1. ۱تعالی‌لله ازین باغ دل‌افروزکه شامش راست فیض صبح نوروز
2. ۲هوایش طبع‌ها را معتدل سازدرختان هم‌سر و مرغان هم‌آواز
3. ۳هرات از شرم باغ اکبرآبادچو گل اوراق خوبی داده بر باد
4. ۴مگر بر سبزه‌اش غلتیده کشمیر؟که باشد حسن سبزانش جهان‌گیر
5. ۵در باغش صلای عام دادهچو طاق ابروی خوبان، گشاده
6. ۶به مهرش داده فروردین دل از دستهزار اردیبهشت از بوی او مست
7. ۷به نوعی گلبن این باغ خوش‌بوستکه گویی ریشه‌اش در ناف آهوست
8. ۸درین گلشن، بتان هرجا نشستندبه تار زلف، سنبل دسته بستند
9. ۹به روی سبزه‌اش فرش ارجمندانتذرو سرو او، همت‌بلندان
10. ۱۰درختانش به هم پیوسته مایلصنوبر عاشق سروش به صد دل
11. ۱۱بر سروش قد خوبان چه سنجد؟ز حرف راست باید کس نرنجد
12. ۱۲نمی‌گوید بهای جلوه چندستدماغ سرو این گلشن بلندست
13. ۱۳به جیب غنچه گر چاکی فتادهدری بر گلشن دیگر گشاده
14. ۱۴بهار از خانه‌زادان حریمشنسیم از بی‌قراران قدیمش
15. ۱۵ز جویش آب حیوان تاب داردکه چندین خضر را سیراب دارد
16. ۱۶هوایش می‌دهم از نم گواهیکه می‌آید ز مرغان کار ماهی
17. ۱۷نهال سیب او چون قامت یارنمی‌آرد به جز سیب ذقن بار
18. ۱۸بلندی‌های سروش بد مبینادکه از پرواز قمری گشته آزاد
19. ۱۹دهد آواز مرغ این گلستانز معجز، نغمه داوود را جان
20. ۲۰ره دل‌ها چنان زد حسن آوازکه بلبل بر سر گل می‌کند ناز
21. ۲۱درین گلزار، بی گل نیست یک خاردمیده بلبلش را گل ز منقار
22. ۲۲ز گل افتاده چندان رنگ بر رنگکه جای ناله بر بلبل شده تنگ
23. ۲۳گل افشرد آنچنان پهلوی بلبلکه بلبل غنچه شد در پهلوی گل
24. ۲۴در او آب بقا یک جویبارستهوایش را دم عیسی غبارست
25. ۲۵ز شوق نرگسش، چشم بتان مستبه باد غنچه‌اش دل داده از دست
26. ۲۶در آبش از قران ماه و ماهیدهد عکس گل و غنچه گواهی
27. ۲۷شفق را لاله او سرخ‌رو کردخضر از شبنمش می در سبو کرد
28. ۲۸هما در سایه بیدش نشستهکه منشور شرف بر بال بسته
29. ۲۹هوا گل را چنان سیراب داردکه برگ گل ز خود شبنم برآرد
30. ۳۰ز عکس سبزه و سنبل درین باغکند مژگان پر طاووس را داغ
31. ۳۱چه شد گر چشم بت دل می‌ربایدبه چشم نرگس او درنیاید
32. ۳۲جز این نشنیدم از بالای سروشکه مرغ سدره می‌زیبد تذروش
33. ۳۳ز بس کوته بود از قامتش دستبه صد تشویش قمری دل در او بست
34. ۳۴ز شوق حوضش از بس بود بی‌تابچو نیلوفر، فلک سر بر زد از آب
35. ۳۵نگردد تا فضایش ظلمت‌آلودچراغ لاله را در دل گره دود
36. ۳۶نهان در زیر هر برگش بهاریز شبنم هر گل او چشمه‌ساری
37. ۳۷چنان بر تازگی نخلش سوارستکه گویی سایه‌اش ابر بهارست
38. ۳۸غزال آرد به سوی این گلستانبرای چشم نرگس تحفه مژگان
39. ۳۹ز شرم بیدمشکش نافه در دشتچو مجنون همنشین آهوان گشت
40. ۴۰دل قمری درین فردوس آبادنپردازد به سرو از حسن شمشاد
41. ۴۱ز هر جانب چو مجنونان خودرایفکنده بید مجنون، زلف در پای
42. ۴۲چه شد گر بید مجنون است موزونبه موزونی بود مشهور، مجنون
43. ۴۳بود هرجا چو گل مسندنشینیبه پهلویش چو نسرین نازنینی
44. ۴۴به ساز و برگ خود خیری چه نازدکه از صد ماه نو یک بدر سازد
45. ۴۵درین گلشن مجو از خس نشانهز برگ گل نهد مرغ آشیانه
46. ۴۶زبان شکوه اینجا بسته بلبلملایم‌تر بود خار از رگ گل
47. ۴۷گل این بوستان را خار و خس نیستمحبت خانه است اینجا هوس نیست
48. ۴۸کف پا را کند خاکش حناییکه هست از لاله در شنجرف‌سایی
49. ۴۹کشیده گرد او دیواری از گلسر دیوار او را خار، سنبل
50. ۵۰نمی‌باشد هوا چندین معطرمگر دارد چنارش گوی عنبر؟
51. ۵۱ز بوی ارغوان، گل رفته از دستشراب ارغوانی داردش مست
52. ۵۲ز دل کیفیت تاکش برد هوشنگاه از دیدنش بی باده در جوش
53. ۵۳صبا کرد آتش گل را چنان تیزکه شاخ گل شد آتشبار گلریز
54. ۵۴نماند از غایت سبزی درین باغتفاوت در میان طوطی و زاغ
55. ۵۵گرو برده‌ست در افسانه گلزبان بلبل از آواز بلبل
56. ۵۶گل از بس گرمی بازار داردعرق پیوسته بر رخسار دارد
57. ۵۷درین گلزار، پرکاری بود گلکه پرگارش بود منقار بلبل
58. ۵۸سوادش چون سواد خط خوبانبود سیراب از چاه زنخدان
59. ۵۹فشاند بلبلش چون گرد گیسوز بار منت افتد ناف آهو
60. ۶۰به خاکش هم گرفتارست بلبلکه باشد گلبنش تا ریشه در گل
61. ۶۱چه باشد وسعت مشرب؟ فضایشمسیحا کیست؟ شاگرد هوایش
62. ۶۲ز گل، نَرد شکفتن برده خارشخزان را دست کوتاه از بهارش
63. ۶۳درین باغ ار شود جبریل نازلبماند چون نهالش پای در گل
64. ۶۴درین گلشن که شد از جان سرشتهز بس نازک‌مزاجی عام گشته
65. ۶۵شود گر برگ گل دمساز بلبلنخیزد بی خراش آواز بلبل
66. ۶۶درین بستان ز شرم سرو آزادزلیخا را گریزد یوسف از یاد
67. ۶۷زده بر سرو، پهلو، بوته گلشده هم‌آشیان قمریّ و بلبل
68. ۶۸
69. ۶۹
70. ۷۰***
71. ۷۱مرا باغ جهان‌آرا بهشت استبهشت این باغ باشد، ورنه زشت است
72. ۷۲گلشن را باغبان تا دسته بستهبه یوسف مانده بازار شکسته
73. ۷۳هوایش در کمال اعتدال استکمال اعتدالش بی‌زوال است
74. ۷۴ز نخل این چمن، شاخ فکندهبماند جاودان چون خضر، زنده
75. ۷۵به صد منت ز روی این گلستانقضا برداشت طرح باغ رضوان
76. ۷۶درین گلشن ندارد قدر خاشاکارم گو از خیابان سینه کن چاک
77. ۷۷برای چشم‌زخم این گلستانسپند از خال حور آورده رضوان
78. ۷۸قدم بیرون منه زنهار ازین باغکه دارد عالمی را لاله‌اش داغ
79. ۷۹هوای این گلستان صحّت‌افزاستنسیم اینجا هوادار مسیحاست
80. ۸۰بهار این گلستان بی زوال استشکست رنگ گل اینجا محال است
81. ۸۱هوایی بس ملایم‌تر ز مرهمنیارد زخم گل را چون فراهم؟
82. ۸۲مسیحا روز و شب در کار اینجاچرا نرگس بود بیمار اینجا؟
83. ۸۳مگو قمری به سروش گشته پابستبود خضری، عصای سبز در دست
84. ۸۴بدین گلشن بود این نه چمن راهمان ربطی که با جان است تن را
85. ۸۵زبانم این چمن را تا ثناگوستنمی‌گنجد ز گل چون غنچه در پوست
86. ۸۶خیال سنبلش تا نقش بستمقلم، شد دسته سنبل به دستم
87. ۸۷میان گلبن او شد خرد گمببستم لب چو غنچه از تکلم
88. ۸۸***
89. ۸۹گل و شمشاد باغ شاه عادلدوانَد چون محبت ریشه در دل
90. ۹۰چراغ دوده گیتی ستانیبهار گلشن صاحبقرانی
91. ۹۱نهال بوستان سرفرازیشهاب‌الدین محمد شاه غازی
92. ۹۲برای خطبه نامش مکررملایک کرده‌اند از بال، منبر
93. ۹۳ز رویش مهر انور، شرمگینیز رنگش خرمن گل خوشه‌چینی
94. ۹۴ز عدل او جهان گردیده آبادبه دیدارش دل خلق جهان شاد
95. ۹۵کند طغرای جودش را چو انشابه آب زر، قلم شوید زبان را
96. ۹۶ز سوادی نثارش در ته آبنیاسود از تپش گوهر چو سیماب
97. ۹۷کرم را داد دستی از هر انگشتکفش را پنج دریا جمع در مشت
98. ۹۸برای خنده دارد کبک طنازبه عهدش داغ‌ها از سینه باز
99. ۹۹هوای خدمتش چون در سر آرندچو هدهد تاج‌داران پر برآرند
100. ۱۰۰نه تنها با درم دارد نگین راگرفته نام او روی زمین را
101. ۱۰۱سزد کز نام شاهنشاه عالمچو نقش زر ببالد نقش خاتم
102. ۱۰۲کفش پیمانه دریای اکراملباس خاص لطفش، رحمت عام
103. ۱۰۳سخن را تازگی از دولت اوستبلندی‌های شعر از همت اوست
104. ۱۰۴به دریای عطایش بهر تقسیمز ماهی مضطرب‌تر بدره سیم
105. ۱۰۵سخن را بازگردانم عماریبه سوی باغ چون باد بهاری
106. ۱۰۶***
107. ۱۰۷درین گلشن اساسی بود عالیکه چرخ افتاده بودش بر حوالی
108. ۱۰۸بنایی توامان با چرخ اعظمبه دیوارش بقا را بست محکم
109. ۱۰۹ز گردون گوی همدوشی ربودهبه رفعت چرخ‌ها چرخش ستوده
110. ۱۱۰بهشت از شرم حسنش ناپدیداربرش بتخانه چین نقش دیوار
111. ۱۱۱در کعبه درش را حلقه در گوشدو عالم چارچوبش را در آغوش
112. ۱۱۲ز گلمیخ درش خورشید در تابدو پیکر، پیکرش را کرده محراب
113. ۱۱۳دل از زلفین و زنجیرش چنان شادکه چشم و زلف دلبر رفته از یاد
114. ۱۱۴صفای این عمارت شد چنان عامکه می‌کرد اصفهان از او صفا وام
115. ۱۱۵ز افتادن چو حسنش را بود عارنمی‌دانم که چون افتاده پرکار؟
116. ۱۱۶گذشته برج او را از فلک سرملایک گشته برجش را کبوتر
117. ۱۱۷قضا از حسن محضش آفریدهکسش در هیچ آن، بی آن ندیده
118. ۱۱۸چو در طرحش به خاکستر فتد کارنویسد بر صفاهان سرمه، معمار
119. ۱۱۹چو با قصر فلک گردد هم‌آغوشنداند کس، که را برتر بود دوش
120. ۱۲۰برای دفع چشم زخم مردمسپند پیش طاقش گشته انجم
121. ۱۲۱صفای طاق این زیبا عمارتچو ابروی بتان دل کرده غارت
122. ۱۲۲هوس اینجا بود با عشق، هم‌سنگکز استحکام منزل نشکند رنگ
123. ۱۲۳در استحکام این پاینده ایوانبقا چون صورت دیوار، حیران
124. ۱۲۴اگر زین در غباری خیزد از جایبماند سال‌ها چون چرخ بر پای
125. ۱۲۵رسانده استواری را به معراجبقا را برج او بر سر بود تاج
126. ۱۲۶در و دیوار او آشوب چین استاگر نقشی ز مانی مانده، این است
127. ۱۲۷ز قدر او سخت چون برشمارمبلندی‌های فکر آید به کارم
128. ۱۲۸کسی کاین جا میسر شد سجودشسپهر آیینه زانو نمودش
129. ۱۲۹نظر چون در تماشایش کنم بازکند پیش از نگاهم دیده پرواز
130. ۱۳۰در و دیوار آن باشد منورمگر ز آیینه زد خشتش سکندر؟
131. ۱۳۱بنایی کاین چنین افکند معمارسزد آنجا سکندر گر کند کار
132. ۱۳۲به این منزل بود روشن زمانهکه چشم است این و عالم چشم‌خانه
133. ۱۳۳ازین دولت‌سرا، دولت به کام استجهان را بخت بیدار این مقام است
134. ۱۳۴چنین جایی ندارد یاد، دورانتو گر داری گمان، گوی است و چوگان
135. ۱۳۵ز قدر این عمارت چند پرسی؟تماشا کن به عجز عرش و کرسی
136. ۱۳۶الهی این بنا معمور باداچو چشم بد غم از وی دور بادا
137. ۱۳۷***
138. ۱۳۸ز باغ افتاده بحری بر کرانهکه یک مدّش بود طول زمانه
139. ۱۳۹فلک از جزر و مدّش در کشاکشز رشک موج او بر روی آتش
140. ۱۴۰ببندد قطره او گر میان چستتواند هفت دریا را ورق شست
141. ۱۴۱چه گویم وصف این دریا که بینیجز این، کز آسمان آید زمینی
142. ۱۴۲چو آگه شد ز بحر اکبرآبادز قید دجله شد آزاد بغداد
143. ۱۴۳چه دریا منبع آب حیاتیبه سویش بازگشت هر فراتی
144. ۱۴۴حبابش برده گوی دلرباییز پستان نکویان ختایی
145. ۱۴۵ز فیلان نهر را هر سو شکافیخیابانی به راه کوه قافی
146. ۱۴۶عیان از سادگی راز نهانششده افتادگی پای روانش
147. ۱۴۷ز جیبش گرچه گوهر آشکارستچو دلق بینوایان بی‌نگارست
148. ۱۴۸نهاده پشت راحت گرچه بر خاکهمان در گردش است از چشم نمناک
149. ۱۴۹ز ابرو کرده کشتی گلرخانشچنان کز پرده دل بادبانش
150. ۱۵۰ز کشتی موج دریا نیست پیداکه کشتی هست بیش از موج دریا
151. ۱۵۱همه مردم‌نشین چون خانه چشمبه خوبی غیرت کاشانه چشم
152. ۱۵۲به هر کشتی نشسته چند یاریشده هر ماه نو خورشیدزاری
153. ۱۵۳به گاه سیر این بحر معظّمچو در کشتی نشیند شاه عالم
154. ۱۵۴ز بس بر خویش بالد آب دریاشود هم‌عِقد، گوهر با ثریا
155. ۱۵۵نه کشتی یافت بر پابوس شه دستمه نو خویش را بر آسمان بست
156. ۱۵۶مگر چشم ملایک بود در خواب؟که کشتی گوی فرصت زد درین باب
157. ۱۵۷نشست آن نوگل باغ بهشتیبه سان توتیا در چشم کشتی
158. ۱۵۸ز شوق از بس که دریا رفت بالاز مرغابی فلک نشناخت خود را
159. ۱۵۹چو شد کشتی‌نشین آن بحر خوبیحسد بر چوب کشتی برد طوبی
160. ۱۶۰ز رشک بحر شد پرخون، دل برکه از خشکی به دریا رفت گوهر
161. ۱۶۱چه کشتی، منبع دریای رحمتز فیض عالمی جویای رحمت
162. ۱۶۲ز شوق این بحر یا رب در چه کارستکه بر وی ابر رحمت را گذارست
163. ۱۶۳چو سیرش سوی کشتی رهنمون شدز دریا تلخی و شوری برون شد
164. ۱۶۴صدف بر گرد کشتی گوهر افشاندحباب از تن سر و ماهی زر افشاند
165. ۱۶۵ز بحر آن گوهر خوبی گذر کردسراسر آب دریا را گوهر کرد
166. ۱۶۶ز ملّاحان آن کشتی چه پرسیکه هریک حامل عرشند و کرسی
167. ۱۶۷به دریا گرچه کشتی بی‌شمارستزهی دریا که بر کشتی سوارست
168. ۱۶۸ندانم این سفینه از چه باب استکه جای شاه‌بیت انتخاب است
169. ۱۶۹***
170. ۱۷۰سحر چون عندلیب آمد به فریادهوای باغ بازم در سر افتاد
171. ۱۷۱بهشتی را که چندین یاد کردمبه مدحش عالمی را شاد کردم
172. ۱۷۲بگویم کز که بود و از کجا خاستکه این فردوس را این گونه آراست
173. ۱۷۳ز ابر رحمتی بود این گلستانکه بر وی ریختی گوهر چو باران
174. ۱۷۴غلامان درش کیوان و برجیسکنیزش را کنیزی کرده بلقیس
175. ۱۷۵فلک بر درگهش چون حلقه میمز مهدش مهر و مه، گوی زر و سیم
176. ۱۷۶ز مژگان گرد چشمش فوج عصمتنظرهای بلندش اوج عصمت
177. ۱۷۷به درج پادشاهی گوهری داشتبلند اقبال نیکو اختری داشت
178. ۱۷۸ندیده سایه او را فرشتهز نور رحمتش یزدان سرشته
179. ۱۷۹بود هرکس مثل در پارساییز چشم او کند عصمت گدایی
180. ۱۸۰ز شرم او چنان آیینه شد آبکه از دستش حنا را شست سیلاب
181. ۱۸۱ملایک فرش بال آرند ز افلاککه مهدش را نیفتد سایه بر خاک
182. ۱۸۲..............................به غیر از عصمت از عصمت چه آید؟
183. ۱۸۳به او آن باغ را تملیک فرمودکه پروازش سوی باغ دگر بود
184. ۱۸۴کلید باغ را پیشش فرستادکه باشد باغ، ملک سرو آزاد
185. ۱۸۵به گل داد اختیار گلستان راپس آنگه خود به جانان داد جان را
186. ۱۸۶برون شد زین جهان پرندامتشفیعش باد خاتون قیامت
187. ۱۸۷پس آنگه آن نهال مهرپرورکه گلشن را بدو بخشید مادر
188. ۱۸۸قبول باغ کرد از مادر خویشبه گلبن، گل فرود آرد سر خویش
189. ۱۸۹نهاد آن شاهزاده بهر تعظیمبه دست خویش بر سر تاج تسلیم
190. ۱۹۰نرفته این گلستان جای دوریبهشتی را به حوری داده حوری
191. ۱۹۱زهی خاک جنابت تاج فغفورغبار آستانت سرمه حور
192. ۱۹۲کسی نشنیده دولتمند چون توپدر این، مادر آن، فرزند چون تو
193. ۱۹۳به دولت باد دایم بارگاهتبود لطفا پدر پشت و پناهت
194. ۱۹۴الهی تا بود گلزار عالمز آب خضر باد این باغ خرم
195. ۱۹۵فضایش سیرگاه گلرخان بادبرِ رو نوبر این بوستان باد