1. ۱چو آمد سوی باغ بیگم‌آبادصبا در رعشه جاوید افتاد
2. ۲ز بس دهشت، درین پاکیزه گلشننگیرد یاسمن را خار، دامن
3. ۳گل آن باغ را از بس حیا بودنگاه نرگسش بر پشت پا بود
4. ۴برون ناید ز کاخ از شرمسارینسازد غنچه را تا گل عماری
5. ۵نچیند باغبان اینجا گل از بارکه یاد چیدن گل، بردش از کار
6. ۶نباشد جز گل شب‌بو درین باغنسیم صبحدم گو داغ شو، داغ
7. ۷چه رنگ است ارغوان این چمن راکه رنگین می‌کند حرفش سخن را
8. ۸صبا را سنبلش کی می‌دهد باجپریشانی ز دل‌ها کرده تاراج
9. ۹به دامن سایه خود چیده از خاکحلال لاله بادا دامن پاک
10. ۱۰عذار سبزه این باغ خرمعرق‌ناک است روز و شب ز شبنم
11. ۱۱ز بس درس ادب گوید ادیبشبود در پرده صوت عندلیبش
12. ۱۲چه حرف غنچه می‌کردم زبانزدزبانم دامن دل بر میان زد
13. ۱۳به گرد این چمن، بی منت خارتماشایی ز مژگان کرده دیوار
14. ۱۴درین بستان‌سرا از سرو و شمشادز هر جانب عیان صد محشرآباد
15. ۱۵ز بس گیسوی سروش بود پرتاببه گردن قمریان را طوق شد آب
16. ۱۶ز سروش سایه کی می‌ریخت بر خاک؟قیامت قامتش می‌بیخت بر خاک