1. ۱ای دفتر گل از ورق حسن تو بابیبا آب رخت چشمهٔ خورشید سرابی
2. ۲نالان دلم ار برده دو چشمت عجبی نیستدر دست دو مست از پی تفریح ربابی
3. ۳با دیدهٔ تر برد ز فکر تو مرا خواببی‌روی تو نقشی زدم امروز بر آبی
4. ۴وصف دهنت زان ننوشتیم به دیوانکان نقطهٔ موهوم نگنجد به کتابی
5. ۵تا بو که کند نرگس مست تو تمنااز لخت جگرکرده‌ام امروزکبابی
6. ۶گفتاگذرم بر سر خاک تو پس از مرگترسم‌ که ز یادش رود ای مرگ شتابی
7. ۷یک لعل تو جان برد و دگر لعل تو جان دادوین طرفه ‌که هر یک به دگرگونه عتابی
8. ۸وقتست که دل رشوه برد بوسه ز هر یکاکنون ‌که میانشان شده پیدا شکرآبی
9. ۹از خجلت منظور شه ار نیست چرا هستبر چهرهٔ چون ماه تو پیوسته نقابی
10. ۱۰آن مهتر فرخنده‌که ازکاخ رفیعشبرتر نبود در همه آفاق جنابی
11. ۱۱رشحی ز سحاب ‌کف او یا که محیطیموجی ز محیط دل او یاکه سحابی
12. ۱۲آنگونه رفیعست رواقش ‌که نماندستمابین وی و عرش برین هیچ حجابی
13. ۱۳آنجاکه سجاب ‌کف او ژاله‌فشانستبالله‌که اگر ابر درآید به حسابی
14. ۱۴بذل وکف رادش‌کرم و طبع جوادشاین ویسه و رامینی و آن دعد و ربابی
15. ۱۵با ریزش ابرکف او ابر دخانیبا بخشش بحر دل او بحر حبابی
16. ۱۶ای ساقی مجلس زیرم جام شرابیلب‌تشنهٔ دل‌سوخته را جرعهٔ آبی
17. ۱۷زان آب‌ که از شعلهٔ او برق فروغیزان آب‌ که از تابش او صاعقه تابی
18. ۱۸زان آب‌که خود آتش سردست ولیکندر ملک جهان نیست از آن‌ گرم‌تر آبی
19. ۱۹زان آب‌که آید به پیش روح چو آدمگر قطره‌ای از وی بچکانی به ترابی
20. ۲۰زان آب‌ که بی‌منت اکسیر ز تاثیرمس را کند از نیم ترشح زر نابی
21. ۲۱آبی‌که چو بر قبرگنهکار فشانندنبود به دلش واهمه از روز حسابی
22. ۲۲آبی‌ که اگر نوشد پیری‌ کند ادراکایام پسندیده‌تر از عهد شبابی
23. ۲۳آبی ‌که چو بر جبههٔ بیمار فشانندبا فایده‌تر دردسرش را زگلابی
24. ۲۴آبی‌که اگر صعوه‌کند رشحی از آن نوشبی‌ شبهه شکارش نکند هیچ عقابی
25. ۲۵آبی‌که چو آقانی اگر نوش‌کندکسیابد ز پی مدح ملک فکر مصابی
26. ۲۶دارای جوانبخت حسن شاه‌ که او راگردون نکند جز به ابوالسیف خطابی
27. ۲۷آن خسرو عادل که به جز کاخ ستم نیستز آبادی عدلش به جهان جای خرابی
28. ۲۸رمحش بود آن افعی پیچان‌که بنابشاز خون بداندیش بود سرخ لعابی
29. ۲۹بختش بود آن شاخ برومندکه طوبیدر نسبت او خردتر از برگ سدابی
30. ۳۰در خدمتش آنان که سر از پای شناسنددر دیدهٔ ارباب عقول‌اند دوابی
31. ۳۱مشکل‌که شود با سخطش در دل اصدافیک قطره از این پس به شبه درّ خوشابی
32. ۳۲ای آنکه ز کیمخت فلک ساخته ز آغازسرّاج قضا تیغ تو را سبز قرابی
33. ۳۳از غایت ابذال نعم سایل نعمتالا نعم از لفظ تو نشنیده جوابی
34. ۳۴با فرهٔ شهباز جلال تو به گیتیسیمرغ ‌کم از خادی و عنقا ز ذبابی
35. ۳۵خون بی‌مدد خلق تو زنهار که گردددر ناف غزالان ختن نافهٔ نابی
36. ۳۶هنگام رضا بر صفت عفو خداوندصد سیئه را عفو تو بخشد به ثوابی
37. ۳۷یا فتح شود فتنهٔ تیغ تو چو داماداز خون عدوکرده عروسانه خضابی
38. ۳۸شمشیر جهانسوز تو در تیره قرابشرخشنده هلالیست به تاریک سحابی
39. ۳۹یا خیره نهنگیست تن اوبار به نیلییا شرزه هژبریست عدو خوار بغابی
40. ۴۰در ملک جهان دیدهٔ نُه چرخ ندیدهچون‌ دانش تو شیخی ‌و چون بخت تو شابی
41. ۴۱اقبال تو فرسوده مدار فلک از عمروین طرفه‌که چون او نبود تازه مشابی
42. ۴۲از ماه چو یکران تو را بست فلک نعلپنداشت‌که صادر شده زو فعل صوابی
43. ۴۳از قدر تفاخر به قدرکرد و قضا دیدغژمان ز سر خشم بدوکرد عتابی
44. ۴۴کاین نعل تباهی ز چه بستی به سمندیکش حلقهٔ خورشید نیرزد به رکابی
45. ۴۵برگردن خفاش صفت خصم تو بنددهر روز خور از شعشعهٔ خویش طنابی
46. ۴۶جز تیغ توکز تن چکدش خون بداندیشحاشاکه ز الماس چکد لعل مذابی
47. ۴۷چون موج زند لجهٔ جود تو نمایدبر ساحت او قبهٔ نه چرخ حبابی
48. ۴۸خیاط ازل دوخته از جامهٔ نه چرخبر قامت اقبال تو کوتاه ثیابی
49. ۴۹جستند و ندیدند حوادث پی ملجاچون درگه انصاف تو فرخنده‌مآبی
50. ۵۰بدخواه تو گر مانده سلامت عجبی نیستاندر خور بادافره او نیست عقابی
51. ۵۱تا نیز رخ حادثه در خواب نبیندهرگز نرود دیدهٔ بخت تو به خوابی
52. ۵۲در رجم شیاطین عدو بر فلک رزمآمد ز ازل تیر تو دلدوز شهابی
53. ۵۳‌تا خلق سرایند که در عرصهٔ محشراندر خور هر معصیتی هست عذابی
54. ۵۴از قهر تو بدخواه و ز لطف تو نکوخواهاین‌یک به نصیبی رسد آن‌یک به نصابی