1. ۱بجز لب تو کزو گفت شکرین خیزدکه دیده لعل کزو جوی انگبین خیزد
2. ۲عجب ز سادگی سرو بوستان دارمکه پیش قامت موزونت از زمین خیزد
3. ۳قد تو سرو بود طرّهٔ تو مشک اگرز سرو ماه بروید ز مشک چین خیزد
4. ۴کند به دوزخ اگر جای چو تو غلمانیبهشتی از سر سودای حور عین خیزد
5. ۵ز هر زمین ‌که فتد عکس عارض تو بروقسم به جان تو یک عمر یاسمین خیزد
6. ۶همه خدای‌پرستان سفر کنند به چینچو ترک ‌کافر من ‌گر بتی ز چین خیزد
7. ۷«هزار بیشه هژبرم چنان نترساندکه آن غزال غزلخوانم از کمین خیزد
8. ۸و‌لی به آهوی چشمت قسم ‌که نگریزمهزار لجه نهنگم ‌گر ازکمین خیزد
9. ۹بدا به حالت ابلیس ‌‌کاو نمی‌دانستکه گوهری چو تو از کان ماء و طین خیزد
10. ۱۰بر آستان تو ترسم فرشته رشک بردبه ناله‌یی که مرا از دل حزین خیزد
11. ۱۱چو شرح‌ گوهر اشکم دهد به جای حروفز نوک خامه همی گوهر ثمین خیزد
12. ۱۲به قد همچو کمانم مبین ‌که هردم ازوچو تیر ناز صد آه دلنشین خیزد
13. ۱۳چه قرنها گذرد تا قران زهره و ماهاثر کند که قران تو بی‌قرین خیزد
14. ۱۴ز رشک نازکی و نوبهار طلعت توطراوت و طرب از طبع فرودین خیزد
15. ۱۵مدام از نی‌ کلکم‌ که رشک نیشکرستبه وصف لعل تو گفتار شکرین‌ خیزد
16. ۱۶بدان رسیده‌ که بر طبع خویش رشک برمکزان سفینه چسان گوهری چنین خیزد
17. ۱۷سزد که سجده برم پیش طبع‌ قاآنیکزو نهفته همی مدح شاه دین خیزد
18. ۱۸علی‌که‌ گر کندش‌ مدح طفل ابجدخوانز آسمان و زمین بانگ آفرین خیزد
19. ۱۹شهی که خاتم قدرت کند چو در انگشتهزار ملک سلیمانش از نگین خیزد
20. ۲۰اگر بر ادهم ‌گردون ‌کند به خشم نگاهنشان داغ مه و مهرش از سرین خیزد
21. ۲۱به روی زین جو نشیند‌ گمان بری‌ که مگرهزار بیشه غضنفر ز پشت زین خیزد
22. ۲۲شبیه پیکر یکران اوست‌ کوه ‌گرانزکوه اگر روش صرصر بزین خیزد
23. ۲۳شها دوبینی ذات تو و رسول خداینه از دو دیده که از دیدهٔ دوبین خیزد
24. ۲۴به روز عرض سخا صد هزار گنج‌ گهرز آستین تو ای شاه راستین خیزد
25. ۲۵به جای موج ز رشک کف تو بحر محیطزمان زمان عرق شرمش از جبین خیزد
26. ۲۶به روز رزم تو هر خون که خورده در زهدانز بیم خشم تو از چشم هر جنین خیزد
27. ۲۷به نزد شورش رزم تو شور و غوغاییکز آسمان و زمین روز واپسین خیزد
28. ۲۸هزار بار به نسبت از آن بود کمترکه روز معرکه از پشه‌یی طنین خیزد
29. ۲۹برای آنکه ترا روز و شب سلام‌کنندز جن و انس و ملایک صفیر سین خیزد
30. ۳۰مخالفان ترا هر زمان به جای نفسز سینه ناله برآید ز دل انین خیزد
31. ۳۱ز من که غرق گناهم ثنای حضرت توچنان غریب‌ که ‌گوهر ز پارگین خیزد
32. ۳۲تو آن شهی‌ که ‌گدایان آستان تراهزار دامن ‌گوهر ز آستین خیزد
33. ۳۳گدای راه‌نشینم ولی به همت تویسار گنج‌ گهربارم از یمین خیزد
34. ۳۴شها ثناگر خود را ممان به درگه خلقکه شرمسار کند جان و شرمگین خیزد
35. ۳۵چنان به یک نظر لطف بی‌نیازش‌کنکه از سر دو جهان از سر یقین خیزد
36. ۳۶هزار سال بقا باد دوستان ترابه شرط آنکه ز هر آنش صد سنین خیزد