1. ۱چون خواست کردگار که گیتی نظام گیرددولت قویم‌ گردد ملت قوام‌ گیرد
2. ۲ملک رمیده از نو باز انقیاد جویددین شمیده از نو باز انظام‌گیرد
3. ۳عباس شاه ملک ستان را نمود مُلهَمتا زین نهد برابرش در کف حسام ‌گیرد
4. ۴اجزای امن از مددش التیام جویدبنیاد جور از سخطش انهدام‌گیرد
5. ۵آری چو شاه غازی آید به ترکتازیشک نی که دین تازی از نو قوام‌ گیرد
6. ۶آری‌کند چو حیدر فتح قلاع خیبرزان ملت پیمبر نظمی تمام‌ گیرد
7. ۷شه چون به خشم آید هوش عدو ربایدشاهین چو پرگشاید بی‌شک حمام‌گیرد
8. ۸یکسو ملک به خنجر کشورگشا و صفدریکسو به خامه‌کشور قایم‌مقام‌گیرد
9. ۹آن سطوت مجسم این رحمت مصوراین خصم را به خامه آن یک به خام‌ گیرد
10. ۱۰آن مرز روم و روس به یک التفات بخشداین ملک مصر و شام به یک اهتمام ‌گیرد
11. ۱۱آن نه‌ سپهر و شش ‌جهت از یک‌ سنان ستانداین چار رکن و هفت خط از یک پیام‌‌ گیرد
12. ۱۲این ملک ترک بر دو سه نوبی‌ غلام بخشدآن مرز نوبه با دو سه ترکی غلام‌ گیرد
13. ۱۳امسال آن به‌کابل و زابل علم فرازدسال دگر مدینهٔ دارالسلام‌گیرد
14. ۱۴امسال آن‌خراج زگرگانج وکات خواهدسال دگر منال ز کنعان و شام‌ گیرد
15. ۱۵امسال آن سمند به م‌رز خجند راندسال دگر به مصر مر او را لگام‌گیرد
16. ۱۶اهل هرات و بلخ مر او را رکاب بوسندخلق عراق و فارس‌ مر آن را لجام ‌گیرد
17. ۱۷آن در تحیر این که نخستین کجا شتابداین در تفکر آنکه نخستین‌ کدام ‌گیرد
18. ۱۸هم‌‌ کلک او قصب ز جریر از صریر خواهدهم خنگ این سبق سپهر از خرام‌ گیرد
19. ۱۹ای صدر راستان ولیعهد کاستانتسقبت ز فر و پایه برین نه خیام‌ گیرد
20. ۲۰کاخ ترا ستاره پناه سپهر خواندکف ترا زمانه‌ کفیل انام‌ گیرد
21. ۲۱کلک تو حل و عقد جهان را کند کفایتهر ‌گه ‌که تیغ خسرو جا در نیام‌ گیرد
22. ۲۲این ‌خوی خاص تست ‌که ‌هر کاو ز خبث طینتخود را زکینه با تو الدالخطام‌‌ گیرد
23. ۲۳عزت دهی و قرب فزایی و مال بخشیتا باز نام جوید و تا باز کام گیرد
24. ۲۴وین بهر آن ‌کنی ‌که عدو نیز در زمانهدر دل خیال جود ترا بر دوام‌ گیرد
25. ۲۵خلق تراست رایحهٔ ‌گل عجب نه ‌کز ویخصم جهل نهاد به نفرت مشام‌ گیرد
26. ۲۶مانی به آفتاب که از مه کسوف یابدیا آنکه مه به هر مه از او نور وام ‌گیرد
27. ۲۷صدرا چه باشد ار ز شمول عنایت توناقابلی چو من سمت احتشام ‌گیرد
28. ۲۸ناکامی از عطای تو یک چند کام جویدبی‌نامی از سخای تو یک عمر نام‌ گیرد
29. ۲۹رای تو آینه است نباشد عجب‌ که در وینقش خلوص من سمت ارتسام‌ گیرد
30. ۳۰یک مختصر عطای تو رایج ‌کند هنر راگو قاف تا به قاف جهان را لئام‌ گیرد
31. ۳۱ارجو جراحتی ‌که ز دونان مراست در دلاز مرهم مراحم تو التیام ‌گیرد
32. ۳۲من خشک‌خوشه‌ام تو غمامی مگرنه آخرخوشیده خوشه برگ و نوا از غمام‌ گیرد
33. ۳۳گر جاهلی معاینه ‌گوید که در زمانهمشکل‌بودکه‌کار تو زین پس قوام‌گیرد
34. ۳۴گویم به شاخ خشک نگه ‌کن که ابر آزاردر حیلهٔ طراوتش از فیض عام‌ گیرد
35. ۳۵گر آفتاب مهر تو بر بخت من نتابداز بخت من جهان همه رنگ ظلام‌گیرد
36. ۳۶دورست خور ز تودهٔ غبرا ولی فروغشهر بامداد عرصهٔ غبرا تمام‌گیرد
37. ۳۷تا هر صباح لاله چو مستان به طرف بستانبزم نشاط سازد و در دست جام‌ گیرد
38. ۳۸مهر تو سال و مه به ولی گنج و مال بخشدقهر تو روز و شب ز عدو انتقام ‌گیرد