1. ۱ای طرهٔ مشکین تو با مشک پسرعمای خال تو با مردمک دیده برادر
2. ۲بی‌رابطه آن یک را عودست همی خالبی‌واسطه این یک را عنبر شده مادر
3. ۳رخسار تو در طلعت حوریست بهشتیگر حور بهشتی بود از مشکش معجر
4. ۴هر رنگ‌ که در‌ گیتی در روی تو مدغمهر سحر که در عالم در چشم تو مضمر
5. ۵زودست ‌کز آن اشک شود عاشق رسوازودست‌کز آن فتنه برآشوبدکشور
6. ۶ای ترک یکی منع دو چشمان بکن از سحرارنه رسد آسیبت از میر مظفر
7. ۷سالار نبی رسم و نبی اسم که شخصشاز فضل مجسم بود از جود مخمر
8. ۸تیغش به چه ماند به یکی سوزان آتشعزمش به چه ماند به یکی پران صرصر
9. ۹زان ‌یک زند آندم همه گر چوب و اگر سنگاین یک همی از سنگ برون آرد آذر
10. ۱۰خنگش به چه ماند به یکی باد سبک‌سیرگرزش به چه ماند به یکی کوه گرانسر
11. ۱۱رمحش به چه ماند به یکی نخل‌که ندهددر وقعه به جز از سر دشمنش همی بر
12. ۱۲درکشتی اگر آیت حزمش بنگارندحاجت نبود درگه طوفانش به لنگر
13. ۱۳دولت شده بر چهر دلارایش شیداصولت شده بر شخص توانایش چاکر
14. ۱۴آنجا که بود کاخ جلال وی و گردونآن سطح محدب بود این سطح مقعر
15. ۱۵بخشنده کف رادش چندان که تو گوییدر حوزهٔ او گشته ضمین رزق مقدر
16. ۱۶ابنای زمان را در او کعبهٔ حاجتاز بس که همی سیم بر افشاند و گوهر
17. ۱۷مسکین نرودش از در جز با دل خرمزایر نشودش از بر جز با کف پر زر
18. ۱۸بالاست همی بختش و افلاک بود دونروشن بودش رای و خورشید مکدر
19. ۱۹خواهم چو همی مدحت خلقش بنگارمننگاشته چون باغ ارم گردد دفتر
20. ۲۰آزاده امیرا سوی این نظم نظر کنکاید ز قبول تو یکی تافته اختر
21. ۲۱خلاق سخن ‌گر نبود مردم به یکدمچندین گهر از طبع برون نادر ایدر
22. ۲۲تا آنکه چو خورشید به برج حمل آیدشام سیه و روز سپیدست برابر
23. ۲۳اعدای ترا تیره چو شب باد همی روزاحباب تو را شب همه چون روز منور