1. ۱چو آمد سوی باغ آصف‌آبادسلیمان ملک خود را رونما داد
2. ۲به آبش، آب زمزم چون ستیزد؟که این از چشمه، آن از چاه خیزد
3. ۳قرین می‌گشت با این چشمه، زمزماگر می‌بود در کشمیر، آن هم
4. ۴نمی‌باشد گواراتر ازین آبنوشته خضر، صد محضر درین باب
5. ۵به صافی، صاف‌تر از ماه بی‌میغگرو برده به سردی از دم تیغ
6. ۶به دل فیض روانی می‌چشاندکه در صافی به شعر صاف ماند
7. ۷زند چون چشمه جوش از سردی آبنماند بر فلک خورشید را تاب
8. ۸ز آشامیدن این رشک کوثربود هر گام، خضرآباد دیگر
9. ۹ز مشرق تا به مغرب گر شتابیچنین سرچشمه‌ای، دیگر نیابی
10. ۱۰بود سرچشمه تسنیم و کوثرز فیض باغ رضوان تازه و تر
11. ۱۱همین آب است آب زندگانیبرو از خضر بشنو گر ندانی
12. ۱۲درین چشمه نماید عکس زنگیچو در آیینه‌ها عکس فرنگی
13. ۱۳بود بر خاک حیف این رشک زمزمبه روی سبزه می‌زید چو شبنم
14. ۱۴شبم روشن بود زین چشمه آببه بر گو تیرگی را گرد مهتاب
15. ۱۵ز شوقش چشمه‌سار کوه الوندرساند اشک حسرت تا دماوند
16. ۱۶ز شرمش آب حیوان را جبین تردهد باج گواراییش، کوثر
17. ۱۷بود برّنده‌تر از آب شمشیرمخور این آب تا از نان شوی سیر
18. ۱۸نباشد هیچ‌کس بی‌بهره زین آببیا گو سلسبیل و فیض دریاب
19. ۱۹بود برّندگی سر خیل فوجشبر این برهان قاطع تیغ موجش