1. ۱از گریه اگر یکدم سربر کنمی منچون شمع بسی آتش بر سر کنمی من
2. ۲من دست نیارم به سر زلف تو بردنورنه همه آفاق معطر کنمی من
3. ۳گر چشمه نوشت دهدی آب حیاتمهرگز سخن چشمه کوثر کنمی من
4. ۴چون غنچه بخنده بگشائی لب و گوئیچون گل دهن تنگ تو پرزر کنمی من
5. ۵تو می بدهی باده و خاصه ز پی نقلزان پسته یاقوتین شکر کنمی من
6. ۶جانی است مرا خشک بیاور نه هم آخراز باده لبهات کمی تر کنمی من
7. ۷بر دیده من پای چو ابرو بنهی توبرگردن تو دست چو چنبر کنمی من
8. ۸مشغول توام گرنه به سال و به شب و روزاز دیده و جان خدمت مهتر کنمی من
9. ۹فرزانه امین الدین آن حایگه منکز نعل سمندش زر افسر کنمی من
10. ۱۰در مدحت آن سرور واجب بود اینککز چشم و مژه خامه و دفتر کنمی من
11. ۱۱جان در سر خاک قدمش پاشمی آخردانم که اگر کارش در خور کنمی من
12. ۱۲توفیق عزیز است و گرنه بثناهاشاز گوی فلک حقه گوهر کنمی من
13. ۱۳وان پیکر بد خواه فرومایه او رااز تیغ زبان همچو دو پیکر کنمی من
14. ۱۴سربر خط فرمانش همی دارم اگر نهخاک از ستم هر دو بسر بر کنمی من
15. ۱۵اقبال چنان گفت که گر خواهدی آن صدراز مهر و مهش باده و ساغر کنمی من
16. ۱۶مردی نبود کشتن نامردان ورنیبرجمله اعداش مظفر کنمی من
17. ۱۷دین هست قوی ورنه برای مدد دیندر حمله به میدانش چو حیدر کنمی من
18. ۱۸اندر دل کفار که همچون شب تیره استتیر چو شهابش را رهبر کنمی من
19. ۱۹عاجز شده ام الحق در حق بزرگیشای کاش حوالت به پیمبر کنمی من