1. ۱شبی‌گفتم خرد راکای مه‌گردون داناییکه از خاک قدومت چشم معنی یافت بینایی
2. ۲مرا در عالم صورت بسی آسان شده مشکلچه باشد گر بیان این مسائل باز فرمایی
3. ۳چرا گردون بود گردنده و باشد زمین ساکنچرا این‌یک بود مایل به پستی آن به بالایی
4. ۴چرا ممدوح می‌سازند سوسن را به آزادیچرا موصوف می‌دارند نرگس را به شهلایی
5. ۵چو از یک جوهر خاکیم ما و احمد مرسلچرا ما راست‌رسم‌بندگی او راست مولایی
6. ۶چه‌شد موجب‌که‌زلف‌گلرخان را داد طراحیچه بد باعث‌که روی مهوشان را داد زیبابی
7. ۷که اندر قالب شیطان نهاد آیات خنّاسیکه اندر طینت آدم سرشت آثار والایی
8. ۸چرا افتاد بر سرکوهکن را شور شیرینیبه یوسف تهمت افکند از چه رو عشق زلیخایی
9. ۹که آموزد به چشم نیکوان آداب طنازیکه می‌بخشد به قدگلرخان تشریف رعنایی
10. ۱۰ز عشق‌صورت‌لیلی چه‌باعث‌گشت مجنون راکه در کوه و بیابان سر نهاد آخر به رسوایی
11. ۱۱یکی در عرصهٔ‌گیتی خورد تشویش شهماتییکی در ششدر دوران نماید فکر عذرایی
12. ۱۲چرا وحشت نماید آدمی از شیرکهساریچرا نفرت نماید زاهد از رند کلیسایی
13. ۱۳خرد گفتا که‌ کشف این حقایق‌ کس نمی‌داندبجز فرمانروای شهربند مسندآرایی
14. ۱۴امیرالمومنین حیدر ولی ایزد داورکه دربان درش را ننگ می‌آید ز دارایی
15. ۱۵شهنشاهی‌ که ‌گر خواهد ضمیر عالم‌ آرایشبر انگیزد ز پنهانی همه آثار پیدایی
16. ۱۶ز استمداد رای ابر دست او عجب نبودکندگر ذره خورشیدی نماید قطره دریایی
17. ۱۷سلیمان بر درش موری‌ کند جمشید دربانیخرد از وی‌ کهولت می‌پذیرد بخت برنایی
18. ۱۸که داند تا زمام آسمان را بازگرداندوگرنه بس شگفتی نیست اعجاز مسیحایی
19. ۱۹گدای درگه وی خویش را داند کلیم‌اللهگرش نازل شود صدبار خوان من و سلوایی
20. ۲۰اگر از رفعت قدر بلند او شود آگهعنان‌ خویش زی‌ پستی‌گراید چرخ مینایی
21. ۲۱به خورشید فلک نسبت نباید داد رایش راکه‌ این‌یک ‌پاک‌دامن ‌هست‌و آن ‌رندیست هرجایی
22. ۲۲نیاید بی‌حضورش هیچ طفلی از رحم بیروننپوشد بی‌وجودش هیچ‌کس تشریف عقبایی
23. ۲۳ز فرمانش اگرحور بهشتی رو بگرداندکسی او را قبول طبع ننمایدبه لالایی
24. ۲۴ز بیم احتساب او همانا چنگ می‌نالدوگرنه عدل وی افکند ازبن بیخ رسوایی
25. ۲۵نمی‌خواهد ستم بر عاشقان انصاف وی ورنهز لعل دلبران برداشت رسم باده پیمایی
26. ۲۶به عهد او لباس تعزیت بر تن نپوشد کسبجز چشم نکویان آن هم از بهر دلارایی
27. ۲۷به دیر دهر ناقوس شریعت‌گر بجنباندز ترس از دوش هر راهب فتد زنار ترسایی
28. ۲۸ز سهم ذوالفقار وی برآید زهرهٔ گردونوگرنه بی‌سبب نبود فلک را لون خضرایی
29. ۲۹از آن‌چون شع هر ش دیدهٔ انجم همی تابدکه از خاک رهش جشند یکسر کحل مینایی
30. ۳۰شهنشاها تویی آن‌کس‌که ارباب طریقت رابه اقلیم حقیقت از شریعت راه بنمایی
31. ۳۱چنان افکند بنیاد عناد از بیخ فرمانتکه یک جا آب و آتش را توانی جمع فرمایی
32. ۳۲صباکی‌شرق‌و غرب‌دهر رایک‌لحظه فرسایدنیاموزد ز خنگت تا رسوم راه فرسایی
33. ۳۳از آن‌رو سایه خود را تابع خصم تو می‌داردکه ود را خصم‌نستاید به بی‌مثلی و همتایی
34. ۳۴اگر بر اختلاف دهر حزمت امر فرمایدکند دیروز امروزی کند امروز فردایی
35. ۳۵همانا خامه‌گر خواهد که‌ وصفت‌ جمله بنگاردعجب نبود خیالات محال از طبع سودایی
36. ۳۶سبک‌گردی‌ز عزمت‌گر به‌سنگ خاره بنشیندز سنگ خاره برخیزد گرانیهای خارایی
37. ۳۷حبیب ‌از جان‌شها چون ‌در و صفت ‌بر زبان راندسزد کز لفظ وی طوطی بیاموزد شکرخایی
38. ۳۸ولیکن دست دوران پای‌بند محنتش داردچه باشد کز ره احسانش بند ازپای بگشایی
39. ۳۹الا تا نشوهٔ صهبا ز لوح دل فرو شویدنقوش محنت و غم را به گاه مجلس‌آرایی
40. ۴۰ز ذکرت دوستاران را شود کیفیتی حاصلکه از خاطر برد کیفیت تأثیر صهبایی