1. ۱گشاد صورت دولت بشکر شاه دهانچو بست زیور اقبال بر عروس جهان
2. ۲خدایگان سلاطین مشرق و مغربعلاء دولت و دین خسرو زمین و زمان
3. ۳ستاره جیش و زحل چاکر و سهیل نگینشهاب رمح و سها ناوک و هلال کمان
4. ۴بزرگ همت و قدر و بلند افسر و تختخجسته رایت و رای و گزیده نام و نشان
5. ۵ابوالمظفر بهرام شاه بن مسعودکه هست نامش برنامه ظفر عنوان
6. ۶گشاده دولت و دین چشم تا رود بر تختنهاده جان جهان گوش تا دهد فرمان
7. ۷تبارک الله آن ساعت خجسته چه بودکه بازگشت مظفر ز غزو هندوستان
8. ۸جهان به کام و فلک بنده و ملک داعیامید تازه و دولت قوی و بخت جوان
9. ۹فتوح سوی یمین و سعود سوی یسارسپهر پیش رکاب و زمانه پیش عنان
10. ۱۰خهی فزوده می جود تو ز جام امیدزهی شکفته گل فتح تو بخارستان
11. ۱۱ز طبع تست زمان را بهار گوهر بارز جود تست زمین را خزان زرافشان
12. ۱۲قوی دلت که مبادا سبک دریغ که شدبیک دروغ بدین بنده ضعیف گران
13. ۱۳بدان خدای که هر ذره بر خداوندیشهمی نماید چون آفتاب صد برهان
14. ۱۴ز نیستی سوی هستی سبک معلق زدبا امرش این فلک پایدار سرگردان
15. ۱۵بدین دوازده منظر هزار شمع افروختکه تا به صبح قیامت همی بود تابان
16. ۱۶نشاند پیری در خانقاه هفتم چرخکزوست هر چه که بوده است در همه کیهان
17. ۱۷سپرد صدر ششم را به قاضی عادلکه یک نم از قلم اوست چشمه حیوان
18. ۱۸نقابت صف پنجم به پاسبانی دادکه آب و آتش در تیغ او کنند قران
19. ۱۹خجسته تخت چهارم به خسروی آراستکه روشن است بدو دیده زمین و زمان
20. ۲۰طربسرای سیم را به خوش نوائی دادکز اوست عالم پر طوطی شکر دستان
21. ۲۱در این رواق دویم کاتبی پدید آوردکه دست و خامه او بست حلیت دیوان
22. ۲۲ز بهر گلشن اول گزید صباغیکز اوست لاله و گل سرخ روی در بستان
23. ۲۳چنان بلطفش اضداد آشتی کردندکه می بسازد با یکدیگر چهار ارکان
24. ۲۴نمود دری از آب قطره ای در بحرنگاشت لعلی از سنگ ریزه ای در کان
25. ۲۵بدان خدای که از بهر روح سلطان وشکه باشد او را بر تخت دل همیشه مکان
26. ۲۶برید ساخت ز گوش و طلایه از دیدهوزیر کرد ز هوش و وکیل در ززبان
27. ۲۷چو جسم کیسه جان گشت و جان خزانه عقلنگاشت بر گهر عقل مهر الرحمان
28. ۲۸بساخت این همه و پس خلافت این ملکحواله کرد بر أی تو ای به حق سلطان
29. ۲۹بدان رسول که بر فرق آسمان سایشملک تعالی تاجی نهاد از فرقان
30. ۳۰به راحت دم جان بخش عیسی مریمبه نور وادی ایمن به موسی عمران
31. ۳۱به حسن نغمت داود و رفعت ادریسبه نظم ملک سلیمان و حکمت لقمان
32. ۳۲به مردی علی و راست گوئی بوبکربه صولت عمر و شرم روئی عثمان
33. ۳۳به رزم رستم دستان و بزم کی خسروبه بذل حاتم طائی و عدل نوشروان
34. ۳۴به به نشینی عمر و به بد حریفی بختبه نقش بندی عقل و به دلگشائی جان
35. ۳۵به دولت تو که بادا فزون و پایندهبه نعمت تو که بادا هنی و جاویدان
36. ۳۶به ساغر تو که او راست در دهن دیدهبه خنجر تو که او راست در شکم دندان
37. ۳۷به خاک پای تو کان دیده را سزد سرمهبه یاد گرز تو کان فتنه را بود طوفان
38. ۳۸به کوس تو که از و گوش فتح شده آگاهبه چتر تو که از و چشم چرخ شد حیران
39. ۳۹به تاج تو که از او تافت شعله خورشیدبه تخت تو که ازو خاست رتبت کیوان
40. ۴۰به خطبه ای که ز القاب تست نازندهبه خطه ای که ز انصاف تست آبادان
41. ۴۱به هیبت تو که شیران درو روند نگونبه نوبت تو که مرغان درو پرند ستان
42. ۴۲به همت تو که اندک از او شود بسیاربه رحمت تو که دشوار از او شود آسان
43. ۴۳به عهد تو که دراز است پیش او مدتبه عفو تو که فراخست نزد او میدان
44. ۴۴که حق نعمت یکروزه ای ترا کان هستفزون ز ریگ بیابان و قطره باران
45. ۴۵به عمر خود نه فراموش کرده ام نکنمنه هیچ در دلم آید که هرگز این بتوان
46. ۴۶ور این خلاف بود پس به گفته ام که تو شاهنه آفتاب جهانی نه سایه یزدان
47. ۴۷ملک به مدحت ایام تو زبان نگشادفلک به خدمت در گاه تو نبست میان
48. ۴۸خدایگانا گندم نخورده چون آدمبرون فتادم ناگه ز روضه رضوان
49. ۴۹شکفته گلبن دولت چو صد هزار نگاردریغ بلبل طبعم اسیر خارستان
50. ۵۰دریغ من که میان خانه پر ز ذره شدمکنون چو سایه گرفتم از آفتاب کران
51. ۵۱دریغ من که چو شد کار مملکت چون تیرکشید بر من سرگشته روزگار کمان
52. ۵۲امید خلعت ثم اجتباه هم دارمکه روز و شب شده ام ربنا ظلمنا خوان
53. ۵۳من اولا که ام و آخر از چه سهو کنماگر کنم که ببخشایش تو ارزد جان
54. ۵۴تو خود ببخشی سهل است لیک اندیشمکه خاطر چو توئی شد به چون منی نگران
55. ۵۵خدای عز و جل داند ای سلیمان فرکه همچو عنقا زین شرم گشته ام پنهان
56. ۵۶پناه گردن و گوشم بطوق و حلقه تستکنون تو دانی خواهم به خوان و خواه بران
57. ۵۷اگر ندارم دل در هوا چنان باداکه موی در تن من گردد آتشین پیکان
58. ۵۸وگر بتابم رو از وفا چنان باداکه پوست بر تن من گردد آهنین زندان
59. ۵۹مرا عزیز تو کردی به جستجوی یقینکنون ذلیل مگردان به گفتگوی گمان
60. ۶۰نه خلق عالم گوساله ای پرستیدندچو شد به بارگه طور موسی عمران
61. ۶۱چو بازگشت و برآن گونه دید آن هم حالبه جز هدایت و رحمت چه کرد با ایشان
62. ۶۲همیشه تا چو امانی دهند اهل کرمبود مروت ایشان به از هزار ضمان
63. ۶۳تو باش رحمت یزدان و هیبتت چندانکفلک ز بیم تو خواهد گنه نگرده امان
64. ۶۴چو چرخ گردان میگرد و از جهان مگذرولیک عمر گرامی بخرمی گذران