1. ۱سرو سیمین مرا از چوب خونین‌ گشت پایسرو گو با پای چوبین در چمن زین پس میای
2. ۲سرو من ماه زمین بد زان شدش پا بر فلکتا ز نیکویی زند ماه فلک را پشت پای
3. ۳ماه من شد در محاق و سرو من از پا نشستسرو را گو برمخیز و ماه را گو برمیای
4. ۴سرو من از پا فتاد و فرق فرقدسای اوسنبلستان ‌کرد گیتی را ز زلف مشکسای
5. ۵سرو را زین ‌غصه‌گو در باغ خون دل‌گریماه را زین قصه گو از چرخ سوی گل گرای
6. ۶تا بهشتی روی من بر خاک تا ری سود چهرگشت خاک از فر رخسارش بهشی دلگشای
7. ۷خاک اگر دعوی سلطانی کند شاید از آنکسایهٔ زلفش بر او افتاد چون پر همای
8. ۸در زمستانی‌که ازگل می‌نروید هیچ‌گلگل ز گل رویید تا او بر زمین شد چهره‌سای
9. ۹مشک‌بیزان‌گشت برگیتی ز جعد دلفریباشک‌ریزان‌گشت بر دامن ز چشم دلربای
10. ۱۰اشک چشمش راست پنداری‌ که تخم فتنه بودزانکه از اشکش زمین تا حشر گردد فتنه‌ زای
11. ۱۱دوش درکنجی ز رنج روزه بودم تنگدلکز برون آسیمه‌سر، پیکی درآمد در سرای
12. ۱۲گفتمش خیرست ‌گفت آری نداری آگهیکز ملک بر جان یاور رفت خشمی جانگزای
13. ۱۳باز چونان داوری در حق چونین یاورینیک باورکرد گفتار حسود ژاژخای
14. ۱۴گفتمش رو رو نیی آگه ز دستان دم مزنگفت بیحاصل مگوی و ژاژ لاطایل ملای
15. ۱۵شه فریدونست فرخ او بود ضحاک عهدآن ز گرز گاوسار و این زلف مارسای
16. ۱۶گر فریدون‌کینه از ضحاک جوید باک نیستحبذا فرخنده عدل و مرحبا پاکیزه‌رای
17. ۱۷شاه را باید دعا گفتن ز لطف و قهر اوهر دو آمد غمزدای و هر دو آمد جان‌فزای
18. ۱۸هم مبادش گرد بر دامن ز چرخ گرد گردهم مبادش درد بر خاطر ز دیر دیرپای
19. ۱۹یاور من هم مباش از خشم داور تنگدلمی‌نبالی چون علم تا می‌ننالی همچو نای
20. ۲۰چشم لطف از شاه داری دل ز خشمش بد مکنمی دهان را تلخ دارد آنگه آمد غمزدای
21. ۲۱بر در خدمت بغیر از حلقهٔ طاعت مکوببر در طاعت بغیر از جبههٔ خدمت مسای
22. ۲۲هم دف مخروش اگر گوشت‌ بمالد همچو چنگکز تهی‌ مغزی نماید ناله‌ کردن چون درای
23. ۲۳همچو زلف خویش و حال من مشو حال دژمکاب برگردد به جوی و مهر باز آید به جای
24. ۲۴خود ز شاه نکته‌دان بگذرکه داند هرکسیکافتابی چون ترا دانا نینداید به لای
25. ۲۵شاه شاهان ماه ماهان را به رنگ آرد به چنگوای آن نادان‌که این معنی نداند وای وای
26. ۲۶حالی ای سلطان خوبان درگذر از حال خویشبرخی از احوال روز روزه شو طیبت‌سرای
27. ۲۷تو مگر روزه نیی ‌کاینگونه هستی سرخ‌چهرراستی غمزی نما وز حال خود رمزی نمای
28. ۲۸حال من پرسی چنانم روزه دارد زردرویکم اگر بینی ندانی‌کاین منم یاکهربای
29. ۲۹رغم زاهد را بیا تا یک‌دو روزی می خوریماز سر طیبت ‌که طیبت را ببخشاید خدای
30. ۳۰هم تو بهر من شراب آور ز لعل می‌پرستهم من از بهرت رباب آرم ز قول جانفزای
31. ۳۱گه چو ساغر بر رخ من تو بخندی قاه‌قاهگه چو مینا من بگریم از غم تو های‌های
32. ۳۲مر مرا نقلی اگر باید ترا شیرین‌لبانمر ترا چنگی اگر باید مرا پشت دوتای
33. ۳۳هم ترا من نافه پیش آرم ز کلک مشکبویهم مرا تو باده پیش آری ز چشم دلربای
34. ۳۴گر من از تو دل بدزدم نکته‌یی گو دلفریبگر تو از من رو بپوشی جانت آرم رونمای
35. ۳۵شکرت باید بگو حرفی ز لعل دلنشینعنبرت باید بزن دستی به زلف مشک‌سای
36. ۳۶عیش را در گرد خواهی برفشان گرد از کلهرنج را در بند خواهی برگشا بند از قبای
37. ۳۷چون تو ماهی را چه غم‌م‌ر چون منی بیند به رویچون تو شاهی را چه باک ار چون منی باشد گدای
38. ۳۸در حدیث دوست قاآنی ‌زبان نامحرمستدوست را خواهی‌چو مغز ازپوست ‌بی‌حجت برآی