1. ۱کف قدرت پس از مقصود ایجادجهان را زینت از شاه جهان داد
2. ۲به تسخیر فلک، شبدیز چون راندملک صاحبقران ثانی‌اش خواند
3. ۳به زیر سایه‌اش صاحب‌کلاهانجنابش قبله‌گاه و پادشاهان
4. ۴نهال عقل از تیغش برومندبه رویش دین و دولت در شکرخند
5. ۵کرم از صورت دستش مثالیبقا از گلشن عمرش نهالی
6. ۶زر از نامش چنان بر خویش بالیدکه مهرش در دل ممسک نگنجید
7. ۷نباشد بر فلک خورشید انورشبیهش را فلک بسته‌ست بر سر
8. ۸به تیغ کوه اگر تیغش ستیردپلنگان را ز بیمش داغ ریزد
9. ۹ز لطفش غم ز دل بر باد رفتهغریبان را وطن از یاد رفته
10. ۱۰هوس را حاصل دریا و معدنز باد آستین ریزد به دامن
11. ۱۱ز ابر دست او کشت ار شود تربه جای دانه آرد خوشه گوهر
12. ۱۲به روز کینه‌اش در دشتِ ناوردرود کشتی در آب از زهره مرد
13. ۱۳به دشمن، بی صداع برق شمشیرز نقش پا نماید دیده شیر
14. ۱۴کمین مرد شکار او، به یک مشتتواند نیله گاوِ چرخ را کشت
15. ۱۵***
16. ۱۶ندانم در دو عالم این و آن راخدا را دارم و شاه جهان را
17. ۱۷شهشنشاهی که گردون پایه اوستپناه عرش و کرسی سایه اوست
18. ۱۸ز جزمش عزم دشمن در گریز استز تبعش فتح را بازار تیرست
19. ۱۹به شمشیرش عدو در دست‌بازیچو شمع از پنجه در ساعدگدازی
20. ۲۰کسی از دستبردش جان نبردهعدم، گویی به تیغش دم سپرده
21. ۲۱ترحم بر جنابش ایستادهدری بر روی نیک و بد گشاده
22. ۲۲به هیبت حمله‌ای بر دشمن آوردکه شد خونش چو آب زعفران زرد
23. ۲۳جهان را برق تیرت رُفت و رو کردز رنگ دشمنت پیدا نشد گرد
24. ۲۴فلک با گرد خیلت گر ستیزدچنان افتد که گردش برنخیزد
25. ۲۵ز بانگ کرّنای پادشاهیبود زیر زمین کر گوشِ ماهی