1. ۱تمام‌ گشت مه روزه و هلال دمیدهلال عید به ماهی تمام باید دید
2. ۲بنوش جام هلالی به یاد ابروی یارکه همچو ابروی یار از افق هلال دمید
3. ۳لب سوال ببند و دهان خم بگشایکه روزه رفت و ندارم مجال‌ گفت و شنید
4. ۴ز زاهدان چه سرایی به شاهدان بگرایبس است نقل و روایت بیار نقل و نبید
5. ۵رسید عید و گذشت آن مهی‌ که در کف مامدام در عوض جام سبحه می‌گردید
6. ۶بریز خون صراحی‌ که قهرمان سپهربه خنجر مه نو حنجر صیام برید
7. ۷جراحتی به دل از روزه داشت شیشهٔ میچو پنبه از سر زخمش فتاد خون بچکید
8. ۸مگر هلال درین ماه روزه داشت چو منکه‌ گونه زرد شدش از ملال و پشت خمید
9. ۹نشان داغ ولیعهد اگر نداشت هلالچرا ز دیدن او رنگ آفتاب پرید
10. ۱۰هنوز در دل من هست ذوق حالت دوشکه ترک نوش لب من ز راه مست رسید
11. ۱۱اگرچه قافیه یابد خِلل ولی به مثلچو‌گل نباشد در باغ هم خوشست خوید
12. ۱۲دو زلف‌ داشت‌ مهم‌ چون دو شب برابر روزو یا دو هندوی عریان مقابل خورشید
13. ۱۳چو نقطهٔ دهنش تنگ و در وی از تنگیسخن چو دایره بر گرد خویش می‌گردید
14. ۱۴سواد مردمک چشم من به عارض اوچو گوی ساج به‌میدان عاج می‌غلطید
15. ۱۵غرض بیامد بنشست و با هزار ادببه رسم عادت احباب حال‌ من پرسید
16. ۱۶چه‌ گفت‌ گفت‌ که ماه صیام شد سپریوز آسمان پی قتلش هلال تیغ کشید
17. ۱۷بیار باده‌ که از عمر تا دمی باقیستبه عیش و شادی باید همی چمید و چرید
18. ۱۸رفیق تازه بجوی و رحیق‌ کهنه بخواهکه بحر رنج و فنا را کناره نیست پدید
19. ۱۹بدادمش قدحی می که همچو جوهر عقلنرفته در لبش از جام در دماغ دوید
20. ۲۰مئی چو کاهربا زرد و کف نشسته بر اوچو در حدیقهٔ بیجاده شاخ مروارید
21. ۲۱و یا تو گفتی در بوستان به قوت طبعهمی شکوفه بر اطراف سندروس دمید
22. ۲۲چو مست‌ گشت ولیعهد را ثنایی‌ گفتکه چرخ در عوض ‌کام ‌گام او بوسید
23. ۲۳روان نصرت و بازوی فتح ناصر دینکه هرچه تیغش بگرفت خامه‌اش بخشید
24. ۲۴هنوز مهر رخش بود در حجاب عدمکه ‌همچو صبح ز شوقش ‌وجود جامه درید
25. ۲۵شها تویی‌ که‌ گه حشر مست برخیزدز جام تیغ تو هر کاو شراب مرگ چشید
26. ۲۶تویی ‌که‌ کان هنر راست خامهٔ تو گهرتویی‌ که قفل ظفر راست خنجر تو کلید
27. ۲۷سر سنان تو ضرغام مرگ را ناخنزه‌ کمان تو بازوی فتح را تعوید
28. ۲۸کلف‌ گرفت چو رخسار ماه پنجهٔ مهرز رشک روی ‌تو از بس که پشت دست‌‌ گزید
29. ۲۹وجود حاصل چندین هزار ساله فروختبهای آن مه یک روزه طاعت تو خرید
30. ۳۰مگر که‌ گیتی غارست و تو رسول‌ که چرخبه ‌گرد گیتی چون عنکبوت تار تنید
31. ۳۱مگر شرارهٔ تیغ تو دید روز مصافکه آتش از فزع او به صلب خاره خزید
32. ۳۲مشام غالیه و مغز مشک یافت ز کامنسیم خلق تو تا بر دماغ دهر وزید
33. ۳۳ز ننگ آنکه ‌کمانت نمود پشت به خصمخم کمند تو بر خود چو مار می‌پیچید
34. ۳۴چو دید منتقم قهرت آن‌ کژی ز کمانفکند زه به‌ گلوی و دو گوش او مالید
35. ۳۵چه وقت طایر تیر تو پر گشاد ز همکه نسر چرخ چو بسمل میان خون نطپید
36. ۳۶به مهد عهد تو آن لحظه خفت کودک امنکه شیر فتح ز پستان ناوک تو مکید
37. ۳۷هماره تاکه در آفاق هست پست و بلندهمیشه تا که در ایام هست زشت و پلید
38. ۳۸چو دهر در کنف دولتت بیارامدهر آن‌ کسی‌ که چو دولت ز دشمن تو رمید