تروحْ منَ الحسناء أمْ أنتَ مغتدي

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا از زیبارو بامداد می‌روی یا شبانگاه؟ عاشقی که توشه نداشته باشد چگونه راه افتد؟•تروحْ منَ الحسناء أمْ أنتَ مغتدي ⁎ وكيفّ انطلاقُ عاشقٍ لمْ يزودِ
2. 2روز کوچ با چشمانی ناز و جوان از میان درختان در هم پیچیده‌ی سدر تنها بر ما نمایان شد.•تَرَاءتْ لَنا يَوْمَ الرَّحيلِ بمُقْلَتيْ ⁎ غَرِيرٍ بمُلْتَفٍّ مِن السِّدْرِ مُفْرَدِ
3. 3و گردنی چون گردن آهو، پاک، که درخشش یاقوت و زبرجد آن را آراسته است.•وجيدٍ كجيدِ الرثمِ صافٍ، يزينهُ ⁎ توقدُ ياقوتٍ، وفصلُ زبرجدِ
4. 4گویی پروین بر گودی گلوگاهش در تاریکی می‌درخشد، چه درخششی!•كأنَّ الثُّرَيّا فَوْقَ ثُغْرَةِ نَحْرِها ⁎ توقدُ، في الظلماءِ، أيَّ توقدِ
5. 5او را دو دیوار است که مرگ پایین‌تر از آن‌هاست و گروهی که چون در یثرب فریاد برآورند بالا می‌آیند.•لها حائطانِ المَوتُ أسْفَلَ مِنْهُما ⁎ وجمعٌ متى يصرخْ بيثربَ يصعدِ
6. 6به جانم سوگند، همه‌ی ذبیان را هم‌پیمان کرده‌ام، و عبس را بر آنچه در چرم گسترده است.•لعَمْري لَقدْ حالَفْتُ ذُبْيانَ كُلَّها ⁎ وعبساً على ما في الأديمِ الممددِ
7. 7و از سرزمین حجاز با گروهی آمدم که فضا را می‌پوشانند چون مرغان قطا که پراکنده شده‌اند.•وأقبلتُ منْ أرضِ الحجازِ بحلبةٍ ⁎ تَغُمُّ الفَضاءَ كالقَطا المُتَبَدِّدِ
8. 8آنچه مزینه از ستم هم‌پیمانان می‌نالید بر دوش کشیدم، چون کسی که پوشش می‌پذیرد.•تحملتُ ما كانتْ مزينةُ تشتكي ⁎ منَ الظلمِ في الأحلافِ حملَ التغمدِ
9. 9می‌بینم که فراوانی نیکی برای اهلش میراث می‌گذارد و روزگار بد نااهلان را سرور می‌کند.•أرَى كثْرَةَ المَعْرُوفِ يورِثُ أهْلَهُ ⁎ وسَوَّدَ عَصْرُ السَّوْءِ غَيْرَ المُسَوَّدِ
10. 10اگر مرد برتری نجوید و در جنگ یاری ندهد، بگذار با کوچکی بنشیند و دور شود.•إذا المرءُ لمْ يفضلْ، ولم يلقَ نجدةً ⁎ معَ القَومِ فَلْيَقْعُدْ بِصُغْرٍ ويَبعَدِ
11. 11من بی‌نیازترین مردم از کسی هستم که تکلف می‌کند و مردم را گمراه می‌بیند و خود راه نیافته است.•وإنّي لأغْنى النّاسِ عَنْ مُتكلِّفٍ ⁎ يَرَى النّاسَ ضُلاَّلاً وليس بمُهْتدي
12. 12آرزوهای فراوان به توشه دارد و اگر روزی گرسنه شود، نیکی‌ای نزد او نیست که صبح فردا از آن بنالد.•كَثِيرِ المُنى بالزَّاد، لا خَيْرَ عِندَهُ ⁎ إذا جاعَ يوماً يَشْتَكِيهِ ضُحى الغدِ
13. 13ناآزموده، تباه، بدبخت و نفرین‌شده رشد کرد؛ ستیزه‌جویی که سرش گویی سر سرکش است.•نشا غمراً، بوراً، شقياً، ملعناً ⁎ ألَدَّ كأنَّ رأسَهُ رأسُ أصْيَدِ