1. ۱Then said Almitra, "Speak to us of Love." And he raised his head and looked upon the people, and there fell a stillness upon them. And with a great voice he said: When love beckons to you, follow him, though his ways are hard and steep.آنگاه اَلمیترا گفت: «از عشق برای ما بگو.» و او سر برآورد و بر مردم نگریست؛ سکوتی بر آنان فرود آمد. و با صدایی بلند گفت: چون عشق تو را به سوی خود فرا می‌خواند، در پی‌اش روان شو، هرچند راه‌هایش سخت و سربالا باشد.
2. ۲And when his wings enfold you yield to him, though the sword hidden among his pinions may wound you. And when he speaks to you believe in him, though his voice may shatter your dreams as the north wind lays waste the garden.و چون بال‌هایش تو را در بر گرفت، تسلیمش شو، هرچند شمشیری که در پرهایش پنهان است تو را زخمی کند. و چون با تو سخن گفت، باورش کن، هرچند صدایش رؤیاهایت را در هم بشکند، آن‌گونه که بادِ شمال باغ را ویران می‌کند.
3. ۳For even as love crowns you so shall he crucify you. Even as he is for your growth so is he for your pruning. Even as he ascends to your height and caresses your tenderest branches that quiver in the sun, so shall he descend to your roots and shake them in their clinging to the earth.زیرا همان‌گونه که عشق بر سرت تاج می‌نهد، تو را بر صلیب نیز خواهد کشید. همان‌گونه که برای رشدِ توست، برای هرس‌کردنِ تو هم هست. همان‌گونه که تا قامتِ بلندت بالا می‌رود و نازک‌ترین شاخه‌هایت را که در آفتاب می‌لرزند نوازش می‌کند، به سوی ریشه‌هایت نیز فرود می‌آید و آن‌ها را در چنگ‌زدنشان به زمین می‌لرزاند.
4. ۴Like sheaves of corn he gathers you unto himself. He threshes you to make you .... He sifts you to free you from your husks. He grinds you to whiteness. He kneads you until you are pliant; And then he assigns you to his sacred fire, that you may become sacred bread for God's sacred feast.چون خوشه‌های گندم تو را به سوی خود می‌چیند. تو را می‌کوبد تا برهنه‌ات کند. می‌غربالد تا از پوسته‌هایت رهایت کند. تو را می‌ساید تا سپید شوی. می‌خمیراندَت تا نرم شوی؛ و آنگاه تو را به آتشِ مقدسش می‌سپارد، تا نانِ مقدسی شوی برای ضیافتِ مقدسِ خداوند.
5. ۵All these things shall love do unto you that you may know the secrets of your heart, and in that knowledge become a fragment of Life's heart. But if in your fear you would seek only love's peace and love's pleasure, then it is better for you that you cover your ... and pass out of love's threshing-floor,همه‌ی این کارها را عشق با تو خواهد کرد، تا اسرارِ دلِ خود را بشناسی، و در پرتوِ این شناخت، پاره‌ای از قلبِ زندگی بشوی. اما اگر از روی ترس، تنها در پیِ آرامش و لذتِ عشق باشی، آنگاه بهتر است برهنگی‌ات را بپوشانی و از خرمنگاهِ عشق بیرون روی،
6. ۶Into the seasonless world where you shall laugh, but not all of your laughter, and weep, but not all of your tears. Love gives naught but itself and takes naught but from itself. Love possesses not nor would it be possessed; For love is sufficient unto love.به جهانِ بی‌فصلی که در آن خواهی خندید — اما نه با همه‌ی خنده‌ات — و خواهی گریست — اما نه با همه‌ی اشک‌هایت. عشق چیزی جز خود نمی‌بخشد و چیزی جز از خود نمی‌گیرد. عشق نه چیزی را در تملک دارد و نه به تملکِ کسی در می‌آید؛ زیرا عشق برای عشق کفایت می‌کند.
7. ۷And think not you can direct the course of love, for love, if it finds you worthy, directs your course. Love has no other desire but to fulfil itself. But if you love and must needs have desires, let these be your desires:و گمان مبر که می‌توانی مسیرِ عشق را تعیین کنی، زیرا عشق — اگر تو را شایسته بیابد — مسیرِ تو را تعیین می‌کند. عشق هیچ آرزویی ندارد جز این که خود را به‌تمامی به ظهور برساند. اما اگر عاشقی و ناگزیر آرزویی داری، بگذار اینها آرزوهایت باشند:
8. ۸To melt and be like a running brook that sings its melody to the night. To know the pain of too much tenderness. To be wounded by your own understanding of love; And to bleed willingly and joyfully. To wake at dawn with a winged heart and give thanks for another day of loving;که آب شوی و چون جویباری روان شوی که ترانه‌اش را برای شب می‌خواند. که دردِ مهربانیِ بیش از حد را بشناسی. که از فهمِ خویش از عشق زخم بخوری؛ و با رضایت و شادمانی خون‌ریزی کنی. که سپیده‌دم با دلی بال‌دار از خواب برخیزی و برای روزی دیگر از عشق‌ورزی شکرگزاری کنی؛
9. ۹To rest at the noon hour and meditate love's ecstasy; To return home at eventide with gratitude; And then to sleep with a prayer for the beloved in your heart and a song of praise upon your lips.که در ظهر بیاسایی و بر شیداییِ عشق تأمل کنی؛ که شامگاه با سپاسگزاری به خانه بازگردی؛ و سپس با دعایی برای محبوب در دلت، و با ترانه‌ای ستایش‌گویانه بر لب‌هایت به خواب روی.