1. ۱ای به جلالت ز آفرینش برترذات تو تنها به هرچه هست برابر
2. ۲زادهٔ خیرالوری رسول مکرمبضعهٔ خیرالنسا بتول مطهر
3. ۳از تو تسلی گرفته خاطر گیتیوز تو تجلی نموده ایزد داور
4. ۴عالم جانی و عالم دو جهانیاخت رضایی و دخت موسی جعفر
5. ۵فاطمه‌ات نام و از سلالهٔ زهراکز رخ او شرم داشت زهرهٔ ازهر
6. ۶ای تو به حوا ز افتخار مقدملیک ز حوا به روزگار موخر
7. ۷تاج ویستی و از نتاج ویستیوین نه محالست نزد مرد هنرور
8. ۸ای بس بابا کزو به آید فرزندای بس ماما کز او به آید دختر
9. ۹شمس‌که او را عروس عالم خوانندبه بود از خاوران‌که هستش مادر
10. ۱۰گوهر ناسفته‌کاوست دخترکی بکرمر صدفش مادریست دخترپرور
11. ۱۱مادر آن را زنان برند به حمامدختر این را شهان نهند به افسر
12. ۱۲سیم به از سنگ‌ هست و خیزد از سنگلاله به از اغبرست و روید ز اغبر
13. ۱۳منبر و تخت ار چه تخته‌اند ولیکنتخته نه با تخت برزند نه به منبر
14. ۱۴تا که ترا نافریده بود خداوندشاهد هستی نداشت زینت و زیور
15. ۱۵بهر وجود توکرد خلقت‌گیتیکز پی روحست آفرینش پیکر
16. ۱۶دانه نکارند جز که از پی میوهحقه نسازند جزکه از پی‌گوهر
17. ۱۷چیست مراد از سپهر گردش انجمچیست غرض از درخت میوهٔ نوبر
18. ۱۸علت ایجاد اگر عفاف تو بودینقش جهان نامدی به چشم مصور
19. ۱۹عصمتت ار پیش چرخ پرده کشیدیبر به زمین نامدی قضای مقدر
20. ۲۰پیر خرد بد طفیل ذات تو گرچهکشت به طفلی ترا سپهر معمر
21. ۲۱صبح صفت ناکشیده یک نفس از دلروز تو شد تیره‌تر ز شام مکدر
22. ۲۲چشم و دل عالم و زمانه تو بودیشخص ‌تو زان خرد بود و شکل تو لاغر
23. ۲۳لیکن چون چشم و دل بدان همه خردیهر دو جهان بود در وجود تو مضمر
24. ۲۴عمر تو چون لفظ کاف و نون مشیتکم بد و زو زاد هرچه زاد سراسر
25. ۲۵صورت‌ کن را نظر مکن ‌که به معنیبود دو عالم در آن دو حرف مستر
26. ۲۶هست ز یگ نور پاک ایزد ذوالمنذ‌ات تو و حیدر و بتول و پیمبر
27. ۲۷گر ز یکی شمع صد چراغ فروزندنور نخستین بود که ‌گشته مکرر
28. ۲۸ورنه چرا نورها ز هم نکنی فرقچون شود از صد چراغ خانه منور
29. ۲۹دانه نگردد دو از تکثر خوشهشعله نگردد دو از تعدد اخگر
30. ۳۰تا تو به خاک سیاه رخ بنهفتیهیچکس این حرف را نکردی باور
31. ۳۱کز در قدرت خدای هر دو جهان راجای دهد در دوگز زمین مقعر
32. ۳۲چرخ شنیدم‌که خاک در برگیردخاک ندیدم که چرخ گیرد در بر
33. ۳۳گر به ‌گل اندوده می‌نگردد خورشیدچون به گل اندودت این سپهر بد اختر
34. ۳۴پیشتر از آنکه رخ به خاک بپوشیجملهٔ ‌گلها شکفته بود معطر
35. ۳۵چون تو برفتی و رخ به‌گل بنهفتیحالت‌گلها به رنگ و بو شد دیگر
36. ۳۶تیره شد از بسکه سوخت سینهٔ لالهخیره شد از بس‌گریست دیدهٔ عبهر
37. ۳۷جامهٔ ماتم‌ کبود کرد بنفشهپیرهن از غصه چاک زد گل احمر
38. ۳۸طرهٔ سنبل شد از کلال پریشانگونهٔ خیری شد از ملال معصفر
39. ۳۹چون علوی‌زادگان به سوک تو در باغغنچه به سر چاک زد عمامهٔ اخضر
40. ۴۰وز پی خدمت چو خادمان به مزارتبر سر یک پای ایستاده صنوبر
41. ۴۱فاخته کو‌کو زنان ‌که ‌کو به‌ کجا رفتسرو دلارای باغ حیدر صفدر
42. ۴۲گرچه نمردی و هم نمیری ازیراک‌جانی و جان را هلاک نیست مقرر
43. ۴۳لیک چو نامحرمست دیدهٔ عامیبکر سخن به نهفته در پس چادر
44. ۴۴بس کن قاآنیا ثنای‌کسی راگثن ملک‌العرش مادحست و ثناگر
45. ۴۵عرصهٔ بحر محیط نتوان پیمودماهیک خرد اگرچه هست شناور
46. ۴۶رو ببراین شعر را به رسم هدیتنزد مشیر جهان امیر مظفر
47. ۴۷صدر مؤید مهین اتابک اعظمکاو به ‌شرف خضر هست‌ و شاه سکندر
48. ۴۸عمر وی و بخت بی‌زوال شهنشهباقی و پاینده باد تا صف محشر
49. ۴۹هم ز دعا دم مزن‌که اصل دعا اوستکش همه آمال بی‌دعاست میسر