1. ۱بحمدالله که باز از یاری گیهان خدا داوردرخت بخت شد خرم نهال فتح بارآور
2. ۲بحمدالله که بگشود از هوای فتح باز از نوهمای عافیت بر فرق فرقدسای شه شهپر
3. ۳بحمدالله که از نیروی بخت بی‌زوال شهعدوی ملک و ملت را شکست افتاد در لشکر
4. ۴بحمدالله که از فر همایون فال شاهنشهشد از خاورزمین طالع همایون نجم فال و فر
5. ۵شهنشاه جهان فتحعلی شه خسروی کآمدوجودش خلق و خالق را یکی مُظهر یکی مظهر
6. ۶جهاندار و کنارنگی که ذات بی‌زوال اوقوام نه عرض یعنی که نه افلاک را جوهر
7. ۷جهانداری‌ که شد پهلوی ملک و پیکر اعداز تیغ لاغرش فربه ز خت فربهش لاغر
8. ۸ز تیغش‌یادی و ولوال اندر ساحت سقسینزگرزش ذکری و زلزال اندر مرز لوهاور
9. ۹شود از اهتزاز باد گرزش نُه فلک فانیبدان آیین‌که بر دریا حباب از جنبش‌ب صرصر
10. ۱۰نهنگی‌غوطه‌زن‌در نیل‌چون‌پوشدبه‌تن‌جوشندماوندی به زیر ابر چون بر سر نهد مغفر
11. ۱۱به یال خصم پیچان خم خامش بر بدان آیینکه پیرامون ناپاک اژدها ماری زند چنبر
12. ۱۲اگر بر کوه خارا برق تیغش را گذار افتدشود کوه از تف خارا گدازش تل خاکستر
13. ۱۳نیوشاگوش او را چاشی بخشای یک رامشفغان بربط و سورغین نوای شندف و مزهر
14. ۱۴دلارارای او را تهنیت آرای یک خواهشصهیل ارغن و ارغون فرار ادهم و اشقر
15. ۱۵نهنگ تیغ او را جسم دیوان طعمهٔ دندانعقاب تیر او را لاش شیران مستهٔ ژاغر
16. ۱۶کهین چوبک زن بامش‌ اگر مریخ اگرکیوانکمین دست افکن جاهش اگر سلجوق اگر نجر
17. ۱۷زگفتش حرفی و قعر بحار و لولو لالاز خلقش ذکری و ناف غزال و نافهٔ اذفر
18. ۱۸به فرمان اندرش فرمانروا رادان فرماندهبجز فرماندهٔ‌کش هرچه فرمان‌گوی فرمانبر
19. ۱۹چم‌ر بر روشن‌تنش‌جوشن‌عیان‌خو‌رشد از روزنو یا از پشت پرویزن فروزان‌گنبد اخضر
20. ۲۰نوال ‌دست ‌جودش زانچه ‌درخورد قیاس ‌افزونعطای طبع رادش زانچه در وهم و گمان برتر
21. ۲۱اگر دربان درگاهش فشاند گردی از دامنپس از قرنی ‌کند ماوا برین فیروزه گون منظر
22. ۲۲به دارالضرب گیتی بی‌قرین ضراب بخت اوهماون سکه ی صاحبقرانی زد به سیم و زر
23. ۲۳کمان و تیر و تیغ و کوس او در پرهٔ هیجایکی ابر و یکی باران یکی برق و یکی تندر
24. ۲۴هر آن کو بنگرد آشوب‌زا میدان رزمش رابه چشمش‌ بازی طفلان نماید شورش محشر
25. ۲۵عروس مملکت زان پیش‌ کاندر عقد شاه آیدبه‌هیات ‌بود بس هایل به ‌صورت ‌بود بس منکر
26. ۲۶کنون نشکفت اگر از زیور عدل ملک زیباچه باک ار زشت‌رویی طرفه ‌زیباگردد از زیو‌ر
27. ۲۷نیایش لاجرم درده بر آن معبود بی‌همتاکه بی‌یاریست با یارا و هر بی‌یار را یاور
28. ۲۸به پای انداز آ‌ن‌کز فر این‌ دارانسب خسروبه دست ‌آویز آن کز بخت این گیتی خداداور
29. ۲۹شد از تیغ‌ شجاع ‌السلطنه دشت قرابوقاز خون قنقرات زشت‌سیرت بحر پهناور
30. ۳۰به اژدرکوه رسد از خون اژدرکوهه عفریتانز آب چشمهٔ تیغش هزاران لالهٔ احمر
31. ۳۱زکلک رمح آذرگون ملک بر رقعهٔ هامونرقم‌کرد از مداد خون به قتل دشمنان محضر
32. ۳۲در آن میدان پر غوغا که بانگ‌ کوس تندرسادرید از هیبت آوا دل گردان کنداور
33. ۳۳هوا از گرد شد ظلمات ‌و نصرت ‌چشمهٔ‌ حیوانبلند اقبال رهبر خضر گشت و شاه اسکندر
34. ۳۴بسان ‌گَرزه مار جانگزا در دست مارافساسنان مار شکل اندر کف شیران اژدر در
35. ۳۵ز موج فوج و فوج موج خون شد عرصهٔ هامونچو دریابی‌که پیدا نَبوَدش از هیچ سو معبر
36. ۳۶بدن‌شد باده‌نوش‌و دشت‌کین‌بزم‌و اجل ساقیشرابش‌خون و جان‌دادن‌خمّار و تیغ‌شه ساغر
37. ۳۷زمین از لطمهٔ موج حوادث مرتعش اعضابسان زورقی کاندر محیطش بگسلد لنگر
38. ۳۸اجل‌شد گاز و تن‌آهن‌حوادث‌دم‌زمین کورهتبرزین پتک و سرسندان و مرد استاد آهنگر
39. ۳۹ز پیل اوژن هژبران پرهٔ پیکار شد ارژنز شیرافکن پلنگان پهنهٔ مضمار شد بربر
40. ۴۰چنان در عرصهٔ میدان طپان دل در برگردانکز استیلای درد و بیم جان بیمار در بستر
41. ۴۱نیوشاگوش را زی من‌گرایان دار ای داناکه رانم داستان فتح دارا را ز پا تا سر
42. ۴۲سحرگاهی‌که از اقلیم خاور خیمه زد بیرونبه عزم ترکتاز جیش انجم خسرو خاور
43. ۴۳بشیری برکشید آواز کز اورکنج‌ ای خسروقضا آورده بهر غازیانت گنج بادآور
44. ۴۴به یغمای دیار خاوران نک نامزد کردهکهین پورشه خوارزم انبوهی فزون از مر
45. ۴۵ز مرو و اندخود و خانقاه و قندز و خیوق‌ز خرمند و سرخس و بلتخان و بلخ وکالنجر
46. ۴۶چنان بشکف اعوان ملک را زین بشارت دلکه انصار ‌بیمبر را ز فتح قلعهٔ خیبر
47. ۴۷تو ای‌ضرغام‌پیل‌افکن‌چو بیرون راندی از مکمنروان‌ شد فتحت‌ از ایمن‌ دوان‌ شد بختت‌ از ایسر
48. ۴۸کشیدی‌زیر ران‌کوهی‌که‌هی‌هی‌رهسپر توسنگرفتی‌اژدری برکف‌که‌وه‌وه‌جانستان خنجر
49. ۴۹یکی در سرکشی قایم‌مقام طرهٔ جانانیکی در خون خوری نایب مناب غمزهٔ دلبر
50. ۵۰بر آن خونخواره عفریتان بدان‌سان حمله آوردیکه بر خیل‌ گراز ماده آرد حمله شیر نر
51. ۵۱پرندت‌چون‌برون‌شد از قراب‌قیرگون گفتیز قیرآلود غاری رخ نمود آتش‌فشان اژدر
52. ۵۲*‌اس‌افکندٻی‌چندین‌هزاراسب‌افکن افکندی. ترکان هزار اسب‌ا از فراز اسب‌که پیکر
53. ۵۳چنان ‌کردی جر خون از بن هر موی تن جاریکه‌ گفتی‌ زد به‌ هفت اندامشان هر موی تن نشتر
54. ۵۴هلال‌آسا حسامت ترک را بر تارک ترکانچنان شق زد که جرم ماه را انگشت پیغمبر
55. ۵۵ز تاب‌تف‌،تیغت،‌سوخت‌کشت‌عمرشان چونانکه افتد در میان خرمن خاشاک خشک آذر
56. ۵۶چنان‌گرزگران را سر زدی بر ترک بدخواهانکه بیرون شد ز بطن‌گاو ماهی آهن مغفر
57. ۵۷به‌خصم‌از شش جهت‌راه هزیمت بسته شد آریچسان بیرون‌ شود آن مهره‌یی کافتاد در ششدر
58. ۵۸ز‌هی بخت تو در عالم به الهام ظفر ملهمفنا در خنجرت ‌مدغم اجل در صارمت مضمر
59. ۵۹عروس عافیت را عقد دایم بسته اقبالتبه عالم انقطاعی نیست این زن را ازین شوهر
60. ۶۰ولیکن تا نیفتد بر جمالش چشم بیگانهحجاب رخ‌کندگاهی ز عصمت‌گوشهٔ معجر
61. ۶۱گریزد در تو دوران از جفای آسمان چونانکه طفل خردسال از جور اقران جانب مادر
62. ۶۲شود مست از می خون مخالف شاهد تیغتبدان آیین‌که رند باده‌خوار از بادهٔ احمر
63. ۶۳ثبات خصم در میدان رزمت بیش از آن نبودکه مرغ پخته بر خوان و سپند خام در مجمر
64. ۶۴اجل مشتاق‌تر زان بر می خون بداندیشتکه رندان قدح‌ پیما به رنگین بادهٔ خلر
65. ۶۵گر از کانون قهرت اخگری اندر جهان افتدسوزد شعلهٔ او مرغ و ماهی را به بحر و بر
66. ۶۶مگر از گرد راه توسنت پر گرد شد گردونکه هر شب چشم‌ گردآلود را برهم زند اختر
67. ۶۷اگر رشحی فشانی زآب‌لطف خویش بر نیرانشود جاری ز هر سویش هزاران چشمهٔ کوثر
68. ۶۸به ‌کوه و دشت اگر بارد نمی از فیض احساثشود خارش همه سوری شود سنگش‌همه گوهر
69. ۶۹ز چینی‌ جوشنت ‌صد چین‌ حسرت ‌بر رخ‌ خاقانز رومی مغفرت صد زنگ انده بر دل قیصر
70. ۷۰ثنای شاه را نبود کران قاآنیا تاکیفزایی رنج ‌کتاب و مداد و خامه دفتر
71. ۷۱بجوشد تا میاه از انشراح خاک در اردیبخوشد تا گیاه از ارتجاح باد در آذر
72. ۷۲به‌کام بدسگالش شهد شیرین زهر تن‌فرسابه جام نیکخواهش زهر قاتل شهد جان‌پرور