1. ۱And a woman who held a babe against her bosom said, Speak to us of Children. And he said: Your children are not your children. They are the sons and daughters of Life's longing for itself.و زنی که نوزادی را در آغوش می‌فشرد گفت: از فرزندان برای ما بگو. و او گفت: فرزندانِ شما، فرزندانِ شما نیستند. آن‌ها پسران و دخترانِ اشتیاقِ «زندگی» به خویش‌اند.
2. ۲They come through you but not from you, And though they are with you yet they belong not to you. You may give them your love but not your thoughts, For they have their own thoughts.آن‌ها از طریقِ شما می‌آیند، اما از شما نیستند. اگرچه با شما هستند، به شما تعلق ندارند. می‌توانید عشقتان را به آن‌ها بدهید، اما اندیشه‌هایتان را نه، زیرا آن‌ها اندیشه‌های خود را دارند.
3. ۳You may house their bodies but not their souls, For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams. You may strive to be like them, but seek not to make them like you. For life goes not backward nor tarries with yesterday.می‌توانید جسمشان را در خانه‌تان نگاه دارید، اما روحشان را نه؛ زیرا روحشان در خانه‌ی «فردا» منزل دارد، خانه‌ای که شما حتی در رؤیاهایتان نمی‌توانید بدانجا گام بگذارید. می‌توانید بکوشید که چون آن‌ها بشوید، اما در پیِ این مباشید که آن‌ها را چون خود کنید. زیرا زندگی، نه به عقب بازمی‌گردد و نه با «دیروز» درنگ می‌کند.
4. ۴You are the bows from which your children as living arrows are sent forth. The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far. Let your bending in the archer's hand be for gladness; For even as he loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.شما کمان‌هایی هستید که فرزندانتان چون تیرهای زنده از آن‌ها به پیش پرتاب می‌شوند. تیرانداز هدف را بر راهِ بی‌کرانگی می‌بیند، و او با نیرویش شما را خم می‌کند تا تیرهایش تند و دور بروند. بگذارید این خم‌شدن در دستِ تیرانداز برای شما شادمانی باشد؛ زیرا همان‌گونه که او تیرِ پرنده را دوست می‌دارد، کمانِ پایدار را نیز دوست می‌دارد.