1. ۱سزد گر جبرئیل آید بر این پیروزه گون منبرکند آفاق را خطبه بنام شاه دین پرور
2. ۲بنازد قالب چتر و بیازد قامت رایتببالد پایه تخت و بخندد پایه افسر
3. ۳فلک را کله بر بندد ز طاوسان فردوسیبه جای جامه رنگین همه بافند پر در پر
4. ۴سزد ار آورند اکنون به قدر وسع خود هر یکدر این سور بهشت آیین که باشد خدمتی در خور
5. ۵ز کانها گوهران زر و ز گردون اختران نقرهز صحرا آهوان مشک و ز دریا ماهیان عنبر
6. ۶طبقهای فلک از زهره و برجیس و مهر و مههمه پیروزه و یاقوت افشانند و سیم و زر
7. ۷جهان از روز و شب کافور مشکین سازد وخوش خوشبه منت آتش افروزند در خورشید چون مجمر
8. ۸بدل پاکان کروبی به جان خوبان روحانیجلاب آرند از خلد و گلاب آرند از کوثر
9. ۹که تا سلطان دین محمود و فرزندان پاک اوروان خسروان یک یک ز جم در گیر تا نوذر
10. ۱۰بخلوت خانه عیسی همی آیند از جنتپی نظاره فتحی که کرد این خسرو صفدر
11. ۱۱فلک روی و ملک خوی و زحل فیض وامل بسطتفلک علم و زمین حلم و زمان عمرو جهان داور
12. ۱۲خداوند جهان بهرامشاه آنشه کزین فتحشدل خورشید شد روشن تن افلاک شد سرور
13. ۱۳بقدرش چرخ را نسبت ز عزمش ماه را سرعتز بختش ملک را دولت ز ذاتش اصل را مفخر
14. ۱۴برأی و روی مهر و مه به تاج و چتر روز و شببلطف و قهر نیک و بد ببزم و رزم نفع و ضر
15. ۱۵روم از مدح شاهنشه که باقی باد در دولتبذکر سوری فتان که خاکش بادو خاکستر
16. ۱۶ز غاری رفته چون تنین ز خاکی زاده چون افعیز بادی جسته چون نکبا ز سنگی رسته چون آذر
17. ۱۷چو از خورشید جود شاه روشن گشت کار اوز دونی غره شد یعنی که خود هستم مه انور
18. ۱۸چو مه پنهان همی افکند چون هر جانور دیدهسپاهی ساخت هر جائی چو اختر بیحد و بیمر
19. ۱۹به خلق و خلق زشت و بد بخو و زیست دام و ددبه اصل و ذات دون و بد بقول و فعل شورو شر
20. ۲۰چو پیش شاه دیدندش بر آمد نعره از عالمکه هی هی آن چه تاریک است بیش جرم ونور خور
21. ۲۱از این پس بادبان ابر در خون آشنا کردیاگر حلم شهنشاهی فرو نگذاشتی لنگر
22. ۲۲شدی طشت فلک پر خون مبادا هرگز و گشتیزمین چون گوی فصادان که در غلطد به خون اندر
23. ۲۳چو او بفکند خصمان را بر آمد نعره از عالمبنا میزد زهی سلطان چنین باید زهی لشکر
24. ۲۴بیاساید کنون خاتم بیفزاید کنون سکهبیارامد کنون دنیا بیاراید کنون منبر
25. ۲۵مسلمانان مسلمانان بترسید از گرفت حقکه چون بگرفت پیش آید هزاران کار مشکلتر
26. ۲۶بسوزد آتش لاله بدوزد ناوک غنچهببرد خنجر سوسن بگیرد پنجه عرعر
27. ۲۷وگرنه سوری گرنه به لعب خام دستی ده؟چگونه زیر زخم افتاد بیرون جسته از سر در
28. ۲۸به بوی پیل می آمد بر اشتر صلح کرد آخردر آوردنش از خلقان سری و گردنی برسر
29. ۲۹چو خود را ماه می دانست بر کوهان نشاندندشکه یعنی ماه بر کوهان چنین گرزنی آخر
30. ۳۰بر آن کشتگان افکنده در حق اسیرانیکه این روبه بدین شیران همی آمد در این کشور
31. ۳۱تو گفتی روز حشر آمد که از هر خاک پیدا شدهزاران قالب مدهوش در هر قالبی صد سر
32. ۳۲فرشته کرد پنداری هزاران دیو را قربانکه باز آمد به تخت ملک سلطان سلیمان فر
33. ۳۳که شد عالی به فرش باز قصر ملک و فر دینز بهر دفع چشم بد فرو آویخت دو پیکر
34. ۳۴دو پیکر گشت آویزان ز عالی کنگره میدانبدان جمله که از گردون بتابد برج دو پیکر
35. ۳۵طمع میداشت کز چنبر جهد چون بوزنه بیروننجست اولیک بیرون جست طرفه جانش از چنبر
36. ۳۶ترو خشک جهان دانست خود را لاجرم زان شدتنش بر دشنه خشک و جانش از شرم خلقان تر
37. ۳۷سرش را تاج و تن را تخت میبایست عزت بینسرش در دشت بی بالین تنش در شهر بی بستر
38. ۳۸سگ تر بود دستورش ز تری میش را آفتبتری خشک آن دارش و خشکی مرگ را رهبر
39. ۳۹به کشت آنرا فرو آویخت این یل را که در عالمنه سگ شاید چنین فربه نه بز باید چنین لاغر
40. ۴۰جهان آیینه در روی خلقان داشت از فتنهدرو روشن همه دیده بنقش مجمع اکبر
41. ۴۱شده قاهر محق دین و عاجز مبطل دولتمنادی جبرئیل آنجا و قاضی ایزد داور
42. ۴۲بقدر و فضل هر ساعت چنان حکمی بکر د آخرکزو بردند هر مجرم بقدر جرم خود کیفر
43. ۴۳یکی مثله یکی کشته یکی خسته یکی بستهیکی رنجور و تنها رسته گوید من رهی مضطر
44. ۴۴ایا شاهی که گر ابلیس عفوت را شفیع آردسزد گر حق بدو بخشد گناه جمله در محشر
45. ۴۵بنام آن خداوندی که فضلش از همه شاهانابر بخشایش و بخشش ترا کرده است سر دفتر
46. ۴۶بلطف او که گر خواهد چنین صنعی پدید آردکه مردم گرچه می بیند ز خود هم نایدش باور
47. ۴۷که هفت اقلیم زندانی است بر من بی جمال تونه خشنودم ز جان و دل نه آگاهم ز خواب و خور
48. ۴۸چو شمع از دیده آب آتشین هر دم فرو بارمچو برق اندر فراقت چون بر آید دود دل بر سر
49. ۴۹معاذلله که بگریزم ز حکمت هر کجا باشمتو بس نیکو خداوندی منم بد بنده و چاکر
50. ۵۰مرا رنجت به از راحت مرا دردت به از درمانمرا خارت به از خرما مرا دارت به از منبر
51. ۵۱تو نور عالمی ظلل خدائی و ز نور و ظلبه جز اندر عدم پنهان شدن کاری بود منکر
52. ۵۲اشارت کن سدیدی را که حال من کند روشنچو شد جرمم یقین تو ذیل عفو خود بر آن گستر
53. ۵۳بیک فرمان که نافذ باد از شرمم خلاصی دهبیک رحمت که شامل باد از رنجم برون آور
54. ۵۴جوان تر شد عروس مملکت مشاطه ای بایدکه گیرد آفرینش را به یک اندیشه در گوهر
55. ۵۵شهنشه گفت نی نی چو آن فتنه گذشت از حدکنم این شعله را ساکن دهم این سحر را در خور
56. ۵۶نمود از پر دلی عفوی و باشد غایت قوتکه گامی پس نهد هر گه که گیرد حمله شیر نر
57. ۵۷بحمدالله چو طالع شد کشیده تیغی از مشرقسپر جمله بیفکندند نه مه ماند و نه اختر
58. ۵۸یکی ماه مقنع بود لیک افتاده در چاهیکز آبش غرقه چون فرعون در آتش تارود یکسر
59. ۵۹بغزنین گرچه اندر طشت خون آمد جهان گفتشفدای شاه خواهی شد چو گاو این یکدومه ای خر
60. ۶۰اجل خنده زنان یعنی بپای خویش می آیدبطاس این گزدم کور و بزیر سله مارگر
61. ۶۱تو گوئی پای خواهد کوفت مانا در خلاب اشترتو گوئی دست خواهد زد مگر در روی یخ استر
62. ۶۲گرفته شو می کفران نعمت دامنش ورنیدود بز پیش قصاب و رود خر نزد پالانگر
63. ۶۳قضا می گفت خوش آرامگاهی ساختی تن زنقدر می گفت خوش نیکو حریفی یافتی در بر
64. ۶۴سعادت گفت هین شاها شهاب عزم پران کنکه سلطان را نمی زیبد ورای آسمان منظر
65. ۶۵هنوز او راست ننشسته که در گوش جهان آمدصدای کوس پیروزی ز بام گنبد اخضر
66. ۶۶دویم روز محرم سال بر ثامیم و دال الحقبرآمد نامور فتحی کز آن گویند تا محشر
67. ۶۷تعالی الله چه ساعت بود کامد شاه در کابل؟خدایش حافظ و ناصر سپهرش مخلص و چاکر
68. ۶۸گرفته در میان آن گره آتش که از نامش؟نهان شد برق آتش بار زیر آبگون چادر
69. ۶۹چنان بوی ظفر میزد ز شمشیرش که پنداریز تیغ آفتاب از عشق بشکفته است نیلوفر
70. ۷۰هلالی در صف آورده چو سه قوس قزح در همز گوناگون علامتها یکی اخضر یکی احمر
71. ۷۱چو مرکز شاه در قلب و قوی بازوی اقبالشبه سه فرزند شایسته چو دو قطب و یکی محور
72. ۷۲گل باغ جهان داری شجاع الدوله مسعود آنکش از آرایش مخبر بشارت می دهد منظر
73. ۷۳مه چرخ خداوندی معز الدوله خسرو شهکه لرزان است از صبحش عمود صبح روشنگر
74. ۷۴در بحر شهنشاهی معین الدوله شاهنشهکه بست از گوهر پاکش عروس مملکت زبور
75. ۷۵وزیر عالم و عادل سفیر کامل و مقبلکه بتوان یافت از هر دو نشان و نام پیغمبر
76. ۷۶موافق بندگان او که غبطت میبرد زایشانبه ترکستان و روم امروز هم خاقان و هم قیصر
77. ۷۷غبار خیلشان ابرو گشاد تیرشان بارانشعاع تیغشان برق و خروش کوسشان تندر
78. ۷۸ز بیلک فتنه را کردند همچون خار پشت اکنوننمی داند که در عالم کجا و چون کند سر در
79. ۷۹بگرد شاه فوجا فوج لشکرهای هندستانکه گوئی ذره بر خورشید پیوستند از خاور
80. ۸۰سپه سالار غازی شان علی بد پیل شیراوژنکه دادش دولت سلطان تن رستم دل حیدر
81. ۸۱سپاه غور هم گر راست خواهی با همه کژیچو آتش نیزه زن بودند و همچون برق جوشن در
82. ۸۲بسغبه دست بگشادند اکنون خشک چون خیریبه شوخی دیده بنهادند اکنون کور چون عبهر
83. ۸۳چنان بسیار در آهن شده پنهان که می گفتیمگر یأجوج و مأجوجند اندر سد اسکندر
84. ۸۴همه در حین نگون گشتند چون در راند شاهنشهگیا سجده برد آری چو حمله آورد صرصر
85. ۸۵روان کردند سوی غور و گوئی خصم ایشان شدخدای و خلق و کوه و دشت و خاک و سنگ و بحر و بر
86. ۸۶ز بس رنج و جزع مانده امل را سرگران بر تنز بس هول و فزع گشته اجل را دل سبک در بر
87. ۸۷بخار جان چنان بر شد سوی بالا که خود گفتیهم اکنون اشهب گردون ز رنگ خون شود اشقر
88. ۸۸چنان راندند جوی خون که تا صد سال در بستانچو شاخ سرخ بید آید بگونه برگ سیسنبر
89. ۸۹بلا می گفت کی محنت تو سر از شخص آن برکنقضا می گفت کای قدرت توران از ران آن بردر
90. ۹۰ز مدح او و فتح تو که هست آن بلبل و این گلچمد طبع معزی و بنازد جان اسکندر
91. ۹۱الا تا شمع را بینند روشن چون رخ جانانالا تا شکری بینند شیرین چون لب دلبر
92. ۹۲بد اندیش تو گر شمع و شکر گردد چنان باداکه افتد آتش اندر شمع و ریزد آب در شکر
93. ۹۳بدست دولت از باغ سعادت روز و شب گل چینبه برگ همت از شاخ جوانی سال و مه برخور
94. ۹۴که بهر نو عروس ملک دولت خانه ای کردیفلک بام و زمین صحن و جهان دیوار و جنت در
95. ۹۵برای نام نیکو را نهال تازه بنشاندیبقا بیخ و ثنا شاخ و ظفر برگ و سعادت بر