1. ۱ای دل چو تو حالی صفت خویش ندانیبیهوده سخن از صفت غیر چه رانی
2. ۲با آنکه تو غایب نشوی یک نفس از خویشخود را نشناسی‌ که چنین یا که چنانی
3. ۳تا چند سرایی‌ که چنینست و چنانستآن را که به جز نام دگر هیچ ندانی
4. ۴این‌ گرد که بر دامنت از عجب نشستهآید عجبم ‌کز چه ز دامن نفشانی
5. ۵آن را که به تقلید کسان زشت شماریگر مصحف آرد ز خداوند نخوانی
6. ۶چو‌ن‌ خود همه‌ عیبی چه‌ کنی عیب‌ کسان فاشبر غیر چه خندی چو تو خود بدتر از آنی
7. ۷بر عیب تو چون پرده بپوشید خداوندظ‌لمست اگر پردهٔ مردم بدرانی
8. ۸شد قافلهٔ عمر تو وامانده ز دنبالبشتاب مگر لاشه به منزل برسانی
9. ۹چون همسفرانت همه از خویش گذشتندانصاف نباشد که تو در خویش بمانی
10. ۱۰جان تو سبک جانب لاهوت سفر کردتو مانده به صحرای طبیعت ز گرانی
11. ۱۱خوش باش به نیک و بد ایام‌ که ما رانادیده خبر نیست ز اسرار نهانی
12. ۱۲بگشا نظر عقل و ببین صورت مقصودزیراکه‌گنجد به عیان راز عیانی
13. ۱۳پرهیز مکن از لقب زشت ‌که موسیقدرش نشود کاسته از وصف شبانی
14. ۱۴ای نفس به پیری نبری را غم یارکان بار توان برد به نیروی جوانی
15. ۱۵قاآنی اگر مرد رهی بار بیفکنتا از دو جهان توسن همت بجهانی
16. ۱۶در ماتم شاه شهدا اشک بیفشانزان آب مگر آتش دوزخ بنشانی