1. ۱گهر بر زر همی بارم ز یاقوت در افشانششدم چون ذره ای در سایه خورشید رخشانش
2. ۲خیالش همچو او هیچم نمی پرسد عجب نبودکه از بیمار پرسیدن نگردی هم پشیمانش
3. ۳بعمر ار چند ننهاده است یک شب روی بر رویمبرآنم تا کنم یکروز جان خویش در جانش
4. ۴سکندر آب حیوان را ز ظلمت جست و اینک منهمی در چشمه خورشید بینم آب حیوانش
5. ۵دهانش نقطه موهوم را ماند کنون آریمبادا چون بر آرد خط بود بر نقطه برهانش
6. ۶نشاط انگیز عقل افتاد و نزهتگاه جان آمدمی یاقوت جام او گل خورشید بستانش
7. ۷در آورد این غم از پایم که چون سر برکند روزیز طرف چشمه یاقوت زمرد رنگ ریحانش
8. ۸بدست آن زلف را بر گوش هر ساعت کند حلقهچو من خود حلقه در گوشم چه باید کرد دستانش
9. ۹ز بند زلف پر بندش دلم ناگاه اگر بجهدفرو افتد هر اندر حال در چاه زنخدانش
10. ۱۰دلم خواهد که بگریزد ز بند زلف او لیکنز بیم آنکه خون گردد نباشد زهره آنش
11. ۱۱چنین با عاشقان غمزده دامن بیفشاندمگر عاشق شود روزی و گیرد غم گریبانش
12. ۱۲عجب نبود اگر جاوید ماند اندرین عالمکه پس با اعتدال افتاده هر جزوی ز ارکانش
13. ۱۳بفرمانم نباشد دل ز یمن عشق آن دلبرهمین باشد سزای آنکه نبود دل به فرمانش
14. ۱۴دلم را درد هجرانش بخست و قصد جان داردکنون جان من و انصاف شاه و درد هجرانش
15. ۱۵یمین دولت عالی ملک بهرام شاه آن شهکه سایل را همی شرم آید از جود فراوانش
16. ۱۶خداوند جهان بهرام شاه آن خسرو عادلکه با عمر خضر داده است حق ملک سلیمانش
17. ۱۷دهان مشکین شود هر گه که گوید بخت جمشیدشزبان شیرین شود هر گه که گوید عقل سلطانش
18. ۱۸جهان داری که از چرخ برین بگذشت مقدارششهنشاهی که از روی زمین بگزید یزدانش
19. ۱۹سعادت چشم بگشاده وز آن مقصود دیدارشزمانه گوش بنهاده وز آن مطلوب فرمانش
20. ۲۰اگر گنجی بدست آرد فراهم کرده چون پروینز بخشش چون بنات النعش گرداند پریشانش
21. ۲۱بکان اندر اگر صد ساله زر باشد بیک ساعتچنان بخشد که پنداری مگر کین است باکانش
22. ۲۲خهی رای تو خورشیدی که پنهان نیست تأثیرشزهی طبع تو دریائی که پیدا نیست پایانش
23. ۲۳ز جاه ار پایه ای باشد بود پای تو برفرقشز بخت ار نامه ای باشد بود نام تو عنوانش
24. ۲۴نگردد خصم تو کامل و گر گردد چو مه باشدکه هر وقتی که کامل گشت باشد وقت نقصانش
25. ۲۵از آن نیلوفری تیغت بهیجا رنگ ریز آمدکه همچون معصفر اندر شکم بست است دندانش
26. ۲۶نگردد تیغت از زخم فراوان کند و کر گرددبه از سنگین دل دشمن نباشد سنگ افسانش
27. ۲۷زند مه خرگه خود را ز ابر تر مزاج آبیمگر در منزل اول فتد قدر تو مهمانش
28. ۲۸همیشه تا بود روی گلستان تازه و خرمهر آنگاهی که آراید به گوهر ابر نیسانش
29. ۲۹ز ابر کف گوهر بار تو روی نکو خواهتچنان باشد که نشناسد کس از تازه گلستانش