سماهُ معشرهُ أبا حكمٍ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1قبیله‌اش او را ابوحکم نامید و خدا او را ابوجهل نامید.•سماهُ معشرهُ أبا حكمٍ ⁎ واللهُ سماهُ أبا جهلِ
2. 2هرگز برای عمره نمی‌آید جز آنکه دیگ نادانی‌اش می‌جوشد.•فما يجيءُ، الدهرَ، معتمراً ⁎ إلا ومرجلُ جهلهِ يغلي
3. 3گویی از آنچه در او می‌جوشد، آشکارکننده‌ی تباهی و تندی نادانی است.•وكأنهُ مما يجيشُ بهِ ⁎ مبدي الفجورِ وسورةِ الجهلِ
4. 4سیاه‌رویان درنده را بر او می‌شورانند، چون درندگانی که در آب کم فرو رفته‌اند.•يُغْرَى بهِ سُفْعٌ لَعامِظَةٌ ⁎ مثلُ السباع شرَعنَ في الضَّحْلِ
5. 5ریاست او برای قبیله‌اش خشم خدا و خواری اصل را باقی گذاشت.•أبْقَتْ رِيَاسَتُهُ لمَعْشَرِهِ ⁎ غَضَبَ الإلهِ وَذِلّةَ الأصْلِ
6. 6اگر پیروز شود، پیشانی‌اش خون‌آلود می‌شود و اگر اندکی درنگ کند، با بار سفرش هلاک می‌شود.•إن ينتصرْ يدمى الجبينُ، وإنْ ⁎ يلبثْ قليلاً يودَ بالرحلِ
7. 7شاعران قصد من کردند و از من با تیری شکسته‌سو و ریخته‌پیکان بازگشتند.•قدْ رامني الشعراءُ، فانقلبوا ⁎ مني بأفوقَ ساقطِ النصلِ
8. 8و ناتوانان از من روی می‌گردانند، چنان که ماده‌شتران جوان از نزدیک شدن به نر روی می‌گردانند.•ويصدُّ عني المفحمونَ، كما ⁎ صدّ البكارةُ عن حرى الفحلِ
9. 9از حسان می‌ترسند که چون تگرگ سرد، شامگاه درهم‌شکننده و راست‌باران است.•يخْشُونَ من حسّانَ ذا بَرَدٍ ⁎ هزِمَ العشيّةِ، صادقَ الوَبلِ