1. ۱سروش غیبم‌گوید به‌گوش پنهانیکه جهل دونان خوشتر ز علم یونانی
2. ۲ترا ز حکمت یونان جز این چه حاصل شدکه شبهه ‌کردی در ممکنات قرآنی
3. ۳تو نفس علم شو از نقش علم دست بشویکه نفس علم قدیمست و نقش او فانی
4. ۴شناختن نتوانی هگرز یزدان راچو خود شناختن نفس خویش نتوانی
5. ۵در این بدن که تو داری دلی نهفته خدایکه‌گنج خانهٔ عشقست و عرش رحمانی
6. ۶بکوب حلقهٔ در را که عاقبت ز رایسری برآید چون حلقه را بجنبانی
7. ۷ولی به گنج دلت راه نیست تا نرهیز جهل ‌کافری و نخوت مسلمانی
8. ۸به‌گنج دل رسی آنگه‌که تن شود ویرانکه‌گنج را نتوان یافت جز به ویرانی
9. ۹فضول عقل رها کن‌ که با فضایل عشقاصول حکمت دانایی است نادانی
10. ۱۰به ملک عشق چه خیزد ز کدخدابی عقلکجا رسد خر باری به اسب جولانی
11. ۱۱عنان قافلهٔ دل به دست آز مدهکه می‌نیاید هرگز ز گرگ چوپانی
12. ۱۲بقین عشق چو آمد گمان عقل خطاستبکش چراغ چو خندید صبح نورانی
13. ۱۳گرفتم آنکه نتیجه است عشق و عقل دلیلدلیل را چه کنی چون نتیجه را دانی
14. ۱۴تو خود نتیجهٔ عشقی پی دلیل مگردکه نزد اهل دل این دعوی است برهانی
15. ۱۵امل سراب غرورست زینهار بترسکه نفس‌ گول تو غولی بود بیابانی
16. ۱۶مشو ز دعوت نفس شریر خود ایمنکه‌ گرگ می‌نبرد گله را به مهمانی
17. ۱۷جهان دهست ‌و خرد دهخدای خرمن دوستکه منتظم شود از وی اساس دهقانی
18. ۱۸راکه دعوی شاهی بود همان بهرکه روی ازین ده و این دهخدا بگردانی
19. ۱۹به هر دوکون قناعت مکن ‌کزین دو برونهزار عالم بی‌منتهاست پنهانی
20. ۲۰گمان بری که هستی کران‌پذیر بودگر این مسلم هستی به هستی ارزانی
21. ۲۱ولی من از در انصاف بی‌ستیزهٔ جهلسرایمت سخنی فهم ‌کن به‌ آسانی
22. ۲۲کران‌هستی اگر هستی است چیست سخنوگر فناست فنا را عدم چرا خوانی
23. ۲۳چو ملک هستی‌ گردد به نیستی محضورنکوتر آنکه عنان سوی نیستی رانی
24. ۲۴ز چهرشاهد هستی اگر نقاب افتدبه یکدگر نزنی مژه را ز حیرانی
25. ۲۵بر آستانهٔ عشق آن زمان دهندت بارکه بر زمین و زمان آستین برافشانی
26. ۲۶مقام بوذر و سلمان گرت بود مقصودخلاص بوذر بمای و صدق سلمانی
27. ۲۷برهنه‌پا و سرانند در ولایت عشقکه‌قوتشان‌همه‌جوعست و جامه عریانی
28. ۲۸همه برهنه و چون مهر عور عریان ‌پوشهمه ‌گرسنه و چون علم قوت روحانی
29. ۲۹مبین بر آنکه چو زلف بتان پریشانندکه همچو گیسوی جمعند در پریشانی
30. ۳۰غلام درگه شاه ولایتند همهکه در ولایت جان می‌کنند سلطانی
31. ۳۱کمال قدرت داور وصیّ پیغمبرولیّ خالق اکبر علیّ عمرانی
32. ۳۲شهنشهی ‌که ز واجب ‌کسش نداند بازاگر برافکند از رخ حجاب امکانی
33. ۳۳از آن ‌گذشته‌ که مخلوق اولش‌ گوییبدان رسیده که خلاق ثانیش دانی
34. ۳۴به شخص قدرش هجده هزار عالم صنعبود چو چشمهٔ سوزن ز تنگ میدانی
35. ۳۵اگر خلیفهٔ چارم در اولش دانندمن اولیش شناسم‌که نیستش ثانی
36. ۳۶لوای ‌کوکبهٔ ذات او چوگشت پدیدوجود معترف آمد به تنگ سامانی
37. ۳۷شها تویی‌ که ندانم به دهر مانندتجز این صفت که بگویم به خویش می‌مانی
38. ۳۸به‌ گاه عفو تو عصیان بود سبکباریبه وقت خشم تو طاعت بود پشیمانی
39. ۳۹چسان جهانت خوانم‌که خواجهٔ اینیکجا سپهرت دانم‌که خالق آنی
40. ۴۰ز حسن طلعت خلاق جرم خورشیدیز فرط همت رزاق ابر نیسانی
41. ۴۱به پای عزم محیط فلک بپیماییبه دست امر عنان قضا بگردانی
42. ۴۲نه آفتاب و مهست اینکه چرخ روز شبانبه طوع داغ ترا می‌نهد به پیشانی
43. ۴۳نسیم خلت تو بر دل خلیل وزیدکه ‌کرد آتش سوزان بر او گلستانی
44. ۴۴شد از ولای تو یوسف عزیز مصر ارنههنوز بودی در قعر چاه زندانی
45. ۴۵نه‌گر به جودی جودت پناه بردی نوحبدی سفینهٔ او تا به حشر طوفانی
46. ۴۶امیر خیل ملایک کجا شدی جبریلاگر نکردی بر درگه تو دربانی
47. ۴۷ازین قبل ‌که چو خشم تو هست شورانگیزحرام گشته در اسلام راح ریحانی
48. ۴۸وزان‌سبب که‌ چو مهر تو هست‌ راحت‌‌بخشبه دل قرارگرفتست روح حیوانی
49. ۴۹ز موی موی عرق ریزدم به مدحت توکه خجلت آرد در مدح تو سخندانی
50. ۵۰چنان به مهر تو مسظهرم‌که شاه جهانبه ذات پاک تو آثار صنع یزدانی
51. ۵۱خدایگان ملوک جهان محمد شاهکه در محامد او عقل‌کرده حسّانی
52. ۵۲به روز کینه‌ که پیکان ز خون نماید لعلز خاک خیزد تا حشر لعل پیکانی
53. ۵۳شها تویی‌ که از آن‌سوی طاق‌ کیوانسترواق شوکت تو از بلند ایوانی
54. ۵۴به طلعت تو کند خاک تیره خورشیدیبه هیبت تو کند آب صاف سوهانی
55. ۵۵به روز میدان ببر زمانه او باریبه صدر ایوان ابر ستاره بارانی
56. ۵۶هماره تاکه برونست از تصّور عقلکمال قدرت یزدان و صنع سبحانی
57. ۵۷بدوست ملک‌سپاریّ و مملکت‌بخشیز خصم ‌گنج بگیری و مال بستانی
58. ۵۸به خوبش حتم‌کند آسمان‌که ختم‌کندسخا به شاه و سخن بر حکیم قاآنی