1. ۱الحمد که از موهبت ایزد داورزد تکیه بر اورنگ حمل خسرو خاور
2. ۲الماس‌فشان شد فلک از ژالهٔ بیضایاقوت‌نشان چمن از لالهٔ احمر
3. ۳در دامن ‌گل چنگ زده خار به خواریزانگونه که درویش به دامان توانگر
4. ۴در لاله وگل خلق خرامان شده چونانکدر آذر نمرود براهیم بن آزر
5. ۵نرگس به جمال گل خیری شده خیرهزانگونه که بیمار کند میل مزعفر
6. ۶لاله چو یکی حقهٔ بیجاده نموداردر حقهٔ بیجاده نهان نافهٔ اذفر
7. ۷گل ‌گشته نهان در عقب شاخ شکوفهچون شاهد دوشیزه‌یی اندر پس چادر
8. ۸از بوی مل و رنگ گل و نکهت سنبلمجلس همه پر غالیه و بسد و عنبر
9. ۹وقتست که در روی در آید کرهٔ خاکچون شاخ‌گل از نغمهٔ مرغان نواگر
10. ۱۰از فر گل و لاله و نسرین و شقایقچون روز به شب ساحت باغست منور
11. ۱۱برکوه همی لالهٔ حمرا دمد از سنگزانگونه‌ که از سنگ جهد شعلهٔ آذر
12. ۱۲از لاله چمن تا سپری معدن مرجاناز ژاله دمن تا نگری مخزن ‌گوهر
13. ۱۳خار ار نبود گرم سخن‌چینی بلبل‌در گوش گل سرخ فرابرده چرا سر
14. ۱۴از آب روان عکس‌گل و لاله پدیدارزانگونه‌که عکس می‌گلرنگ ز ساغر
15. ۱۵دل‌گر به بهاران شده خرم عجبی نیستکاو نیز هم آخر بودن شکل صنوبر
16. ۱۶پیریست جوانبخت‌که از بخت جوانشکیهان کهن‌سال جوانی کند از سر
17. ۱۷آن خال سیاهست بر اندام شقایقیا هندوی شه مشک برآکنده به مجمر
18. ۱۸دارای جوانبخت محمد شه غازیکز صولت او آب شود زهرهٔ اژدر
19. ۱۹گردی ز گذار سپهش خاک مطبقموجی ز سحاب کرمش چرخ مدور
20. ۲۰شیپور نظامش نه اگر صور سرافیلخیزد ز چه از نفخهٔ او شورش محشر
21. ۲۱ای‌ گوهر تو واسطه عقد مناظمای دولت تو ماشطهٔ شرع پیمبر
22. ۲۲گه زلزله از حزم تو بر پیکر الوندگه سلسله از عزم تو برگردن صرصر
23. ۲۳گویی مه نوگشته زکوه احد آونگوقتی‌که حمایل شودش تیغ به پیکر
24. ۲۴گردی که ز نعلین تو خیزد گه رفتاردر چشم خرد با دو جهانست برابر
25. ۲۵چون تافته ماری شده ازکوه سراشیبفتراک تو آویخته از زین تکاور
26. ۲۶تنگست فراخای جهان بر تو به‌حدیکت نیست تمایل به چپ و راست میسر
27. ۲۷سیمرغ که بر قلهٔ قافست مطارشگنجش ندهد لانهٔ عصفور و کبوتر
28. ۲۸صفرت ز وجل خیزد از آنست‌که دینارهست از فزع جود تو باگونهٔ اصفر
29. ۲۹جز تیغ تو که چشمهٔ فتحست‌ که دیدهناری‌که شود جاری از آن چشمهٔ کوثر
30. ۳۰باس تو نگهداشته ناموس خلایقچندان‌که اگر سیرکنی در همه‌کشور
31. ۳۱یک قابله اندرگه میلاد موالیداز شرم پسر را نکند فرق ز دختر
32. ۳۲نیران غضب شعله کشد در دل دشمناز صارم پولاد تو ای شاه دلاور
33. ۳۳خاره است دل خصم تو و تیغ تو فولاداز خاره و پولاد فروزان شود آذر
34. ۳۴دریا شود از تفّ حسام تو چنان خشککز ساحت او بال ذبابی نشود تر
35. ۳۵شاها ملکا دادگرا مُلک‌ستاناای بر ملکان از ملک‌العرش مظفر
36. ۳۶امروز به بخت تو بود نازش اقلیمامرو‌ز به تخت تو بود بالش‌کشور
37. ۳۷امروز تویی چرخ خلافت را خورشیدامروز تویی بحر ریاست راگوهر
38. ۳۸امروز تویی‌کز فزع چین جبینتدر روم نخسبد به‌شب از واهمه قیصر
39. ۳۹امروز تویی ‌کز غو شیپور نظامتخوارزم خدا را نشود خواب میسر
40. ۴۰امروز ز تو تخت مهی یافته زینتامروز ز تو تاج شهی یافته زیور
41. ۴۱امروز تویی آنکه ز شمشیر نزارتبخت تو سمین‌ گشت و بداندیش تو لاغر
42. ۴۲امروز تویی آن مهین‌گنبدگردولدر جنب اقالیم تو گوییست محقر
43. ۴۳فرداست ‌که تاریک کند چون شب دیجورگرد سپهت ساحت‌ کشمیر و لهاور
44. ۴۴فرداست‌که در روم به هر بوم ز بیمتفریاد زن و مردکندگوش فلک‌کر
45. ۴۵فرداست‌ که شیپور تو از ساحت خوارزماز یاد برد طنطنهٔ نوبت سنجر
46. ۴۶فرداست ‌که‌ گیتی شودت جمله مسلمفرداست‌که‌گیهان شودت جمله مسخر
47. ۴۷ای شاه ترا موهبتی هست ز یزدانکان موهبت از هر دو جهانست فزونتر
48. ۴۸ناگفته هویداست ولی‌ گفتنش اولی استتا گوش مزین شود و کام معطر
49. ۴۹پیریست جوانبخت‌که از بخت جوانشگیهان‌ کهن‌سال جوانی‌کند از سر
50. ۵۰صدریست قَدَر قدر که با جاه رفیعشگردون به همه فر و جلالت نزند بر
51. ۵۱نوک قلمش صید کند جمله جهان راچون چنگل شاهین ‌که ‌کند صید کبوتر
52. ۵۲در پیکر اقلیم تو جانیست مجسمدرکالبد ملک تو روحیست مصور
53. ۵۳زیبدکه بدو فخر کنی بر همه شاهانزانگونه‌که از همرهی خضر سکندر
54. ۵۴تکرارکنم مدح تو شاها که مدیحتقندست و همان به‌ که شود قند مکرر
55. ۵۵آنی تو که در روز و غا آتش خشمتکاری کند از شعلهٔ کین با تن کافر
56. ۵۶ک‌ز سهم تو بی‌پرسش یزدان به قیامتاز سوق سوی نارگریزد چو سمندر
57. ۵۷زانرو که یقین داردکز فرط عنایتدر خلد ترا جای دهد ایزد داور
58. ۵۸تا صفحه گردون به شب تار نمایدچون چهر من از ثابت و سیاره مجدر
59. ۵۹خاک ه‌دمت باد چو روی من وگردونپر آبله از بوسهٔ شاهان فلک فر