1. ۱ای ترک سیه‌چشم سراپا همه جانیتنها نه همین جان منی جان جهانی
2. ۲با ما به ازین باش از آنرو که در آفاقآن چیز که هست از همه بهتر تو همانی
3. ۳دنیا کند از فضل و شرف فخر به عقبیتا حسن تو باقیست درین عالم فانی
4. ۴امروز تویی دشمن مردم به حقیقتکاشوب تن و شور دل و آفت جانی
5. ۵سروی نه‌گلی نه ملکی نه قمری نهآنقدر نکویی‌که ندانم به چه مانی
6. ۶مسکین‌ دلم از یاد تو بیرون نرود هیچکاش این دل سودازده از من بستانی
7. ۷گر غایبی از من چه شکایت‌کنم از توتو مردمک چشم از آنروی نهانی
8. ۸یاد آیدت آن روز که ‌گفتم به تو در باغبنشین برگل‌کاتش بلبل بنشانی
9. ۹گفتی‌که من و باغ‌کدامیم نکوترگفتم تو بهر زانکه تو ایمن ز خزانی
10. ۱۰گفتی چه خوشم آید ازین سرو ستادهگفتم ز تو من خوشترم آید که روانی
11. ۱۱از بس که دل و جان به سر زلف تو آویختزلفت دگر از باد نجنبد زگرانی
12. ۱۲تل سمنی بینم از آن موی میانتباریک‌خیالی نگر و چرب‌زبانی
13. ۱۳جز عکس رخ خوب تو در آینه و آبحسن تو ندارد به جهان ثالث و ثانی
14. ۱۴پرسی همی از من که گل سرخ کدام استجانا توگل سرخ تصور نتوانی
15. ۱۵کانجا که تویی رنگ‌ گل سرخ شود زرداینست‌که هرگز تو گل سرخ ندانی
16. ۱۶دانی‌که چرا دارمت اینگونه همی دوستزآنروی‌که چون بخت خداوند جهانی
17. ۱۷فرمانده ملک جم و فرمانبر خسروکز خنجر او رشک برد برق یمانی
18. ۱۸سالار ظفرمند عدوبند حسین خانکز نعمت اوبهره برد قاصی و دانی
19. ۱۹آن صدر فلک‌قدر که در مطبخ جودشافلاک قدورند و مه و مهر اوانی
20. ۲۰خدمتگر جاهش چه اکابر چه اصاغرروزی‌خور خوانش چه اعالی چه ادانی
21. ۲۱ای طفل هنر را دل وقّاد تو دایهوی کاخِ کرم را کفِ فیاضِ تو بانی
22. ۲۲گر خلد نهم خوانمت از خلق همینیور چرخ دهم دانمت از قدر همانی
23. ۲۳از فخر در ایوان سخا صدرنشینیوز تیغ به میدان وغا فتنه نشانی
24. ۲۴چو جان که به ‌پیرامنش از جسم حصارستمحصور زمین‌استی و سالار زمانی
25. ۲۵هرچند به یک شبر میانست ترا جایاز جاه بر از حوصلهٔ‌کون و مکانی
26. ۲۶‌گیتی مگر از حق ز پی فخر نشان خواستکز فخر تو بر پیکر آفاق نشانی
27. ۲۷مختار همه خلقی و مجبور سخاییمنشار سر خصمی و منشور امانی
28. ۲۸بستان امل را به سخا ابر بهاریپالیز اجل را به وغا باد خزانی
29. ۲۹باکجروشان بسکه بدی ظن من اینستکایدون به فلک دشمن برج سرطانی
30. ۳۰بیند ز پی بذل‌کرم دیدهٔ حزمتناگفته ز دل صورت آمال و امانی
31. ۳۱از شوق مدیح تو چو حمام زنانستمغز سرم از غلغلهٔ جوش معانی
32. ۳۲وآیند معانی به لبم خود به خود از حرصبی‌کسوت الفاظ و تراکیب معانی
33. ۳۳مدح تو بود حرز تنم زانکه درو هستاز فضل خدا خاصیت سبع مثانی
34. ۳۴در مشت تو روزی به عدو کرد کمان پشتپیوسته پیّ مالشُ دو گوش‌ کمانی
35. ۳۵رمح تو به آزار عدو کرد زبان تیززان در صدد تیزی بازار سنانی
36. ۳۶پیکان تو پیکی‌ست سبک‌سیر که چون جانجا در دل دشمن‌کند از تیز لسانی
37. ۳۷بیچاره شبان در بر گرگان شده مزدورزیراکه به عهد توکند گرگ شبانی
38. ۳۸میدان شود ار خنگ ترا عرصهٔ هستیدر یک نفسش طی‌ کند از گرم عنانی
39. ۳۹جز راستی از تیر ندیدی به چه تقصیرچون ‌کج‌روشانش ز بر خویش برانی
40. ۴۰نی‌نی به سوی‌کج ‌رو شانش بفرستیتا راستی ‌کیش تو بینند عیانی
41. ۴۱از دیدن تو خصم شود زرد مگر تواندر دل او موجب درد یرقانی
42. ۴۲در باس توگیرد دل بدخواه مگر تواندر دل او مورث رنج خفقانی
43. ۴۳فرمانده دنیایی و فرمانبر خسروویران‌ کن دریایی و برهمزن‌ کانی
44. ۴۴در خلد کشد گر تف تیغ تو زبانهرضوان شود از بیم زبونتر ز زبانی
45. ۴۵دو روز به یک حکم تو صد نهر روان شدنی‌نی‌که درین معجزه رمزیست نهانی
46. ۴۶از خجلت حلم تو زمین یکسره شد آبوانگاه ز احکام تو آموخت روانی
47. ۴۷کامی نه ‌که از لقمهٔ جود تو نجنبدبخ‌بخ تو مگر تالی عید رمضانی
48. ۴۸گفتی‌نکشم دشمن خود را به سوی خویشبسیار منت تجربه‌ کردم نه چنانی
49. ۴۹زیراکه دوصد مرتبه دیدم به‌ خم خامدو رقعه عدو را به سوی خویش‌کشانی
50. ۵۰نی‌شکّر از فخر ببالد که تو چون نیدر طاعت و در خدمت شه بسته میانی
51. ۵۱صدرا به ثنای تو زبان تا بگشودمبربسته در غم به رخم چرخ‌کیانی
52. ۵۲ز الطاف تو غیر از غم خوبان به دلم نیستغم نیست‌که تاگویم از آنم برهانی
53. ۵۳جز خواهش بوسیدن‌کامت بروانمکامی نبود تا که بدانم نرسانی
54. ۵۴هم اسب نخواهم ز تو خواهم‌که پیادههمچون فلکم در جلو خود بدوانی
55. ۵۵نی چون فلکم بخش یکی اسب سبکروکز طعنهٔ بدگو ز جهانم به جهانی
56. ۵۶تا هست جهان شاه بود شاه و تو پیششبربسته به طاعت ‌کمر ملک‌ستانی
57. ۵۷از حکم ملک هرچه زمینست بگیریبر روی زمین تا که زمانست بمانی