1. ۱عید آمد و آفاق پر از برگ و نواکردمرغان چمن را ز طرب نغمه‌سراکرد
2. ۲بی برگ و نوا بود ز تاراج خزان باغعید آمد وکارش همه با برگ و نواکرد
3. ۳هم ابرلب لاله پر از در عدن ساختهم باد دل غنچه پر از مشک ختا کرد
4. ۴با ساغر می لاله درآمد ز در باغل جامهٔ دیبا به تن از ه‌جد قباکرد
5. ۵گل مشت زری جست و به باغ آمد و بلبلبرجست و صفیری زد و آهنگ صلا کرد
6. ۶الحمد خدا را که درین عید دلفروزهر وعده که اقبال به ما کرد وفا کرد
7. ۷آن ترک ختایی ‌که ز ما بود گریزانخجلت زده باز آمد و اقرار خطا کرد
8. ۸یک چند ز بی‌برگی ما آن بت بی‌مهرچون طرهٔ برگشتهٔ خود رو به قفا کرد
9. ۹وامروز دگرباره به صد عذر و به صد شرمچون طالع فرخدهٔ ما روی به ما کرد
10. ۱۰ماناکه خبر یافت ‌که شمس‌الامرا دوشکام دل ما از کرم خویش روا کرد
11. ۱۱من رنج و عنا داشتم اوگنج و غنا دادزین‌گنج و غنا چارهٔ آن رنج و عناکرد
12. ۱۲باری چه دهم شرح درآمد بتم از درواهنگ وفا قصد صفا ترک جفاکرد
13. ۱۳خجلت زده استاد سرافکده و خاموشچندانکه مرا خجلتش از خویش رضا کرد
14. ۱۴برجستم و بگرفتم و او را بنشاندمفی‌الحال بخندید و دعا گفت و ثنا کرد
15. ۱۵گفتم صنما بیهده از من چه رمیدیگفتا به جز این قدر ندانم که قضا کرد
16. ۱۶دیگر سخن از چون و چرا هیچ نگفتمزیراکه به خوبان نتوان چون و چراکرد
17. ۱۷برجست و به‌ گنجینه شد و شیشه و ساغرآورد و بلورین ته مینا به هوا کرد
18. ۱۸می‌ریخت به پیمانه و نوشید و دگربارپرگرد و به م‌ا داد و هم الح‌ق چه بج‌اکرد
19. ۱۹بنشست به زانوی من آنگاه ز بوسههر وام‌که برگردن خود داشت اداکرد
20. ۲۰روی و لبم از مهر ببویید و ببوسیدهی آه کشید از دل و هی شکر خدا کرد
21. ۲۱گه شاکر وصل آمد وگه شاکی هجرانگه رخ به زمین سود و گهی سر به سما کرد
22. ۲۲گه گفت و گهی خفت و گه افتاد و گهی خاستگه دست برافشاند و گه آهنگ نوا کرد
23. ۲۳بنمود گهی ساعد و برچید گهی ساقهر لحظه به نوع دگر اظهار صفا کرد
24. ۲۴گه از سر حیرت به فلک کرد اشارتیعنی که مرا دور فلک از تو جدا کرد
25. ۲۵گه‌رقص و گهی وجد و‌ گهی خشم و گهی نازالحق نتوان گفت که از عشوه چها کرد
26. ۲۶گفتم صنما آگهیت هست ‌که گردونچرخی زد و ایّام به‌ کام شعرا کرد
27. ۲۷خجلت‌زده خندید که آری بشنیدمجودی که به جای تو امیرالامرا کرد
28. ۲۸سالار نبی خلق نبی اسم‌ که جودشچون رحمت یزدان به همه خلق ندا کرد
29. ۲۹بدر شرف از طلعت او فر و بها یافتشاخ امل از شوکت او نشو و نماکرد
30. ۳۰جوزا ز پی طاعت او تنگ ‌کمر بستگردون ز پی خدمت او پشت دوتا کرد
31. ۳۱ای میر جوان بخت‌که یزدان به دوگیتیخشم وکرمت را سبب خوف و رجاکرد
32. ۳۲گردون صفت عزم تو پوینده زمان‌ گفتگیهان لقب تیغ تو سوزنده فنا کرد
33. ۳۳از جور جهانش نبود هیچ رهاییهرکس‌ که ز کف دامن جود تو رها کرد
34. ۳۴هر روز شود رایت خورشید جهانگیراز رای منیر تو مگر کسب ضیا کرد
35. ۳۵گر خصم تو زنده است عجب نی که وجودشزشتست بدانگونه‌ کزو مرگ ابا کرد
36. ۳۶خورشید که کس دیدن رویش نتوانستچون ماه نوش رای تو انگشت‌نماکرد
37. ۳۷جا کرد ز بیم کرمت کان به دل کوهکوه از فزع قهر تو ترسید و صدا کرد
38. ۳۸میرا دو جهان را کف راد تو ببخشیدهشدارکه چندان نتوان جود و سخا کرد
39. ۳۹ملکی که ضمیر تو درو هست فروزانشب را نتواندکسی از روز جداکرد
40. ۴۰زردست جو خجلت‌زد‌گان دیدهٔ خورشیدمانا که سجود درت از روی ریا کرد
41. ۴۱اقبال ترا وهم فلک خواند و ندانستکاقبال ترا بیهده زان مدح هجا کرد
42. ۴۲باران همه بر جای عرق می‌چکد از ابرپیداست‌ که از دست‌ کریم تو حیا کرد
43. ۴۳تو مایهٔ آسایش خلقی و به ناچارحود را به دعا خواست ترا سکه دعا کرد
44. ۴۴یارب چو خضر زنده و جاوید بمانادهرکس که سر از مهر به پای تو فدا کرد