1. ۱حمد بیحد را سزد ذاتی‌که بی همتاستیواحد و یکتاستی هم خالق اشیاستی
2. ۲صانعی‌کاین نه فلک با ثابت و سیارگانبی‌طناب و بی‌ستون از قدرتش برپاستی
3. ۳منقطع‌گردد اگر فیضش دمی ازکایناتهستی از ذرات عالم در زمان برخاستی
4. ۴هرگه از اثبات الا نفی لا را نشکندگنج الاکی رسد چون در طلسم لاستی
5. ۵از نفخت فیه من روحی توان جستن دلیلزین که عالم قطره‌ای زان بحر گوهرزاستی
6. ۶در حقیقت ماسوایی نبود اندر ماسویکل شی‌ء هالک الا وجهه پیداستی
7. ۷داخل فی‌کل اشیا خارج عن‌کل شی‌ءوز ظهور خویش هم پیدا و ناپیداستی
8. ۸اوست دارا و مراتب از وجود واجدستکل موجودات راگر اسفل و اعلاستی
9. ۹عکس ‌و عاکس ‌ظل‌ و ذی‌ظل‌ متحد نبود یقینکی توان گفتن که شمس و پرتوش یکتاستی
10. ۱۰نسبت‌ واجب‌ به ‌موجودات چون شمست وضوءنی به مانند بنا و نسبت بناستی
11. ۱۱ذات‌ممکن با صفاتش سوی واجب مستنداز قبیل شی‌ء و فی نی رشحه و دریاستی
12. ۱۲کثرت ‌اندر وحدتست و وحدت اندر کثرتستاین در آن مضمر بود آن اندرین پیداستی
13. ۱۳نسبتی نبود میان آهن و آتش ولیکفعل نار آید ز آهن چون از آن محماستی
14. ۱۴در تلاطم موج بحر و در تصاعد ابخرهدر تراکم ابر وگرد و در تقاطر ماستی
15. ۱۵مجتمع ‌چون ‌گشت ‌باران سیل‌ گو‌یندش عجبچون‌که پیوندد به دریا باز از دریاستی
16. ۱۶علم حق نبود به اشیا عین ذاتش زانکه ایندر حقیقت نفی علم واجب از اشیاستی
17. ۱۷ارتسام صوت اشیا غلط در ذات حقشی‌ء واحد فاعل و قابل چه نازیباستی
18. ۱۸علم‌نفس ‌و نسبتش با جسم‌و با اعضای جسماز قبیل علم واجب دان‌که با اشیاستی
19. ۱۹کرد چون نفس نفیس اندر دیار تن وطنهر زمانش از هوس صدبند اندر پاستی
20. ۲۰هر که بند آرزو را بگسلد از پای نفسباطنش بیناستی‌گر ظاهرش اعماستی
21. ۲۱هرکه سازد عقل را مغلوب و غالب نفس راشک ‌نباشد کاین جهان و آن جهان رسواستی
22. ۲۲طالب هستی اگر هستی فناکن اختیارزانکه قول مخبر صادق به این گویاستی
23. ۲۳در تحیر انجم و در‌رگردگردون ر‌وز و شبدر هوای عشق ایزد واله و شیداستی
24. ۲۴مرکز غبرا چرا گردید مبنی بر سکونچون‌که در وی عاشقان ر‌ا جملگی سکناستی
25. ۲۵کل اشیا از عقول و از نفوس و از صوراز مواد و غیر آن از عشق حق برجاستی
26. ۲۶شاهراه‌عالمی‌عشقست‌و این‌ره‌هرکه یافتبندهٔ او عالمی او بر همه مولاستی
27. ۲۷هر عشقست حسن و زیور حسنست عشقمی‌کند ادراک آن هرکس که آن داناستی
28. ۲۸علم را سرمایه عقل و عقل را پبرایه عشقهر دو را سرمایه و پیرایه عشق اولاستی
29. ۲۹عش‌‌باشد بی‌نیاز از وصف‌و بس‌در وصف‌اونی به‌شرط‌و لا به‌شرط و نی به‌شرط لاستی
30. ۳۰حق‌حق است‌و خلق‌خلق و اول‌از ثانی بریثانی از اول معرا نزد هر داناستی
31. ۳۱در تعقل‌ هر چه ‌آید نیست‌ واجب ممکنستکلما میز تموا شاهد بر این دعواستی
32. ۳۲ماعرفنا عقل ‌کُل با عشق کامل گفته استدر تحیر جمله دانایان درین بیداستی
33. ۳۳چون‌ که محدودی به‌ وهمت هرچه ‌آید حد تستحد و تحدید و محدد در تو خوش زیباستی
34. ۳۴ممکن‌و واجب‌شناسی‌نیست‌ممکن‌بل محالدر ظهور شمس‌ کی خفاش را یاراستی
35. ۳۵در سر بازار واجب در دیار ممتنعممکن سر‌گشه را در سر عجب سوداستی
36. ۳۶ممکنا لب بند از واجب ز ممکن گو سخنزانکه‌ممکن وصف ممکن گفتنش اولاستی
37. ۳۷بازگو یک شمه‌یی از وصف و مدح ممکنیکه سوای واجب اندر عشق او شیداستی
38. ۳۸مدح این ممکن نه حد ممکنست بل ممتنعهمچنان‌ که حدّ واجب باطل و بیجاستی
39. ۳۹آن ولیّ حق وصیّ ممکن مطلق بودگفته بعضی حاش لله واجب یکتاستی
40. ۴۰فرقه‌ای‌گویند آن نبود خدا بیشک ولیکخالق اشیا به اذن خالق اشیاستی
41. ۴۱گر بود ممکن صفات واجبی در وی عجبور بود واجب چرا ممکن بدان‌گویاستی
42. ۴۲گر بود واجب چرا در عالم امکان بودور بود ممکن چرا بی‌مثل و بی‌همتاستی
43. ۴۳واجب و در عالم امکان معاذالله غلطممکن و در عالم واجب چه نازیباستی
44. ۴۴ممکن واجب‌نما و واجب ممکن‌نماکس ندیده‌ گوش نشنیده عجب غوغاستی
45. ۴۵حیرتی دارد خرد درکنه ذاتش‌کی رسدخس کجا واقف ز قعر و عمق این دریاستی
46. ۴۶باز ماند نه فلک از سیر و اختر از اثرچون سلاح جنگ را بر جسم خود آراستی
47. ۴۷از تکاپو چون عنان پیچد به میدان نبرددر تزلزل مرکز این تودهٔ غبراستی
48. ۴۸درکمندش گردن گردان گردنکش بسیصفدر غالب هژبر بیشهٔ هیجاستی
49. ۴۹شعلهٔ تیغش بود دوزخ بر اعدایش ولیاز برای دوستانش جنّهٔالمأواستی
50. ۵۰در صف‌هیجا چو‌ گردد یک‌جهت‌از بهر رزماز محّدد شش جهت ان صولتش برخاستی
51. ۵۱چون رسد دست یداللهیش بمر تیغ دو سرگاو ماهی را ز بیمش لرزه بر اعضاستی
52. ۵۲هرکه را زر قلب از خلت‌سرای این خلیلخلعت یا نار کونی بر قدش کوتاستی
53. ۵۳این سیه‌رو ممکن مدّاح اندر عالمینچشم‌دار مرحمت از عروه‌الوثقاستی