لِمنِ الدِّيارُ عفونَ بالحَبسِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1این خانه‌ها از آن کیست که در حبس ویران شده‌اند، نشانه‌هایشان چون نوشته‌های ایرانی است؟•لِمنِ الدِّيارُ عفونَ بالحَبسِ ⁎ آياتُها كمهارقِ الفُرسِ
2. 2در آنها چیزی نیست جز پیکره‌هایی با گونه‌های سیاه‌رنگ که در آفتاب می‌درخشند.•لا شيءَ فيها غيرُ أَصْورةٍ ⁎ سُفْعِ الخُدودِ يَلحنَ في الشَّمسِ
3. 3و جز جای پای اسبان در زمین سخت، و نشان کوبیدگی.•وغيرُ آثَـارِ الجيادِ بأعْـ ⁎ ــراضِ الجمادِ وآيةِ الدَّعسِ
4. 4کاروان را آنجا نگه داشتم و درباره بزرگ‌ترین کارها گمان می‌زدم، و من گمان‌زنی بودم.•فحَبْستُ فيها الرَّكبَ أَحدِسُ في ⁎ جُلِّ الأمورِ وكنتُ ذا حَدسِ
5. 5تا آنکه آهوان در سایه‌ها به خود پیچیدند و در خوابگاه‌هایشان آرمیدند.•حَتَّى إذا کلْتَفَعَ الظِّبَاءُ بِأطْـ ⁎ ـرَافِ الظّلاَلِ وَقِلْنَ فِي الكُنْسِ
6. 6و از آنچه مرا در آنجا شیفته می‌کرد ناامید شدم، و هیچ چیز چون ناامیدی تو را تسلی نمی‌دهد.•وَيَئِسْتُ مِمَّا كَانَ يَشْعَفُني ⁎ فيها ولا يُسليكَ كـاليأسِ
7. 7به سوی ناقه‌ای تیز و نیرومند می‌روم که سنگریزه را زیر ضربات کوتاه سمش می‌شکند.•أنمِي إلى حرفٍ مُذَكَّرةٍ ⁎ تهصُ الحَصا بمواقعٍ خُنسِ
8. 8پرنده‌هایش چون تکه‌های پوست در بیابان صاف و بی‌گیاه پرواز می‌کنند.•خَذِمٍ نَقَائِلُهَا يَطِرْنَ كَأقْـ ⁎ ـطَاعِ الفِرَاءِ بِصَحْصَحٍ شَأْسِ
9. 9پس چرا آن را به سوی پادشاهی نرانیم که رهبری‌اش تیزهوش و جانش دوراندیش است؟•أفَلا نُعدّيها إلى مَلِكٍ ⁎ شهمِ الَمقَادةِ حازمِ النَّفسِ
10. 10به سوی پسر ماریهٔ بخشنده؛ آیا در میان مردمان همانندی برای ابوحسان هست؟•فَإِلى کبْنِ مَارِيَةَ الجَوَادِ وَهَلْ ⁎ شَرْوَى أبي حَسَّانَ في الإنْسِ
11. 11تو را با زره‌های فراخ و روان بر کمرگاهشان می‌بخشد، و اسبان تیره‌رنگ چون نهال.•يحبُوكَ بالزَّغفِ الفيُوضِ على ⁎ هِميانِهَـا والدُّهمِ كالغَرسِ
12. 12و با شمش‌های زرد که پس از آن زنان خوش‌صحبت سپید و لب‌سیاه را می‌افزاید.•وَبالسَّبِيْكِ الصُّفْرِ يُعْقِبُهَا ⁎ بالآنِسَاتِ البِيضِ واللُّعْسِ
13. 13نه نگه‌دارنده‌ای که مال را تباه کند؛ ستارگان خوش‌اقبال نزد او چون نحس‌اند.•لا مُمْسِكٌ لِلْمَالِ يُهْلِكُهُ ⁎ طَلْقُ النُّجُومِ لَدَيْهِ كالنَّحْسِ
14. 14پس هر چه هست از اوست و بر او باکی نیست، اگر دماغ قوم از بدبختی به خاک مالیده شود.•فَلَهُ هُنَالِكَ لا عَلَيْهِ إذا ⁎ رغمتْ أُنوفُ القومِ للتعسِ