1. ۱تا فزون شد مهر و بالا رفت مهر اندر هواعاشقان را بر بتان بفزود مهر اندر هوا؟
2. ۲مشک ساید هر زمانی بر هوا باد از زمیندر ببارد بر زمین هر ساعتی ابر از هوا
3. ۳چون بهم در عقیقین گشته با مینا رفیققطره شد بر گل نشسته گل شکفته بر گیا
4. ۴سبزه بر صحرا رها گشت از بروز بهمنیچون حواصل کز کنار او شود طوطی رها؟
5. ۵از گل بادام پر در بها گشته است باغهرکه خواهد زو برد درهای بی مر و بها
6. ۶آتش سوزان ضیا دارد نهان زیر ظلملاله سوزان آتشی کورا ظلم زیر ضیا
7. ۷شه زمین رنگین چو رومی دیبه از ابر بهارشد شمر پرچین چو چینی جوشن از باد صبا
8. ۸رسته لاله چون بمرجان در نهفته غالیهکفته نرگس چون بلؤلؤ در گرفته کهربا
9. ۹در فراق دوست شاید گر دو تا گردد کسیشاخ گل باری چرا شد در وصال گل دو تا
10. ۱۰بلبل و قمری بیکجا ساخته آوای خوشچون دو مطرب ساخته هر دو بهم زیر و دو تا
11. ۱۱از سما بارد ستاره هر سحرگه در چمنوز چمن پرد شکوفه هر شبانگه بر سما
12. ۱۲از بنفشه دشت همچون نیلگون کرباس گشتهر زمان بارد برو از نیلگون کرباس ما
13. ۱۳بر بنفشه باد نوروزی شکوفه ریختههمچو بر دیبای ازریق ریخته در بها
14. ۱۴کشت زار از گل ببوی و گونه عود و بقممی در او خوردن ببانک عود بفزاید بقا
15. ۱۵بینوا گلبن چو از بلبل نوا بشنید کردزرد می در جام یاقوتین و شاهی بی نوا؟
16. ۱۶بی نوا بر کف نگیرد شاخ گلبن جام میهمچو خسرو جام می بر کف نگیرد بی نوا
17. ۱۷میر ابوالهیجا منوچهر بن و هسودان که هستباهش هوشنگ و بافرهنگ و فر مصطفا
18. ۱۸داد و دین از وی قوی بی داد و کفر از وی ضعیفزر و سیم از وی کساد و مدح و شکر از وی روا
19. ۱۹بی نیازی دوستان بر خبشش او بس دلیلچنگ و دست بهمنی بر کوشش او بس گوا
20. ۲۰رای او همچون گمان انبیا نبود غلطتیر او همچون قضای ایزدی نکند خطا
21. ۲۱صاعفه بایتر او ریحان بود روز نبردآسمان با دست او سائل بود گاه عطا
22. ۲۲بر سپهر از طلعت او تیره گردد آفتابدر مصاف از حمله او خیره ماند اژدها
23. ۲۳جمله زهره است از شجاعت جمله حلم است از کرمجمله دست است از سخاوت جمله چشم است از حیا
24. ۲۴بر نتابد هیبت او را قضای آسماندر نیابد همت او را دعای انبیا
25. ۲۵دوست و دشمن را ز مهر کین او دائم بودرخ ز می جفت شقایق دل ز غم جفت شقا
26. ۲۶شاید ار گاه خطب همچون پدر او را لقبزانکه دارد چون پدر گفتار و کردار و لقا
27. ۲۷از بنان و تیغ او خیزد همی رزق و اجلوز سنان و کلک او زاید همی خوف و رجا
28. ۲۸چون هنر جوید چنو لشگر شکن باشد کدامچون سخن گوید چنو شکر شکن خیزد کجا
29. ۲۹روز کوشیدن نداند با عدو کردن فسونور هماوردش بود خضر اندرش یابد فنا
30. ۳۰نیک خواهش را ببزم اندر سریر اندر سریربد سگالش را برزم اندر عنا اندر عنا
31. ۳۱چون ملا شد ساغر او گنج از زر شد تهیچون تهی شد ترکش او دشت از خون شد ملا
32. ۳۲نازد از جانش خرد همچون سخندان از خردترسد از خشمش با همچون هنرمند از بلا
33. ۳۳از وفا با ناصحان او نیامیزد وفاتبر وفات حاسدان او ندارد کس وفا (کذا)
34. ۳۴دست او از دوستان چیزی نجوید جز کنارچشم او از دشمنان چیزی نبیند جز قفا
35. ۳۵در سلام تو سلامت در وغای تو وبالمهر تو مهر حیات و کین توکان و با
36. ۳۶چون فلک گردد بجولان اسب تو از گرد اودیده ای را آهک است و دیده ای را توتیا
37. ۳۷خدمت تو زایران را خانمان زرین کندمن بگیتی در ندانم نیک تر زین کیمیا
38. ۳۸آتش تیغ تو جان بیگانه گرداند ز تنهرکه را یکبار دل با کین تو گشت آشنا
39. ۳۹کی توان هرگز سلامت یافتن از کین توکی توان دریای عمان را گذشتن باشنا
40. ۴۰اندر آمیزد بدیده دیدن تو چون قدروندر آویزد بدشمن هیبت تو چون قضا (کذا)
41. ۴۱با رضای تو فلک نکند موالی را خلافبا خلاف تو جهان ندهد معادی را رضا
42. ۴۲هرکه از صد جزؤ جیؤی مهر تو در دل گرفتاز جهان پاداش یابد وز جهانداور جزا
43. ۴۳شهر خوش میراث تست آنرا تو بایستی ولیکناسزا مردم نسازد با مل مرد سزا
44. ۴۴هرکجا باشی تو کام خویشتن یابی مدامهرکجا گوران بوند آنجا بود آب و گیا
45. ۴۵بل جزاشان خوش تر آید از وطن این است رسمباز بخشادت وطن یزدان بی چون و چرا
46. ۴۶تا نجوید هیچکس نفرین بجای آفرینتا نگیرد جای مروا هیچکس را مرغوا
47. ۴۷دشمنانت را همیشه نام با نفرین قریندوستانت را همیشه حاجت از مروا روا