1. ۱لشکری یار من امروز سر آن داردکه دلم همچو سر زلف پریشان دارد
2. ۲لؤلؤ چشم مرا کرد به رنگ لالهآنکه از لاله و لؤلؤ لب دندان دارد
3. ۳چون سکندر ز سفر هیچ نمی آسایدگرچه در چاه زنخ چشمه حیوان دارد
4. ۴در غریبی به همه حال بیابد ملکیکه رخش معجزه یوسف کنعان دارد
5. ۵چشم ترسا ببرد چون فکند در غربتکه چو خورشید هم از نور نگهبان دارد
6. ۶عزم رفتنش حقیقت شد سبحان اللهکه هنوز این دل سختی کش من جان دارد
7. ۷بر دلم درد خداوند نگردد که دلمشرف بندگی خاصه سلطان دارد
8. ۸آن به حق خواجه و مخدوم ولی نعمت منآرزوی دل و اقبال حسین بن حسن
9. ۹رفتن یار سفر پیشه من تنگ افتادبا که گویم که میان من و دل جنگ افتاد
10. ۱۰دل مرا طیره رها کرد ولی باز گرفتچکنم دل چو دلارامم هم سنگ افتاد
11. ۱۱این چه نقش است کزین نقش در آب چشممهمچو در آتش رخساره او رنگ افتاد
12. ۱۲بودی از دیدنش آیینه چشمم روشنآه کایینه زنم در خطر زنگ افتاد
13. ۱۳بس نبود آنکه چو قندیل همی سوخت دلمتا در آن قندیل از بخت قضا سنگ افتاد
14. ۱۴زان رخم زرد پر از گرد چو آبی است که اوده دل و کژ دل ماننده نارنگ افتاد
15. ۱۵دولتش بادا همره که چو تاج الدولهناگهانیش به سوی سفر آهنگ افتاد
16. ۱۶آن به حق خواجه و مخدوم ولی نعمت منآرزوی دل و اقبال حسین بن حسن
17. ۱۷پسرا بو که مرا باز فراموش کنیوین دل تنگ چو آتشکده پر جوش کنی
18. ۱۸بازی روبه از آن چشم چو آهو چه دهیتا مرا خفته و بیدار چو خرگوش کنی
19. ۱۹حلقه حلقه است سر زلف تو آخر چه شودکه بیاری تو از آن حلقه و در گوش کنی
20. ۲۰دوش بر من زفراق تو جهان شد تاریکترسم امروز که تاریک تر از دوش کنی
21. ۲۱گه گه ار دانی کز تو نشود چیزی کمیاد کن تلخی عیشم چو مئی نوش کنی
22. ۲۲بوفائی که نداده است خدایت هرگزکه مبادم که مرا باز فراموش کنی
23. ۲۳آن به حق خواجه و مخدوم ولی نعمت منآرزوی دل و اقبال حسین بن حسن
24. ۲۴زین جوان بخت جهان باز جوان خواهد شدهر چه در خاطر من گشت همان خواهد شد
25. ۲۵آز در سیری او رو به یقین خواهد گشتگنج درهستی او رو به گمان خواهد شد
26. ۲۶شاخ در باغ معالیش ثمر خواهد دادآب در جوی معانیش روان خواهد شد
27. ۲۷چرخ بوسنده پایش چو رکاب آمد زودملک در طاعت دستش چو عنان خواهد شد
28. ۲۸تیر گردون ز پی مدح سگالش چو قلمهم گشاده لب و هم بسته میان خواهد شد
29. ۲۹سود عمرست مرا مدحش از آن کم نکنمپیش جانم که در این کار زیان خواهد شد
30. ۳۰قرة العین جلالست و در اوج جاهشدیده چرخ به حیرت نگران خواهد شد
31. ۳۱آن به حق خواجه و مخدوم ولی نعمت منآرزوی دل و اقبال حسین بن حسن
32. ۳۲ای گل تازه که در ملک به بار آمده ایدر دل خصمان بادت که چه خار آمده ای
33. ۳۳پایدار است نکو خواه تو چون سرو از آنکوقت رادی همه کف همچو چنار آمده ای
34. ۳۴آشنا بط بچه را هیچکسی ناموزدباز خردی نه عجب گر به شکار آمده ای
35. ۳۵حق همی داند و سلطان جهان و صاحبکه پسندیده و شایسته کار آمده ای
36. ۳۶بر زمین آئی و بر چرخ عطارد گویدکه لطافت همه را در همه بار آمده ای
37. ۳۷گل دلها ز تو گر شاد بخندید سزدکاندرین خلعت همرنگ بهار آمده ای
38. ۳۸آن به حق خواجه و مخدوم ولی نعمت منآرزوی دل و اقبال حسین بن حسن
39. ۳۹دوستکامی که در آفاق چنان نیست منمزانکه پرورده مخدوم زمانه حسنم
40. ۴۰بلبل نعمت فضلم چو علی وچه عجبکه شکفته است گل خلق نبی در چمنم
41. ۴۱این کم از شعر عمادیست اگر با شش ماهبرقم کلک عطارد بنگارد سخنم
42. ۴۲ای گل باغ جمال و قمر چرخ جلالهست امیدم که ز تو گوی به میدان فکنم
43. ۴۳زود چون بید بر اقبال تو حالی نکنمدیر چون سرو در ایام تو دستی نزنم
44. ۴۴دل چون بحرم بر تو ز همه گرم تر استکه برین مدح تو در می نهند اندر دهنم
45. ۴۵زانکه برده است لبم شهدی ازین بردی خوشبوسه می آرزوی آید ز لب خویشتنم
46. ۴۶آن به حق خواجه و مخدوم ولی نعمت منآرزوی دل و اقبال حسین بن حسن
47. ۴۷سرو را طارم ازرق در و درگاه تو بادکمر جوزا شایان کمرگاه تو باد
48. ۴۸ظل حق جلوه گر رای چو خورشید تو شدچرخ پیرانه سر این دولت پر ماه تو باد
49. ۴۹منبع جود و بزرگی کف بخشنده تستمطلع نور الهی دل آگاه تو باد
50. ۵۰فی المثل حاسدت ار چشمه خورشید بودراست چون سایه اسیر حرس جاه تو باد
51. ۵۱ای ز قحف سر دشمن شده تیغت پرآبطاس افلاک پر آواز عفاالله تو باد
52. ۵۲چو زحل مایه ادبار بد اندیش تو گشتمشتری دایه اقبال نکو خواه تو باد
53. ۵۳هر کجا روی نهی چون فلک پیروزهنجم پیروزی در کوکبه همراه تو باد