمعٍ كأنهُ ⁎ أتِيٌّ أبَدَّتْهُ بِلَيْلٍ دَوَافِعُهْ
14. 14در آن بر شما فزونی می‌گیریم و به گرمایش می‌سوزیم و به سوی قهرمانانش می‌رویم و می‌جنگیم.•فَنَكْثُرُكُمْ فِيهِ، ونَصْلى بحرّهِ ⁎ ونمشي إلى أبطالهِ، فنماصعهْ
15. 15شما را سوگند می‌دهم، و ستم اهل خود را هلاک می‌کند، هرگاه برای دشمن کسی که دفاع کند یافت نشود،•وأنْشُدُكمْ، والبَغْيُ مُهلِكُ أهلهِ ⁎ إذا الخصْمُ لم يوجَدْ لهُ مَنْ يُدافعُهْ
16. 16آیا ما او را همدل نیستیم و کجی‌اش را راست نمی‌کنیم و دست نمی‌کشیم تا حق خالص و روشن شود؟•ألسنا نصاديهِ، ونعدلُ ميلهُ ⁎ ولا نَنْتَهي أوْ يخلُصَ الحقُّ ناصِعُهْ
17. 17پس نیکی ما را به شما ناسپاسی نکنید و آن را بستایید؛ ناسپاسی کالایش بی‌ارزش است.•فَلا تَكْفُرُونَا مَا فَعَلْنَا إلَيْكُمْ ⁎ وَأثْنُوا بهِ، والكُفرُ بُورٌ بَضَائعُهْ
18. 18چنان که اگر شما همان را به آنان می‌کردید، آنان آن را می‌ستودند و شنونده سخن را نقل می‌کرد.•كما لَوْ فَعَلْتُمْ مثلَ ذاكَ إليهِمِ ⁎ لأثْنَوْا بِهِ، ما يأثُرُ القوْلَ سامعُهْ