1. ۱هله نزدیک شد ای دل‌ که زمستان‌ گذرددور بستان شود و عهد شبشان‌ گذرد
2. ۲ابر بر طرف چمن‌ گریان‌ گریان پویدلاله بر صحن دمن خندان خندان گذرد
3. ۳هر سحرکبک چو از راغ خرامد سوی باغطفل‌ گویی به شبستان ز دبستان‌ گذرد
4. ۴مشک بپراکند اندر همه آفاق نسیمبس‌که بر یاسمن و سنبل و ریحان‌گذرد
5. ۵ساق بالا زند اندر شمر آب ‌کلنگهمچو بلقیس که بر تخت سلیمان گذرد
6. ۶از پس ابر چو خور پی سپر آیدگویینیل مصرست‌ کزو موسی عمران‌ گذرد
7. ۷گلبن از باد چو زیبا صنمی باده‌گسارمست و سر خوش به چمن افتان خیزان ‌گذرد
8. ۸تا نگویی به زمستان دل ما داشت ملالنو بهارست زمستان چو به مستان‌ گذرد
9. ۹کار مشکل شود آنگاه‌ که مشکل‌گیریگرش ز اوّل شمری آسان آسان ‌گذرد
10. ۱۰خاطر خویش منه درگرو شادی و غمتات بر دل غم و شادی همه یکسان‌ گذرد
11. ۱۱قصه‌کوتاه مرا طرفه پری رخساریستکه پریوار عیان آید و پنهان گذرد
12. ۱۲دل به خطش‌ همه برکوه نشابور چردجان به لعلش همه بر کان بدخشان گذرد
13. ۱۳خال بر گنج لب از فیض لبش محرومستچون سکندر که به سرچشمه‌‍ حیوان گذرد
14. ۱۴دل به خط و لب و دندانش به خضری ماندکه به ظلمات همی بر در و مرجان گذرد
15. ۱۵من چو با دیدهٔ زار از بر رویش‌ گذرمابر آزار تو گویی به گلستان گذرد
16. ۱۶جان ز زلفش شودآشفته ولی نیست عجبکه پریشان شود آن کو به پریشان گذرد
17. ۱۷دوش افتاد به دنبال من آنسان‌ که همیدر شب تیره شهاب از پی شیطان گذرد
18. ۱۸حالی آمد به وثاق من و ننشسته بخاستهمچو دانا که به سرمنزل نادان گذرد
19. ۱۹گفتم از بهر چه‌ای بخت سبک بستی رختشب وصل تو چرا چون شب هجران گذرد
20. ۲۰گفت ای خواجه نه مجنونم ‌کز بی‌خردیشهر بگذارد و بی‌خود به بیابان گذرد
21. ۲۱میزبانی چو تو آنگاه به بنگاه خرابهم خدا داند کآخر چه به مهمان گذرد
22. ۲۲گفتم ای ترک خطا ترک جفا گوی که‌دوستبهر پیمانه نباید که ز پیمان گذرد
23. ۲۳قرب سالی بود ای مه‌ که ز بی‌سامانیروزگارم همه در طاعت یزدان گذرد
24. ۲۴جودی جود خداوند مگر گیرد دستورنه از فافه به من شب همه طوفان‌گذرد
25. ۲۵خواجهٔ گیتی عبدالله کز فرط جلالسطح ایوانش از طارم کیوان گذرد
26. ۲۶وصف جودش‌ نتوان ‌کرد که ممکن نبودوصف هر چیز که از حیز امکان ‌گذرد
27. ۲۷آفرینش را آن گنج نباشد که در اوتوسن فکرت وی از پی جولان ‌‌گذرد
28. ۲۸ملک دنیا ز پی طاعت دادار گزیدطالب‌ گنج بباید که به ویران ‌گذرد
29. ۲۹خاطر انباشته از مهر جهاندار چنانکدر ره مهروی اول قدم از جان گذرد
30. ۳۰بر جهان از قبل قهر تو و رحمت توگذرد آنچه به بیمار ز بحران گذرد
31. ۳۱نگذرد بر رخ معموره بی از سیل‌ی سیلآنچه از لطمهٔ جود تو به عمان گذرد
32. ۳۲فتنه را شاید اگر رستم دستان خوانیمگر به عهد تو تواند که به ایران گذرد
33. ۳۳گذرد بر به بداندیش ز شیوا سخنتآن چه بر اهرمن از آیت قرآن‌ گذرد
34. ۳۴کوه در سایهٔ عزم تو اگرگیرد جایهمچو اندیشه ز نه گنبد گردان گذرد
35. ۳۵نعمت خان تواش نقمت جان خواهد شدهرکه در خاطرش اندیشهٔ‌کفران‌گذرد
36. ۳۶عقل حیرت ‌زده درشخص تور بیند شب و روزکش‌ به لب نعت جلالت به چه عنوان گذرد
37. ۳۷کافر ار رایحهٔ خلق تو یابد به جحیمحالی از خاطرش اندیشهٔ رضوان ‌گذرد
38. ۳۸مؤمن ار نایرهٔ قهر تو بیند به بهشتحالی از هول سراسیمه به نیران‌ گذرد
39. ۳۹بس که لاحول همی‌خواند و برخویش دمدفتنه از ساحت عدل تو هراسان‌ گذرد
40. ۴۰همچو دزدی که نماید ببر شحنه گذارگرگ در عهد تو چون از بر چوپان ‌گذرد
41. ۴۱گذرد آنچه به چرخ از فزع شوکت توبرتن گوی کی از لطمهٔ چوگان گذرد
42. ۴۲تاگریبان تولای تو افتاده به چنگنیست دستی که ز انده به گریبان گذرد
43. ۴۳از لعاب دهنش آب بقا نوشد خضرباد مهر تو اگر بر دم ثعبان‌ گذرد
44. ۴۴خاک از اشک حسود تو چنان‌ گل‌ گرددکه برو پیک نظر بر زده دامان ‌گذرد
45. ۴۵خشم ‌گیرد خرد از نام عدوی تو چنانکنام زندیق‌که در بزم مسلمان‌گذرد
46. ۴۶نگذرد از شهب‌ ثاقیه بر دیو رجیمآنچه از کلک تو بر صاحب دیوان ‌گذرد
47. ۴۷سرورا ای‌که خزان با نفس رحمت توخوشتر از عهد شباب و مه نیسان گذرد
48. ۴۸شعر خود را چه ستایم‌ که سخندانی توبیش از آنست ‌که در وصف سخندان‌ گذرد
49. ۴۹روح خاقانی خرم شود از قاآنیاگر آو‌ازهٔ این شعر به شروان ‌گذرد