1. ۱بهار آمدکه ازگلبن همی بانگ هزار آیدبه هر ساعت خروش مرغ زار از مرغزار آید
2. ۲تو گویی ارغنون بستند بر هر شاخ و هر برگیز بس بانگ تذرو و صلصل و دراج و سار آید
3. ۳بجو‌شد مغز جان ‌چون ‌بوی ‌گل ‌از گلستان خیزدبپرد مرغ دل چون بانگ مرغ از شاخسار آید
4. ۴خروش عندلیب و صوت سار و ناله ی قمریگهی ازگل گهی از سروبن گه از چنار آید
5. ۵تو گویی ساحت بستان بهشت عدن را ماندز بس غلمان و حور آنجا قطار اندر قطار آید
6. ۶یکی‌گیرد به‌کف لاله‌که ترکیب قدح داردیکی برگل ‌کند تحسین ‌کزو بوی نگار آ‌ید
7. ۷کی با دلبر ساده به طرف بوستان ‌گرددیکی با ساغر باده به طرف جویبار آید
8. ۸یکی بیند چمن را بی‌تأمل مرحبا گویدیکی بوید سمن را مات صنع‌کردگار آید
9. ۹یکی بر لاله پاکوبد که هی‌هی رنگ می‌داردیکی از گل به وجد آید که بخ‌بخ بوی یار آید
10. ۱۰یکی بر سبزه می‌غلطد یکی بر لاله می‌رقصدیکی ‌گاهی رود از هش یکی‌ گه هوشیار آید
11. ۱۱ز هر سوتی نواش، ارغنون و چگ و نی آیدز هرکویی صدای بربط و طنبور و تار آید
12. ۱۲کی آنجا نوازد نی یکی آنجاگسارد میصدای های و هوی و هی ز هر سو صدهزار آید
13. ۱۳به هر جا جشنی و جوشی به هر گامی قدح نوشینماند غالبا هوشی چو فصل نوبهار آید
14. ۱۴مگر در سنبلستان ماه من ژولیده‌گیسو راکه از سنبل به مغزم بوی جان بی‌اختیار آید
15. ۱۵الا یا ساقیا می ده به جان من پیاپی دهدمادم هی خور و هی ده که می‌ترسم خمار آید
16. ۱۶سیه شد از ریا روزم بده آب ریا سوزمبه جانت گر دوصد خرمن ریا یک جو به کار آید
17. ۱۷نمی‌دانی‌کنار سبزه چون لذت دهد بادهخصوص آن دم‌ که از گلزار باد مشکبار آید
18. ۱۸به حق باده‌ خوارانی‌ که می نوشد با خوبانکه بی‌خوبان به‌کامم آب‌کوثر ناگوار آید
19. ۱۹شراب تلخ می‌خواهم به شیرینی‌که از شورشخرد دیوانه‌ گردد کوه و صحرا بی‌قرار آید
20. ۲۰دلم بر دشت شوخی شاهدی شنگی که همچو اونه ماهی از ختن خیزد نه ترکی از حصار آید
21. ۲۱چو باد آن زلف تاریکش به رخسارش بشوراندپی تاراج چین‌گویی سپاه زنگبار آید
22. ۲۲دمی‌ کز هم‌گشایم حلقهای زلف مشکینشبه مغزم‌ کاروان در کاروان مشک تتار آید
23. ۲۳به جان اوکه هرگه‌کاکل وگیسوی او بینمجهان ‌گویی به چشم من پر از افعیّ و مار آید
24. ۲۴چو بو‌سم لعل شیرینش لبم هندوستان‌ گرددچو بینم روی رنگینش دو چشمم قندهار آید
25. ۲۵نظر از بوستان بندم اگر او چهره بگشایدکنار از دوستان‌گیرم‌گرم او درکنار آید
26. ۲۶کنار خویش را پر عقرب جراره می‌بینمدمی ‌کاندر کنارم با دو زلف تا بدار آید
27. ۲۷نگاهم چون همی‌غلطد ز روی او به‌موی اوبه چشمم عالم هستی پر از دود و شرار آید
28. ۲۸و خط و زلف و مژه و ابرو وگیسویشجهان‌تاریک‌در چشمم‌چو یک‌مشت‌غبار آید
29. ۲۹چه‌رمزست ‌این نمید‌‌انم‌ که چون ‌زلف و رخش بینمبه چشمم هر دوگیتی ‌گاه روشن‌گاه تار آید
30. ۳۰رخش اهواز را ماند کزو کژدم همی خیزددمی‌کان زلف پر چینش به روی آبدار آید
31. ۳۱کشد موی میانش روز و شب‌کوه‌گران‌گوییمرا ماند که با این لاغری بس بردبار آید
32. ۳۲لب قاآنی از وصف لبش بنگاله را ماندکزو هردم نبات و قند و شکر باربار آید
33. ۳۳الا یا سرو سیمینا ببین آن باده و میناکه گویی از کُهِ سینا تجلی آشکار آید
34. ۳۴مرا گویی که تحسین‌ کن چو سرتاپای من بینیتو سر تا پای تحسینی تو را تحسین چه کار آید
35. ۳۵بجو‌شد مغز من‌ هرگه ‌که ‌گویی فخر خوبانمتو خلاق نکویانی ترا زین فخر عار آید
36. ۳۶‌گلت‌خوانم‌ مهت دانم نه هیچت وصف نتوانمکه حیرانم نمی‌دانم چه وصفت سازگار آید
37. ۳۷تو چون ‌در خانه ‌آیی خانه رشک بوستان ‌گردداگر فصل خزان در بوستان آیی بهار آید
38. ۳۸غریبی‌کز تو برگردد به شهر خویش می‌نالدکه پندارد به غربت از بر خویش‌ و تبار آید
39. ۳۹چرا باید کشیدن منت نقاش و صورتگرتو در هر خانه‌کآیی خانه پر نقش‌ا و نگار آید
40. ۴۰نگارا صبح نوروزست‌ و روز بوسه‌ات امروزکه در اسلام این سنت به هر عیدی شعار آید
41. ۴۱به یادت‌هست ‌در مستی ‌دو مه ‌زین‌ پیش‌ می‌گفتمکه چون نوروز آید نوبت بوس وکنار آید
42. ۴۲تو شکر خنده‌ می‌کردی‌ و نیک‌ آهسته می‌گفتیبود نوروز من روزی که صاحب‌اختیار آید
43. ۴۳حسین‌خان‌ میر ملک‌جم‌ که ‌چون در بزم بنشیندنصیب اهل‌گیتی از یمین او یسار آید
44. ۴۴به‌گاه‌کینه‌گر تنها نشیند از بر توسنبد اندیشش چنان داند که یک دنیا سوار آید
45. ۴۵به‌گاه خشم مژگانهای او در چشم بدخواهانچو تیر تهمتن در دیدهٔ اسفندیار آید
46. ۴۶چو از دست زرافشانش نگارد خامه‌ام وصفیورق اندر در و دیوان شعرم زرنگار آید
47. ۴۷حکیمی ‌گفته هر کس خون خورد لاغر شود اکنونیقینم ‌شد که ‌شمشیرش ‌ز خون‌خو‌ردن ‌نزار آید
48. ۴۸به روز رزم او در گوش اهل مشرق و مغرببه هر جانب که رو آرند بانگ زینهار آید
49. ۴۹ز شوق آنکه بر مردم‌ کف رادش ببخشایدزر از کان سیم از معدن دُر از قعر بحار آید
50. ۵۰به‌روز واقعه‌زالماس ‌تیغش‌بسکه خون جوشدتوگویی پهنهٔ‌گیتی همه یاقوت زار آید
51. ۵۱محاسب گفت ‌روزی ‌بشمرم‌ جودش‌ ولی ترسمز خجلت برنیارد سر اگر روز شمار آید
52. ۵۲گه ‌کین با کف زربخش چون بر رخش بنشیندبدان ماند که ابری بر فراز کوهسار آید
53. ۵۳حصاری نیست ملک آفرینش را مگر حزمشچه غم جیش فا راکاندران محکم حصار آید
54. ۵۴فلک قد را ملک صد را بهار آید به هر سالیبه بوی آنکه از خلقت به‌گیتی یادگار آید
55. ۵۵به‌عیدت‌تهنیت‌گویند ومن‌گویم‌توخود عیدیبه عیدت تهنیت هر کاو نماید شرمسار آید
56. ۵۶مرا نوروز بد روزی که دیدم چهر فیروزتدگر نوروزها در پیش من بی‌اعتبار آید
57. ۵۷الا تا نسبت صد را اگر با چارصد سنجیچنان چون نسبت ده با چهل‌یک با چهار آید
58. ۵۸حساب ‌دولتت ‌افزون‌از آن‌کاندر حساب افتدشمار مدتت بیرون ازان ‌کاندر شمار آید
59. ۵۹تو پنداری دهانت بحر عمانست قاآنیکه از وی رشته اندر رشته در شاهوار آید