1. ۱امسال عید اضحی با نصرت و ظفربا موکب امیر نظام آمد از سفر
2. ۲عید و امیر هر دو رسیدند و می‌ربودیک روز پیش از آنکه بدش بیش فال و فر
3. ۳قربان عید کرده همه میش و خویش راقربان نمود عید بر میر نامور
4. ۴میران پی پذیره‌ گروه از پی‌ گروهباکوس و با تبیره حشر از پس حشر
5. ۵خوبان‌گرفته از لب و دندان روح‌بخشنعل سمند او را در لعل و در گهر
6. ۶یکساله هجر عید اگرچند صعب بودشمشه فراق میر از آن بود صعبتر
7. ۷شمشه فراق خواجه و یکساله هجر عیدبگذشت و باز شاخ طرب یافت برگ و بر
8. ۸فهرست کامرانی و دیباچهٔ وجودگنجور حکمرانی و گنجینهٔ ظفر
9. ۹تاج امم اتابک اعظم نتاج مجدکان‌کرم مکان خرد منزل هنر
10. ۱۰معمار کاخ احسان معیار داد و دینمنشار شاخ عدوان منشور کام و کر
11. ۱۱میقات علم و مشعر دانش مقام فضلکعبهٔ صفا منای منی قبلهٔ بشر
12. ۱۲از نوک‌کلکش ار نقطی بر زمین چکداز خاک تا به حشر دمد شاخ نیشکر
13. ۱۳میرا سپهر مرتبتا جز کف تو نیستصورت‌پذیر گردد اگر فیض دادگر
14. ۱۴از حرص جود دست ‌تو قسمت ‌کند به‌ خلقصد قرن پیش از آنکه شود خاک سم و زر
15. ۱۵از شوق بذل طبع تو بی‌منت صدفهر قطره‌یی دهد به هوا صورت‌گهر
16. ۱۶در چشم ملک صورت کف و بنان تونایب‌ مناب خط شعاعست و جرم‌خور
17. ۱۷گردون مگر ‌سُرادِق عز و جلال تستکز خاوران ‌کشیده بود تا به باختر
18. ۱۸ظل ضمیر تست مگر نور آفتابکز شرق تا به غرب کشاند همی حشر
19. ۱۹گر نام تو به نامهٔ صورتگران برندجنبندد حالی از پی تعظیم او صور
20. ۲۰امضای تیر و تیغ تو لازم‌تر از قضااجرای امر و نهی تو نافذتر از قدر
21. ۲۱از کام روز مهر تو مشکین جهد نفساز خاک‌گاه جود تو زرین دمد شجر
22. ۲۲در روز بخشش تو ز شرم عطای توزی ابر باژگونه بتازد همی مطر
23. ۲۳خون ‌شد ز بیم ‌تو جگر خصم ‌از آن شناختدانا که هست خون را تولید در جگر
24. ۲۴آنسان‌که ناوک تو ز سندان‌گذرکنلاندر بدن فرو نرود نوک نیشتر
25. ۲۵نبود مجال پرسش خلق ار به روز حشریک روزه خرج جود تو آرند در شمر
26. ۲۶زاغاز صبح خلقت تا روز واپسینحزم تو دید صورت اشیا به یک نظر
27. ۲۷فانی شود دو عالم از یک عتاب توزانسان که قوم نوح ز نفرین لاتذر
28. ۲۸تا جیب قوس را چو مضاعف ‌کند حکیمآن قوس را به نسبت حاصل شود وتر
29. ۲۹هر کاو ز قوس حکم تو چون سهم بگذردجیش دریده بادا از سینه تا کمر
30. ۳۰تا از مسام خاک به تاثیر آفتابگاهی بخار خشک جهد گه بخار تر
31. ۳۱از آن بخار خشک برآید همی نسیموز این بخار رطب ببارد همی مطر
32. ۳۲جز کام خشک و دیدهٔ تر دشمن ترااز خشک و تر نصیب مبادا به بحر و بر