1. ۱ای طرهٔ مشکین تو همشیرهٔ قنبروی خال سیه‌ فام تو نوباوهٔ عنبر
2. ۲دنبالهٔ ابروی تو در چنبر گیسوچون قبضهٔ شمشیر علی درکف قنبر
3. ۳بر چهرهٔ تو طرهٔ مشکین تو گوییاستاده بلال حبشی پیش پیمبر
4. ۴من چشم به زلفت نکنم باز که ترسمچشمم چو زره پر شود از حلقه و چنبر
5. ۵گیسوی تو بر قامت رعنای تو گوییماری سیه آویخته از شاخ صنوبر
6. ۶زنهار که ‌گوید که پری بال ندارداینک رخ خوب تو پری زلف تواش پر
7. ۷پرسی همی از من‌ که لب من به چه ماندقندست لب لعل توگفتیم مکرر
8. ۸خواهم شبکی با تو به‌ کنجی بنشینمجایی ‌که در آنجا نبود جز می و ساغر
9. ۹بر کف قدحی باده‌ که امی ز فروغشبرخواند از الفاظ معانی همه یکسر
10. ۱۰وز پرتو جامش بتوان دید در ارحامهر بچه‌ که زاید پس ازین تا صف محشر
11. ۱۱آنقدر بنوشیم‌که می در عوض خویبیرون جهد از هرچه مسام است به پیکر
12. ۱۲من خنده‌کنان خیزم و بر روی تو افتمچون ماه تو در زیر و چو مریخ من از بر
13. ۱۳هی بویمت و هی زنم از بوی تو عطسههی بوسمت و هی خورم از بوس تو شکر
14. ۱۴چندان زنمت بوسه ‌که سر تاقدمت رااز بوسه نمایم چو رخ خویش مجدر
15. ۱۵ای طرهٔ مشکین تو با مشک پسرعموی چهرهٔ سیمین تو با سیم برادر
16. ۱۶چشم و مژه‌ات هیچ نگویم به چه ماندترکی ‌که شو‌د مست و برد دست به خنجر
17. ۱۷مسکین‌دلکم چون رهد از چنبر زلفتدر پنجهٔ شاهین چه برآید ز کبوتر
18. ۱۸رفتم به میان تو کنم رخنه چو یأجوجبستی ز سرین در ره من سد سکندر
19. ۱۹پیوسته زمین تر شدی از آب رخ توگر آب رخت را نبدی شعلهٔ آذر
20. ۲۰رخساره نمودی و دلم بردی و رفتیمانا صنما از پریان داری‌ گوهر
21. ۲۱زلف تو به روی تو سر افکنده ز خجلتبنیوش دلیلی ‌که نکو داری باور
22. ۲۲زنگی چو در آیینه رخ خویش ببیندشرم آیدش از خویش و به زانو فکند سر
23. ۲۳جز بر رخ زردم مفکن چشم ازیراکبیمار غذایی نخورد غیر مزعفر
24. ۲۴گر صورت بازی شدی از حسن مجسممژگان تو چنگش بدی و زلف تو شهپر
25. ۲۵هرگه فکنم چشم بر آن ‌کاکل پیچانهرگه که زنم دست بر آن زلف معنبر
26. ۲۶زین ‌یک شودم مشت پر از کژدم اهواززان یک شودم چشم پر از افعی حَمیَر
27. ۲۷یک روز اگرت تنگ در آغوش بگیرمتا صبح قیامت نفسم هست معطر
28. ۲۸منگر به حقارت سوی قاآنی‌ کز مهرشد مشتری دانش او زهرهٔ‌کشور
29. ۲۹دخت ملک ملک‌ستان آسیه سلطانکش عصمت و عفت بود از آسیه برتر
30. ۳۰او جان شه و مردمک دیدهٔ شاهستزانروست عزیزش لقب از شاه مظفر
31. ۳۱جز دامن شاهش نبود جایگه آریجز در دل دریا نبود مسکن گو‌هر
32. ۳۲چون چهره نهد شاه به رخسارش‌گوییاز چرخ درآمد به زمین برج دو پیکر
33. ۳۳هر صبح که رخسار خود از آب بشویدهر قطره از آن آب شود مهر منور
34. ۳۴فربه شود از قرب شهنشاه اگرچهنزدیکی خورشید کند مه را لاغر
35. ۳۵ای زینت آغوش و بر داور دورانکزصورت تو معنی جان‌گشته مصور
36. ۳۶خیزد پی تعظیم رخ خوب تو هر روزخورشید ز گردون چو سپند از سر مجمر
37. ۳۷از نور تو در پردهٔ اصلاب توان دیدایمان ز رخ مومن وکفر از دل‌کافر
38. ۳۸تو مرکز حسنی و ملک دایرهٔ جودزان است تو را جا به دل شاه دلاور
39. ۳۹شه را تو به برگیری و بسیار عجیبستمرکز که همی دایره را گیرد در بر
40. ۴۰گویند ملک می نخورد پس ز چه بوسدلبهای تو کش نشوه ز می هست فزونتر
41. ۴۱در دفتر اگر وصف عفاف تو نگارندهمچون پری از دیده نهان ‌گردد دفتر
42. ۴۲انصاف ده امروز به غیر از تو که داردمهتاب به پیراهن و خورشید به معجر
43. ۴۳مامت بود آن شمسهٔ ایوان جلالتکز بدر رخش جای عرق می‌چکد اختر
44. ۴۴وز بس‌ که بر او عفت او پرده ‌کشیدستعاجز بود از مدحت او وهم سخنور
45. ۴۵تنها نه همین پوشد رخساره ز مردانکز غایت عصمت ز زنانست مستر
46. ۴۶از حجره برون ناید الا به شب تارتا سایه همش نیز نبیند به ره اندر
47. ۴۷در آینه هرگه نگرد عکس رخ خویشبیگانه شماردش رود در پس چادر
48. ۴۸جز او که بر او پرده‌ کشد عصمت زهرامردم همگی عور درآیند به محشر
49. ۴۹در بطن مشیت‌که خلایق همه بودندنامحرم و محرم بر هم خفته سراسر
50. ۵۰او درکنف فاطمه دور از همه مردممحجوب بد اندر حجب رحمت داور
51. ۵۱گویی‌ که خدیجه است هم آغوش محمدزیراکه بتولی چو ترا آمده مادر
52. ۵۲ای دخت شه ای مردمک چشم شهنشاهای همچو خردکامل و چون روح مطهر
53. ۵۳بی پرده برون آ که کست روی نبیندبنیوش دلیل و مشو از بنده مکدر
54. ۵۴گویند حکیمان‌ که رود خط شعاعیاز چشم سوی آنچه به چشمست برابر
55. ۵۵تا خط شعاعی به بصر باز نگردددر باصره حاصل نشود صورت مبصر
56. ۵۶حسن تو به حدیست‌که آن خط ز رخ توبرگشتنش از فرط وله نیست میسر
57. ۵۷مشاطهٔ حسن تو بود سلطان آریهم مهر بباید که کند مه را زیور
58. ۵۸چون شانه کند موی ترا جیب و کنارشتا روز دگر پر بود از نافهٔ اذفر
59. ۵۹چون‌ روی ‌ترا شو‌ید و ساید به رخت دستفی‌الحال بروید ز کفش لالهٔ احمر
60. ۶۰از جنت و کوثر نکند یاد که او رارخسار و لب تست به از جنت و کوثر
61. ۶۱تا از اثر نامیه هر سال به نوروزبر فرق نهد لاله ‌کله ‌گوشهٔ قیصر
62. ۶۲آغوش ملک باد شب و روز و مه و سالاز چهره و چشم تو پر از لاله و عبهر