1. ۱شب ‌گذشته‌ که آفاق را ظلام‌ گرفتز تاب مهر زمین رنگ سیم خام‌ گرفت
2. ۲شب سیاه چو دزدان ز تاب ماه‌کمندبه کف نهاد و همی راه کوی و بام گرفت
3. ۳به سام روز مگر نوح دهر نفرین کردکه بی‌جنایت معهود رنگ حام‌گرفت
4. ۴چو یام گشت جدی‌غرقه چون ‌طلیعهٔ صبحنمود جودی وکشتی بر او مقام‌ گرفت
5. ۵طناب فکرتم آن شب چنان دراز کشیدکه رفت و دامن این نیلگون خیام گرفت
6. ۶خیال خلق پیمبر گذشت در دل منز بوی مشک مرا عطسه در مشام گرفت
7. ۷براق مدح چنان ‌گرم بر فلک راندمکه توسنم را روح‌القدس لجام‌گرفت
8. ۸سمند کلک من آن سو ترک ز عرش‌ چمیدچو در میان سه انگشت من خرام گرفت
9. ۹فضای خلوت دل تنگ شد به شاهد رو‌حز بس که عیش و طرب بر دلم زحام گرفت
10. ۱۰چو بخت خواجه بدم تا سحر‌هان بیدارچو بختش این صفت از حی لایام گرفت
11. ۱۱سحر چو ریخت فلک ‌گرد مهر‌های سپیدز جرم خور به سر این طشت‌ زردفام‌‌ گرفت
12. ۱۲ز کُه برآمد آن سرخ شیر زرد مژهکه گرد خود مژهٔ زرد خود کنام گرفت
13. ۱۳سپید آهوکان خورد آن غضنفر سرخکه زرد مژهٔ او تیزی از سهام ‌گرفت
14. ۱۴چو صایدان بگرفت آن سپید طایرکانچو بر کتف زرسنهای زرد دوام ‌گرفت
15. ۱۵بتم چو یوسف مصری رسید و نیل خطشسواد خطهٔ ری در سواد شام‌گرفت
16. ۱۶مَهَم ز ابرو آهیخت تیغ و مهر از نوراز این دو تیغ ندانم جهان کدام گرفت
17. ۱۷به ماه چهره پریشید طُرَگان سیاهدوباره شب شد و آفاق را ظلام‌گرفت
18. ۱۸چو باز چهره نمود از میان چنبر زلفز رنگ طلعت او شام رنگ بام‌ گرفت
19. ۱۹دلم به زلف وی از هرطرف‌ که روی نمودسیاهی شب یلدا ورا زمام‌گرفت
20. ۲۰سهیل‌ گفتی از آسمان دوید به زیربه جای بادهٔ‌گلرنگ جابجام‌گرفت
21. ۲۱چنین شراب به شوخی چنان حرام بودصواب ‌کرد که صوفی به ما حرام‌ گرفت
22. ۲۲چو مست گشت و ز جا جست و بوسه داد بُتملبم شمیم گل و نکهت مدام گرفت
23. ۲۳چه گفت گفت که هر لب که مدح خواجه کندببایدش ز لب س به بوسه‌کام‌گرفت
24. ۲۴یمین ملت اسلام حاجی آقاسیکه آفریش ازو شهره‌گشت و نام‌گرفت
25. ۲۵ز شوق وصل وی است اینکه معنی از آغازز عرش‌ آمد و پیوند با کلام‌ گرفت
26. ۲۶عدوی سردمزاجش چو سنگ سخت ‌دلستچو آب‌کز خنکی معنی ژخام‌گرفت
27. ۲۷ز پرتوی که ضمیرش فکند چون خورشیدبه یک اشاره زمیا و زمان تمام‌ گرفت
28. ۲۸به نظم دولت و دین کلک ر‌ا چو بست‌ کمرحسام پادشهان جای در نیام‌گرفت
29. ۲۹بلی چرا نرو‌د تیغ صفدران به نیامکه کلک او دو جهان را به یک پیام گرفت
30. ۳۰نظام دولت شه کرد جان‌نثاری راکه دولت ملک از طاعتش نظام ‌گرفت
31. ۳۱همین نظام ز خواجه است چون به‌ حق نگریکه خواجه گیرد اگر کشوری غلام گرفت
32. ۳۲بد از شکوه منوچهر فرِّ سام سوارکه هم به نیروی او بود هر چه سام گرفت
33. ۳۳نه از غمام اگر قطره‌یی به بحر چکدبود ز فیضی‌ کاول ازو غمام ‌گرفت
34. ۳۴ظفر دوران ز یسار و یمینش‌کز طاعتز خواجه خاتم ‌لعل وز شه‌ حسام‌ گرفت
35. ۳۵ایا فرشته‌ گهر خواجه‌یی ‌که قرب تراقبول حق سبب فیض مستدام گر‌فت
36. ۳۶نعیم ظاهر و باطن که هست هستی رانخست روز ز یک‌ همت تو وام‌گر‌فت
37. ۳۷هرآن جنین که زند مهر مهر تو به جبینز حق نشان سعادت به بطن مام ‌گرفت
38. ۳۸نخست روز که شد دست دولت تو درازز پیشگاه ازل دامن قیام گرفت
39. ۳۹همن نه دولت ای‌ران نظام یافت ز ت‌رکه ملک روی زمین از تو انتظام‌ گرفت
40. ۴۰به بحر مدح تو تا غوطه زد به صدق دلمبسان سلک ‌گهر نظمم انسجام‌ گرفت
41. ۴۱دوام دولت تو خواهم از جهان‌ گرچهجهان ز تقویت دولتت دوام‌گرفت
42. ۴۲به احتشام تو همواره چرخ جهدکناناگر چه چرخ ز جهد تو احتشام‌ گرفت