1. ۱عید رمضان آمد و ماه رمضان رفتصد شکر که این آمد و صد شکر که آن رفت
2. ۲این با طرب و خرمی و فرخی آمدوان با کرم و محنت و رنج و مرضان رفت
3. ۳عید آمد و شد عیش‌ و نشاط و طرب آغازمه رفت و خرافات گزافات خران رفت
4. ۴ایام نشاط و طرب و خرمی آمدهنگام بساط شغب و زرق و فسان رفت
5. ۵لاحول‌کنان آمد تا خانه ز مسجدعابد که به مسجد ز سوی خانه دوان رفت
6. ۶عید آمد و شد باز در خانهٔ خمّارشاهد به میان آمد و زاهد ز میان رفت
7. ۷این طُرفه‌ که با مسجد و سجاده و دستارزاهد سبک از زهد پی رطل‌ گران رفت
8. ۸ما هم چله سازیم دگر با می و معشوقسی روزه به دریوزه انیمان‌که زیان رفت
9. ۹رندانه به میخانه خرامیم و گذاریمسر در کف آن پای که تا دیر مغان رفت
10. ۱۰یعنی به در قبلهٔ عالم‌، شه آفاق،سازیم ازین‌ روی ‌که بر یاد شهان رفت
11. ۱۱ای ترک بپیما به طرب جام جهان‌بینهان وقت غنیمت بشمر ورنه جهان رفت
12. ۱۲چندی سپری‌ گشت‌ که بی‌خون دل خمخوناب جگر ما را از دیده روان رفت
13. ۱۳گلچهربُتا، بادهٔ ‌گلرنگ بیاورما را نه جز آن قسمت بر آب رزان رفت
14. ۱۴مستم ‌کن از آن سان ‌که خراب افتم تا عیدوآگه نه اگر دی شد و گر فصل خزان رفت
15. ۱۵پیش آی و کن از بادهٔ ‌گلرنگ عمارتویرانهٔ دل را که به تاراج غمان رفت
16. ۱۶یاقوت روان‌خیز مرا قوت روان دارررزی نگری ورنه ز جسمم‌ که روان رفت
17. ۱۷در مشرب چشم و لب تو باده حرامستآن را که‌ کشد جام ز غم، خط امان رفت
18. ۱۸ای ترک کماندار که پیکان نگاهتاز راه نظر، ما را تا جوشن جان رفت
19. ۱۹تو سروی و هرگز نشود سر‌و گرایانوین طرفه‌ که با سرو روان‌ کوه ‌گران رفت
20. ۲۰از موی میان‌، کوه سرینت بوَد آونپیوند چنین مو را، با کوه، چه سان رفت؟
21. ۲۱هر گه نگرم کوه تو، چون چشمه که در کوه-بینند که از حسرت، آبم ز دهان رفت
22. ۲۲بوسیدن آن لب هوسم باشد و از بیمپیش تو حدیثیم نباید به زبان رفت
23. ۲۳نَشْگِفت ‌که رحمت ‌کند و کام ببخشدپیری چو منی را که به سر، چون تو جوان رفت
24. ۲۴پیش آی و بهِل تا لب لعل تو ببوسمکاندر غمت از جان و تنم تاب و توان رفت
25. ۲۵ای ماه زمین، بوسه دریغ ار نکنی بهزان لب‌ که درو مدحتِ دارای زمان رفت
26. ۲۶دارای جوانبخت، محمدشه غازیکش صیت ظفر بر همه اقطار جهان رفت
27. ۲۷شاهی‌که ز عدلش‌، به چرا بی‌ژم و وحشتآهوبره در خوابگه شیر ژیان رفت
28. ۲۸ببریست عدوخوار، چو در رزم عنان دادابریست‌ گهربار، چو در بزم چمان رفت
29. ۲۹تا بوسه زند بر در او وهم بسی سالبایدش فراتر ز بر کاهکشان رفت
30. ۳۰جز در دل بدخواه نشیمن نگزیند-پرّنده عقابیش ‌که از ناف‌ کمان رفت
31. ۳۱تیغش به وغا، گرنه خلیفهٔ ملک‌الموت-چونست‌ که بایدش پی غارت جان رفت
32. ۳۲در دورهٔ عدلش شده عالم همه آبادالّا که خرابی همه بر معدن و کان رفت
33. ۳۳چون نعره‌ کشد کوسش، در هقعه ز بیمشاز جان بداندیش، بر افلاک فغان رفت
34. ۳۴هرجا که پی رزم‌ کند عزم به رغبتسوزنده‌جحیمیست ‌که بایمش قران رفت
35. ۳۵ماهیست فروزنده چو بر تخت خلافتمهریست ‌درخشنده چو جامش ‌به ‌لبان رفت
36. ۳۶آن روز که می زد ازلی نقشِ دو گیتیبر رزق دوگیتیش‌ کف راد، ضمان رفت
37. ۳۷شاها ملکا دادگرا مُلک‌ستاناای‌ کایتِ حُکمت به‌همه‌ کون و مکان رفت
38. ۳۸اوصاف جلال تو نهشتند به جاییکانجا نتوان هرگز با پای‌ گمان رفت
39. ۳۹تا هست جهان، شاه جهان باش که ‌گیتیبا عدل تو اش، مسخره بر باغ جنان رفت