1. ۱هرجاکه پارسی بت من جلوه‌گر شودبس شیخ پارسا که به رندی سمر شود
2. ۲گر در طراز شاهد من بگذرد به نازاز طلعتش‌ طراز طراز دگر شود
3. ۳و‌ر بگذرد به عزم سیاحت به روم و چینهرجا بتی است سنگدل و سیمبر شود
4. ۴ور بنگرد به باغ‌ گل از بهر دیدنشبا آنکه جمله روست سراپا بصر شود
5. ۵زان‌رو به چشم من مژگان نیشتر شدهتا خون‌فشانیم ز غمش بیشتر شود
6. ۶یزدان‌که آفریده مژه بهر پاس چشمپس چون همی به چشم مرا نیشتر شود
7. ۷زان نیش تر چو شیشهٔ حجام هر دمملبریز خون دو دیدهٔ حسرت‌نگر شود
8. ۸در موج خون دو دیدهٔ من ماندی بدانکوه عقیق سایه‌فکن در شمر شود
9. ۹ای لعبت حصار ز رخ پرده برفکنزان پیش‌کاب دیدهٔ من پرده‌در شود
10. ۱۰بنیاد صبر و طاقتم از روی و موی توتاکی چو روی و موی تو زیر و زبر شود
11. ۱۱زیر و زبر همی ‌چکنی ‌روی ‌و موی ‌خویشمگذار ابر تیره حجاب قمر شود
12. ۱۲حالم تبه نخواهی خال سیه بپوشکان دانه دام مردم صاحب‌ظ‌ر شود
13. ۱۳ر‌خسار آبدار تو در زلف تابدارماند به ‌گرد ماه ‌که ‌کژدم سپر شود
14. ۱۴.کژدم سپر شود مه‌گردون وای شگفتدر پیش‌گرد ماه توکژدم سپر شود
15. ۱۵بیداد گرچه عادت ترکان بودترکی ندیده‌ام چو تو بیدادگر شود
16. ۱۶هر جا که قدفرازی جانها هبا بودهرجاکه رخ‌فروزی خونها هدر شه‌رد
17. ۱۷با آنکه از غم تو به عالم شدم عَلَمهر روز حال من علم‌الله بتر شود
18. ۱۸د‌ل ‌رند و لاابالی و شیدا شد از غمتخرم غمی‌که مایهٔ چندین هنر شود
19. ۱۹تو دل بری و رو‌زی ما خون دل بودتو می خوری و قسمت ما دردسر شود
20. ۲۰گویی دو چشم من شمری پر کواکبستهر شب‌که بی‌رخ توکواکب‌شمر شود
21. ۲۱آیی شبی به دامنم ای‌کاش مر مراتا دامنم ز سروقدت‌کاشمر شود
22. ۲۲زی مرز غاتفر به ساحت چرا رویمهرجا تو پرده برفکنی غاتفر شود
23. ۲۳و‌ر نسخه‌ یی برند ز رو‌یت به زنگباریغما شود حصار شود کاشغر شود
24. ۲۴چونان‌که سیم اشک من از رنگ لعل تومرجان شود عقیق شود معصفر شود
25. ۲۵ای ترک جز لبت شَهِدالله نیافتمشهدی که پرده‌دار سی و دو گهر شود
26. ۲۶جز زلف تیرهٔ تو ندیدم‌که زاغ راماه دو هفته تعبیه در زیر پر شود
27. ۲۷آهو کند ز خون جگر مشک و مشک رازاهوی مشکبار تو خون در جگر شود
28. ۲۸خالت به زیر زلف‌ گرید به رخ چنانکهندویی از حبش به سوی شوشتر شود
29. ۲۹ترکا توبی‌ که از دل سختت بر آب جویافسونی ار دمند به سختی حجر شود
30. ۳۰یا حسرتا بدین دل سختی‌که مر مراستمشکل‌که تیر نالهٔ ماکارگر شود
31. ۳۱ازعشق ‌روی‌ و موی ‌تو بی‌خواب‌وخور شدموین‌ عیش ‌عاشقست ‌که بی خواب و خور شود
32. ۳۲برخیز و می بیاور و بنشین و بوسه دهتا جیب و آستین و لبم پر شکر شود
33. ۳۳یک ره میان بزم به عشرت کمر گشایتا بویه دست من به میانت‌کمر شود
34. ۳۴از فر بخت تخت سلیمان دهم به بادگر دل مرا به مور خطت راهبر شود
35. ۳۵طوبی لک ای نگار بهشتی‌که قامتتطوبی‌صفت هماره به خوبی سمر شود
36. ۳۶برجه بیا بگو بشنو می بده بنوشمگذار عمر بر سر بوک و مگر شود
37. ۳۷وز بهر آنکه رنج جهانت رود ز یادچندان بخوان مدیح ملک کت ز بر شود
38. ۳۸تا تنگ شکرت‌که در آن جای بوسه نیستباشد که بوسه جای شه نامور شود
39. ۳۹شاه جهان فریدون‌کاندر صف نبردگردون چوگرد خنگ ورا بر اثر شود
40. ۴۰آن بوالمظفری ‌که غبار سمند اوهنگام وقعه سرمهٔ چشم ظفر شود
41. ۴۱نه‌ وهم با رکایب او همعنان رودنه چرخ با عزایم او همسفر شود
42. ۴۲هر آهویی ‌که در کنف حفظ او گریختنشگفت اگر معاینه چون شیر نر شود
43. ۴۳جایی نبیند از جهت جاه او برونتا هر کجا که پیک نظر پی‌سپر شود
44. ۴۴تا گه بود بر ایمن و گاهی بر ایسرشگه ماه تیغ ‌گردد و گاهی سپر شود
45. ۴۵ماند همی به ‌گرز تو در دست راد توگرکوه بوقبیس به بحر خزر شود
46. ۴۶صیت عطای تست‌ که چون نور آفتابیک چشم زد ز خاور تا باختر شود
47. ۴۷تا پشت بوالبشر بگریزد ز بیم توگر نطفهٔ عدو ز سنانت خبر شود
48. ۴۸کمتر نتیجه‌یی بود از لطف و عنف توهر خیر و شر که حاملهٔ نفع و ضر شود
49. ۴۹کمتر وسیله‌یی بود از مهر وکین توهر نفع و ضر که رابطهٔ خیر و شر شود
50. ۵۰هرخشک ‌و هر تری‌که‌به‌هر بحر و هر بریستگاه نوال جود ترا ماحضر شود
51. ۵۱حزم تو اختراع وجود و عدم‌ کندرای تو پیشکار قضا و قدر شود
52. ۵۲لله درّک ای ملکی‌ کز هراس تودر چشم مور شیر ژیان مستتر شود
53. ۵۳نبود عجب‌ که نطفهٔ خصمت ز بطن ماماز بیم باژگونه به صلب پدر شود
54. ۵۴تنها نه جانور شود از هیبتت‌ گیاکز رحمت تو نیزگیا جانور ش‌رد
55. ۵۵هر نطفه‌یی زکلک تو تخم عنایتیستکز آن هزار شاخ امل بارور شود
56. ۵۶بر نیل مصر تابد اگر برق تیغ توآبش شرار گردد و موجش شرر شود
57. ۵۷در بزم مادح تو فلک پهن‌ کرده‌ گوشتا از مدایحت چو صدف پر درر شود
58. ۵۸بر درگهت نماز برد از در نیازهر صبح ‌کافتاب ز مشرق بدر شود
59. ۵۹از بیم برق تیغ تو در دودمان خصممشکل‌که هیچ ظفه ازین پس پسر شود
60. ۶۰زان ساده شد چو اطلس رومی مهین سپهرتا جامهٔ جلال ترا آستر شود
61. ۶۱آتش ‌کشد نفیر و ز دل برکشد زفیرخصم ترا به حشر مقر گر سقر شود
62. ۶۲خصم ترا به جنت اگر جا دهد خدایجنت سقر شود چو مر او را مقر شود
63. ۶۳روزی‌که از هزاهز ترکان فتنه‌جویاقطاع روزگار پر از شور و شر شود
64. ۶۴مغز ستاره از شرر تیغ بردمدگوش زمانه از فزع‌ کوس‌ کر شود
65. ۶۵گردون شود چو بیشهٔ شیران مردمالاز تیر چوبهاکه به عیوق بر شود
66. ۶۶ای بس صلیبها که شود در هوا پدیدچون تیرها برنده با یکدگر شود
67. ۶۷احجار پهنه جوشن و خود و زره شوداشجار عرصه ناوک و تیغ و تبر شود
68. ۶۸نوک سنانت از جگر خصم نابکارخون آن قدر خورد که به رنگ جگر شود
69. ۶۹از آب هفت دریا تف سنان تونگذارد آن قدر که پی مور تر شود
70. ۷۰دیبای سرخ‌ گسترد از بس پرند تودشت وغا معاینه چون شوشتر شود
71. ۷۱تا بنگرد نبرد تو در دشت‌ کارزارخود یلان چو درع سراپا بصر شود
72. ۷۲در دست دشمن تو زبانی شود سنانتا سر کند فغان و بر او نوحه‌گر شود
73. ۷۳شاهاگر این قصیده شود مر ترا پسندچون صیت همتت به جهان مشتهر شود
74. ۷۴چون سیم و زر عزیز بود لیک خود مبادکاو نزد شاه خوارتر از سیم و زر شود
75. ۷۵او چون‌گهر یتیم بود شه یتیم‌دوستشایدگر از قبول ملک مفتخر شود
76. ۷۶گو شاهم اعتبار کند گرچه‌ گفته‌اند«‌یارب مباد آنکه ‌گدا معتبر شود»‌
77. ۷۷گرچه ز طول مدح تو کس را ملال نیستلیکن به ار ثنا به دعا مختص شود
78. ۷۸چون جیب قوس سینهٔ خصمت دریده‌ بادچندان‌که خط سهم عمود وتر شود
79. ۷۹جاری چو آب امر تو درکوه و دشت بادساری چو باد حکم تو در بحر و بر شود