1. ۱دلکی هست مرا شیفته و هرجاییعملش عشق‌پرستی هنرش شیدایی
2. ۲پیشه‌اش روز به دنبال نکویان رفتنشب چه پنهان ز تو تا صبح قدح ‌پیمایی
3. ۳چه‌گویم دلکا موعظهٔ من بپذیرترک کن خیرگی و خودسری و خودرایی
4. ۴می مخور رقص مکن عشق مجو یار مگیرحیف باشد که تو دامن به ‌گناه آلایی
5. ۵دل سودایی من چون شنود این سخنانبه خروش آید و از خشم شود صفرایی
6. ۶چشمش آماس کند بسکه ز زرداب جگرپر شود چون شکم مردم استسقایی
7. ۷قصه‌ها دارم ازین دل‌ که اگر شرح دهمهمه ‌گویند شگفتا که نمی‌فرسایی
8. ۸همه بگذار یکی تازه حکایت دارمکه اگر بشنوی انگشت تحیر خایی
9. ۹من و دل هر دو درین هفته به بازار شدیمدلبری دید دلم رشک‌گل از رعنایی
10. ۱۰شور صد سلسله دل طره‌اش از طرارینور صد مشعله جان غره‌اش از غرایی
11. ۱۱راست‌ گویم‌ که مرا نیز بدین زهد و ورعبرد گامی دو سه همراه خود از زیبایی
12. ۱۲گفتم از مادر آن ترک روم پرسم بازکه اگر ماه نیی مه بچه چون میزایی
13. ۱۳دل‌ندانم به‌چه مکرش به سوی خانه‌کشیدمیکی پیش نهادش چو گل از حمرایی
14. ۱۴من نشستم به‌کناری دل واو مست شدندمستی آغاز نهادند به صد رسوایی
15. ۱۵دل سر آورد به‌ گوشم‌ که به جان و دل شاهکه مرا در بر این ترک خجل ننمایی
16. ۱۶خواهم از لاف وگزافش بفریبم امروزکه مرا وحشت شب می‌کشد از تنهایی
17. ۱۷این ‌سخن ‌گفت و ز جا جست ‌و به ‌کرسی بنشسترو به من کرد که ‌کو چنگی و چون شد نایی
18. ۱۸خیز و خدّام مرا گو که بیارند به نقدیک دو رقاص و دو سارنگی و یک سرنایی
19. ۱۹تارزن زاغی و ریحان و ملیمای یهودضرب‌گیر اکبری و احمدی و بابایی
20. ۲۰هم بگو مغبچه‌یی چند بیایند و خورندمی چون زمزم با زمزمهٔ ترسایی
21. ۲۱هم بفرما که ‌کباب بره و ماهی و کبکخوش بسازندکه دارم سر بزم‌آرایی
22. ۲۲نام رقص و دف و کبک و بره آن مه چو شنیدجست بربست به خدمت ‌کمر جوزایی
23. ۲۳به دلم ‌‌گفت ‌که ‌ای خواجهٔ با خیل و حشمخاص خود دار مرا تا نشوم هرجایی
24. ۲۴دل امیرانه ببوسیدش و گفت از سر کبرغم مخور بندگی ماست به از مولایی
25. ۲۵پس ‌به من ‌کرد اشارت که چنین ‌نیست حکیمجستم از جا که چنین است که می‌فرمایی
26. ۲۶دل بخندید نهانی به من و بار دگررو بدوکرد که ای ساده‌رخ یغمایی
27. ۲۷خبرت هست‌که اخترشمری فرمودهکه به پیرانه‌سرم بخت‌کند برنایی
28. ۲۸همچنان دیده زنی خواب که من شاه شومگر شوم شاه چه منصب چه عمل را شایی
29. ۲۹ساده‌رو در طمع افتاد ز سلطانی دلچو سگ گرسنه از عاطفت گیپایی
30. ۳۰خاک بوسیدکه من بندهٔ فرمان توامخود بفرما به‌من‌آن‌روز چه‌می‌بخشایی
31. ۳۱گفت هر بوسه‌که امروز دهی در عوضشدهمت ملکی چون چرخ بدان پهنایی
32. ۳۲ختن و روم ترا بخشم از آغاز چنانکترک رومی بدن و ماه ختن سیمایی
33. ۳۳چون رخت آینه‌رنگست و خطت شامی‌چهربخشمت شام و حلب با لقب پاشایی
34. ۳۴چین و تاتار به تار سر زلف تو دهمتا ز رخ چین بری و زنگ ز دل بزدایی
35. ۳۵الحقم خنده ز دل آمد و از مستی اووانهمه ملک‌که بخشید ز بی‌پروایی
36. ۳۶گفتم ای دل چه‌کنی قسمت ما هم بگذارلاف شاهی چه زنی هرزه چرا می‌لایی
37. ۳۷بازم آهسته قسم دادکه قاآنیاچشم دارم‌که به آزار دلم نگرایی
38. ۳۸طفل پنهان به تفکر که‌ کی آرند کبابلیکنش هیبت دل بسته لب از گویایی
39. ۳۹دل به فکر بره و ماهی و بریان هنوزبرگان درگله و ماهیکان دریایی
40. ۴۰شکمش‌گرم قراقر که هلا طعمه بخواهمردی از جوع چه‌کار آیدت این دارایی
41. ۴۱او زسودای‌ریاست‌چو صدف‌تن ‌همه گوشگوش چون موج به رقص آمده از شنوایی
42. ۴۲کودک القصه بشد مست و ببفتاد و بخفتبسکه چون دایه دلم‌کرد بدو لالایی
43. ۴۳چشم بد دور یکی جفتهٔ سیمین دیدمکه‌کسی جفت ندیدست بدان یکتایی
44. ۴۴نرم چون برک‌گل از تازگی و شادابیصاف چون قرص مه از روشنی و رخشایی
45. ۴۵دل‌برو خفت چو ماری‌ که زند حلقه به‌‌ گنجیا بر آنسان ‌که مگس بر طبق حلوایی
46. ۴۶گفتم ای‌دل چو رسد نوبت‌من‌زین خرمنجهدکن تا قدری ‌کیل مرا افزایی
47. ۴۷گفت دیوانه مشو دیده ز مهتاب بدوزوقت آن نیست‌که مهتاب به‌گز پیمایی
48. ۴۸تو برو توبه‌ کن از جرم‌ که با دامن پاکرخ به خاک قدم شاه جهان‌بان سایی
49. ۴۹خسرو راد محمدشه عادل‌که بودختم شاهان جهانبان ز جهان‌آرایی
50. ۵۰شهریاری ‌که به مهر رخ جان‌افروزشهست خورشید فلک را صفت حربایی
51. ۵۱وهم خورشید زمین گیرش دی داد لقبعقل‌گفتا ز چه خورشید به‌گل اندایی
52. ۵۲ای‌که در سایهٔ اقبال جهان‌افروزتذره را ماند خورشید ز ناپیدایی
53. ۵۳چه عجب ‌گر ز پی مدح تو یزدان به‌ رحمدهد اعضای جنین را صفت‌گویایی
54. ۵۴یا پی دیدن دیدار تو نارسته ز خاکبخشد اوراق شجر را سمت بینایی
55. ۵۵خلق را شرم ز نادانی خویش است و مرادر قصور صفت ذات تو از دانایی
56. ۵۶جنبش خلق جهان از نفس رحمت تستاثر نالهٔ نی نیست مگر از نایی
57. ۵۷صیت جود تو اگر باد در آفاق بردهمه تن‌گوش شود صخره بدان صمّایی
58. ۵۸ابر مهر تو اگر سایه به‌کوه اندازدهمه دل نرم شود سنگ بدان خارایی
59. ۵۹پادشاها تو به تحقیق شناسی ‌که مراهست در قاف قناعت صف عنقایی
60. ۶۰چون بود دور تو مگذار که چون ساغر میدل پر از خون شودم زین فلک مینایی
61. ۶۱خانه‌یی هست مرا تنگ‌تر از دیدهٔ مورخفته برهم چو ملخ شصت تن از بیجایی
62. ۶۲خسروا از مدد همت و لطف تو کنونچشم دارم‌که به مرسوم قدیم افزایی
63. ۶۳تا کند از مدد غاذیه در فصل بهارقوهٔ نامیه هر سال چمن‌پیرایی
64. ۶۴رقم نام ترا بر سر منشور خلودباد در دفتر هستی سمت طغرایی
65. ۶۵شیوهٔ شعر تو قاآنی سحریست حلالزانکه‌ گفتن نتوان شعر بدین شیوایی