1. ۱چو بگشاید نگار من دو بادام و دو مرجان رابدین نازان کند دل را بدان رنجان کند جان را
2. ۲من و جانان به جان و دل فرو بستیم بازاریکه جانان دل مرا داده است من جان داده جانان را
3. ۳چو نار کفته دارم دل بنار تفته آگندهاز آن گاهی که دل دادم نگار نار پستان را
4. ۴من از مژگان بیارایم به مروارید و مرجان رخچو از سی و دو مروارید بردارد دو مرجان را
5. ۵نشاند اندر دل من دوست زهرآلود پیکانیکه جز با جان ز دل نتوان کشیدن نوک پیکان را
6. ۶من آن مرجان جانان را به جان و دل خریدارممگر نازان کند روزی بدو این جان رنجان را
7. ۷وصال و هجر او اصلی است دائم رنج و راحت رابجنگ و آشتی مایه‌ست دائم درد و درمان را
8. ۸بلای خلق را رضوان ز خلد اینجا فرستادهستیزه بود پنداری به دل با خلق رضوان را
9. ۹به کفر ایمان تبه گردد ولیکن رنج مردم رازمانه با دو زلف او بکفر آراست ایمان را
10. ۱۰دل من چون سپندان است و آن او چو سندانینمی‌دانم که با سندان بود طاقت سپندان را
11. ۱۱از آنگاهی که پنهان کرد از من روی پیدا راسرشگ روی زردم کرد پیدا راز پنهان را
12. ۱۲من آن بت را پرستیدم وزین رو درد و غم دیدمکه هرگز عاقبت نیکو نباشد بت‌پرستان را
13. ۱۳به نزد بخردان عیب است هرکس را پرستیدنمگر پاکیزه یزدان را و شاهنشاه مملان را
14. ۱۴خداوند خداوندان ابونصر آن کجا یزدانز کین و مهر او کرده است نصرت را و خذلان را
15. ۱۵به سان دجله گرداند به کفِّ راد، هامون رابه سان موم گرداند به تیغ تیز سندان را
16. ۱۶پریشان می کند سامان مجموع اعادی راکند مجموع بر احباب سامان پریشان را
17. ۱۷همه روزه پی سائل گشاده دارد او کف راهمه سال از پی مهمان نهاده دارد او خوان را
18. ۱۸بدان دارند دربان را دگر شاهان به درگه برکه تا ناخوانده زی ایشان نباشد راه مهمان را
19. ۱۹ز بهر آنکه مهمان را سوی ایوان او آردگه و بیگاه دارد شاه بر درگاه دربان را
20. ۲۰اگر یاری کند یک بار شیطان را و مالک راوگر خصمی کند یک راه حورا را و رضوان را
21. ۲۱کند مانندهٔ رضوان خدای از تور مالک راکند ماننده حورا خدای از حسن شیطان را
22. ۲۲کند شادان به گفتاری هزاران طبع غمگین راکند غمگین به پیکاری هزاران جان شادان را
23. ۲۳اگر با خان و با قیصر زمانی کینه‌ور گشتیبکندی قصر قیصر را ببردی خانهٔ خان را
24. ۲۴اگرچند آل سامان را نبود اندر هنر همتاهم آخر بود سامانی پدیدار آل سامان را
25. ۲۵در آب افروختن شاید به نام میر آتش رابر آتش کاشتن شاید بفرّ شاه ریحان را
26. ۲۶جهان طوفان نگشتی آتش تیغش اگر بودیکه خوردی آتش تیغش به یک روز آب طوفان را
27. ۲۷اگر پیغمبری آید مر او را زود بنمایدبه کف راد معجز را به تیغ تیز برهان را
28. ۲۸بدان معجز کند عاجز دم عیسی مریم رابدین برهان کند حیران کف موسی عمران را
29. ۲۹ز بیم و شرم او باشد کنون دیو و پری پنهاناگر فرمان همی‌بردند آنگاهی سلیمان را
30. ۳۰اگر یابند از او فرمان که گردند آشکار ایشانبرون آیند طاعت را کمر بندند فرمان را
31. ۳۱چنان بیند فراز خویش کیوان همت او راکه بیند خلق بر گردون فراز خویش کیوان را
32. ۳۲به بزم اندر کند پامال دستش جود حاتم رابرزم اندر برد از یاد جنگ پور دستان را
33. ۳۳همانا لوح محفوظ است پنداری دل پاکشکه در وی ره نبوده‌ست و نباشد هیچ نیسان را
34. ۳۴همی باشد پرستیدنْش فرض آن مرد دانا راکه می‌باشد پرستنده ز روی صدق، یزدان را
35. ۳۵بود فرمان یزدان و شهنشه مر به هم توامبرد فرمان یزدان کو برد فرمان سلطان را
36. ۳۶الا تا در بهاران گونه‌گون گل‌ها و ریحان‌هابیارایند چون فردوس اعلی باغ و بستان را
37. ۳۷بود سرسبز چون ریحان رخش بشکفته همچون گلبدست اندر می گلگون که دارد بوی ریحان را