1. ۱صبح آفتاب چون ز فلک سر زدماهم به خشم سندان بر در زد
2. ۲جستم ز جاگشودم درگفتیخورشید از کنار افق سر زد
3. ۳ای بس‌ که حنده خندهٔ نوشینشبر بسته بسته قند مکرّر زد
4. ۴ننشسته بردرید گریبان راپهلو ز تن به صبح من‌رر زد
5. ۵چون داغ دیدان به ملامت جنگدر حلقهای زلف معنبر زد
6. ۶گفتی به قهر پنجه یکی شاهینغافل به پرّ و بال ‌کبوتر زد
7. ۷بر روی خویش نازده یک لطمهاز روی خشم لطمهٔ دیگر زد
8. ۸ای بسکه خنده صفحهٔ‌ کافورشزان لطمه بر لطیمهٔ عنبر زد
9. ۹نیلی‌تر از بنفشه‌ستان آمداز بس طپانچه بر گل احمر زد
10. ۱۰گفتی به عمد شاخهٔ نیلوفرپیرایه را به فرق صنوبر زد
11. ۱۱در خون دیده طرهٔ او گفتیزاغی به خون خویش همی پر زد
12. ۱۲از دانه دانه اشک دو رخسارش‌بس‌ طعنه بر نجوم دو پیکر زد
13. ۱۳در لب ‌گرفته زلف سیه‌ گفتیدزدی به بارخانهٔ‌ گوهر زد
14. ۱۴بر هر رگم ز خشم دو چشم اواز هر نگه هزاران نشتر زد
15. ۱۵بر جان همه شرنگ ز شکر ریختبر دل همه خدنگ ز عنبر زد
16. ۱۶هر مژه‌اش ز قهر به هر عضومچندین هزار ناوک و خنجر زد
17. ۱۷هم نرگسش به ‌کینم ترکش بستهم عبهرش به جانم آذر زد
18. ۱۸نیلی شدش ز بسکه رخ از سیلیگفتی به نیل دیبهٔ ششتر زد
19. ۱۹بگداخت شکّرین لب نوشینشاز بس ز دیده آب به شکّر زد
20. ۲۰افروخت زیر زلف رخش گفتیدوزخ زبانه در دل کافر زد
21. ۲۱در موج اشک مردمک چشمشبس دست و پا چو مرد شناور زد
22. ۲۲سر تا قدم چون نیل شدش نیلیاز بس طپانچه بر سر و پیکر زد
23. ۲۳زد دست و زلف و کاکل مشکین راچون‌ کار رو‌زگار بهم بر زد
24. ۲۴بگشود چین ز جعد و گره از زلفبر روی پاک و قلب مکدّر زد
25. ۲۵چونان‌ که مار حلقه زند بر گنجمویش به‌ گرد رویش چنبر زد
26. ۲۶شد چون بنات نعش پراکندهاز بسکه چنگ بر زر و زیور زد
27. ۲۷بر زرد چهره سیلی پی در پیگفتی چو سکه بود که بر زر زد
28. ۲۸چندان ‌که باد سرد کشید از دلاشکش ز دیده موج فزون تر زد
29. ۲۹موج از قفا‌ی ‌موج همی‌ گفتیبحر دمان ز جنبش صرصر زد
30. ۳۰گفتی ز خون دیده سِتبرَق راصباغ سان به خم معصفر زد
31. ۳۱بیهوش‌ گشت عبهر فتانشزاشکش‌ به رخ گلاب همی برزد
32. ۳۲گفتی ‌کسوف یافت مگر خورشیداز بس‌ طپانچه بر مه انور زد
33. ۳۳گفتمش ناله از چه‌ کنی چندینکافغانت بر به جان من‌ آذر زد
34. ۳۴گفتا ز دوری تو همی مویمکاتش‌ به موی موی من اندر زد
35. ۳۵ایدون مر آن غلامک دیرینتزین باز بر به پشت تکاور زد
36. ۳۶گفتم خمش‌ که صاعقهٔ آهتآتش به‌کشت جان من اندر زد
37. ۳۷یک سال بیش رفت‌ که هجرانمآتش به جان مام و برادر زد
38. ۳۸در ری ازین فزون بنیارم ماندکاهم به جان زبانه چو اخگر زد
39. ۳۹این‌گفت و سفت لعل به مرواریدوز خشم سنگریزه به ساغر زد
40. ۴۰گفت از پی علاج‌ کنون بایددست رجا به دامن داور زد
41. ۴۱مظلوم ‌وش ز بهر تظلم چنگدر دامن‌ خدیو مظفّر زد
42. ۴۲شهزاده اردشیر که جودش طعنبر ‌فضل معن و همت جعفر زد
43. ۴۳فرماندهی که خادم قصر اوبیغاره از جلال به قیصر زد
44. ۴۴رایش بها به مهر منور دادقهرش‌ قفا به چرخ مدور زد
45. ۴۵خود او به‌رزم‌یک‌تنه‌چون‌خورشیدبا صد هزار بیشه غضنفر زد
46. ۴۶کس دیده غیر او ‌که به یک حملهبر صد هزار بادیه لشکر زد
47. ۴۷اختر بدند دشمن و او خورشیدخورشیدوش‌ به یک فلک اختر زد
48. ۴۸از خون زمین رزم بدخشان شددر کین چو او نهیب بر اشقر زد
49. ۴۹بر عرق حلقِ خصم سنان اوپنداشتی ز پیکان نشتر زد
50. ۵۰زد برگره‌ره دشم‌ا دین تنهاچون ‌مرتضی‌ که ‌بر صف کافر زد
51. ۵۱دیگر نشان ‌کسی بنداد از اوکوپال هرکرا که به مغفر زد
52. ۵۲در رزم تیغ ‌کینه چو بهمن آختدر بزم جام زر چو سکندر زد
53. ۵۳ساغر به‌ بزم‌ عیش چو خسرو خوردصارم به رزم خصم چو نوذر زد
54. ۵۴جمشیدوار تخت چو بر بپراستخورشید وار بادهٔ احمر زد
55. ۵۵بر بام آسمان برین قدرشای‌بس‌که پنج نوبه چو سنجر زد
56. ۵۶جز تیر او عقاب شنیدستیکاندر طوافگاه اجل پر زد
57. ۵۷جز تیغ او نهنگ شنیدستیکاو همچو لجه موج ز جوهر زد
58. ۵۸خرگاه عز و رایت دولت رابر فرق چرخ و تارک اختر زد
59. ۵۹نعلین جاه و مقدم حشمت رابر ارج ماه و فرق دو پیکر زد
60. ۶۰با برق‌ گویی ابر قرین آمدچون دست او به قبضهٔ خنجر زد
61. ۶۱کفران نمود بر نعمش دشمناو تیغ‌ کینه از پی ‌کیفر زد
62. ۶۲نشکفت اگر به طاعت ما چربدضربی‌ که شه به دشمن ابتر زد
63. ۶۳کافزون ز طاعت ثقلین آمدآن ضربتی‌که حیدر صفدر زد
64. ۶۴شیر خدا علی‌ که حسام اوآتش به جان فرقهٔ‌ کافر زد
65. ۶۵او بود ماشطهٔ صور خلقتدست ازل چو خامه به دفتر زد
66. ۶۶لا بلکه نیست دست صور پیراگر نقش دست خالق اکبر زد
67. ۶۷جز او که اوست دست خدا آریدست خدا به دفتر زیور زد
68. ۶۸جز او پی شکستن بتها درکی پای‌کس به دوش پیمبر زد
69. ۶۹از راست جز به عون و لای اونتوان قدم به عرصهٔ محشر زد
70. ۷۰کوته ‌کنم سخن ‌که سزای اونتوان دم از ستایش درخور زد