1. ۱باز سرسبز شد زمین ز گیاههمچو اقبال ناصرالدین شاه
2. ۲سروها گرد سرخ گل گوییگرد سلطان ستاده‌اند سپاه
3. ۳خاک خرّم‌تر از هوای بهشتباد مشکین‌تر از شمال هراه
4. ۴ابر پاشیده بر دمن لؤلؤباد گسترده در چمن دیباه
5. ۵تخت‌ کاووس ‌گشته آن ز گهرتاج طاووس گشته این زگیاه
6. ۶همه شیر سپید بارد ابرکه چو پستان زنگی است سیاه
7. ۷کشتی‌ای از بخار را ماندکش بود پشت باد لنگرگاه
8. ۸اندرین فصل یارکیست مراجانفزا عمر بخش انده‌ کاه
9. ۹ملک‌العرش دلبران به جمالملک‌الموت عاشقان به نگاه
10. ۱۰زخ رخشان او میان دو زلفچون ثوابی میانهٔ دوگناه
11. ۱۱یا نه‌ گویی به نزد یک قیصردو نجاشی نموده پشت دوتاه
12. ۱۲تا بر او چون منیژه دل بستمگشت افراسیاب دل آگاه
13. ۱۳دلم اندر چهِ زنخدانشهمچو بیژن فکند لیک آن ماه
14. ۱۴رستمی ‌کرد و با کمند دو زلفچون ثوابی میانهٔ دوگناه
15. ۱۵گاه مستی اگرچه می‌بوسملب او را به عنف خواه مخواه
16. ۱۶لیک خود هم به میل خاطر خویشمی‌دهد بوسه نیز گاه به‌گاه
17. ۱۷خاصه آن ساعتی‌ که می‌شنوداز لب من مدیح شاهنشاه
18. ۱۸ناصرالدین شه آفتاب ملوکزینت ملک و زیب افسروگاه
19. ۱۹زیر فرمانش ملک تا ملکوتشاکر خوانش پیر تا برناه
20. ۲۰سطوتش برق و آفرینش‌ کشتقدرتش‌کهربا وگیتی‌کاه
21. ۲۱باد مهرش به هر زمین ‌که وزدزو دمد تا به حشر مهر گیاه
22. ۲۲بر نه افلاک‌گسترد سایههرکجا شوکتش زند خرگاه
23. ۲۳دی خرد وصف ذات او می‌گفتکه بزرگست و در جهان یکتاه
24. ۲۴گفتم آیا توان نظیرش جستکافرینش بدو برند پناه
25. ۲۵لب گزان گفت عقل من که خموشوحده لااله الا الله
26. ۲۶ای ترا خسروان هفت اقلیمدست برکش ستاده بر درگاه
27. ۲۷خلق را پیش از آفرینش روحداغ مهر تو بود زیب جباه
28. ۲۸صوت و حرف و کلام ناشده خلقذکر مدح تو بود در افواه
29. ۲۹صف جیش تو از فراوانیاز فراهان رسیده تا به فراه‌
30. ۳۰بر جمال و جلال و شوکت تودر و دیوار شاهدند و گواه
31. ۳۱روز هیجا که در عروق زمینبفسرد همچو خون مرده میاه
32. ۳۲راه‌گردون شود بنفشه از تیغکام‌گردان شود سیاه از آه
33. ۳۳همه صد جا ز هول بگریزندتا نفس از گلو رسد به شفاه
34. ۳۴دل ‌گردان ز چاک پیراهنبرجهد چون ز باد بند قباه
35. ۳۵تیغ بر روی هم‌ کشند اقرانگرز بر فرق هم زنند اشباه
36. ۳۶تو چو خورشید چرخ وقت طلوعاز کمینگه برون شوی ناگاه
37. ۳۷خنجری چون ‌جحیم درکف دستچهره‌یی چون بهشت زیرکلاه
38. ۳۸کوه و هامون ز هول حملهٔ توپر شود از خروش واویلاه
39. ۳۹از هراس سنان تو به سپهربازگردد شعاع مهر از راه
40. ۴۰شیر آن سان گریزد از سخطتکه ورا سرزنش‌کند روباه
41. ۴۱تیغت آن یادگار عزراییلملک‌الموت یک جهان بدخواه
42. ۴۲تا که بر عمر تو بیفزایدعمر اعدات را کند کوتاه
43. ۴۳ریزد آن قدر خون‌ که چون ماهیهفت‌ گردون به خون ‌کنند شناه
44. ۴۴تو چو اسفندیار رویین تنگرد کرده عنان اسب سیاه
45. ۴۵دشمن دیو خو چو ارجاسب‌حالش از هیبت تو گشته تباه
46. ۴۶اطلس سرخ دم به دم بافنددشمنانت به خاک معرکه‌گاه
47. ۴۷بسکه درخون خویشتن پس‌ مرگدست و پا می‌زنند چون جولاه
48. ۴۸گرچه‌گیتی بر تو چیزی نیستهم ز گیتی ترا فزاید جاه
49. ۴۹صفر هم هیچ نیست لیک شودسه از و سیّ و پنج ازو پنجاه
50. ۵۰تا ندارند از ستایش حقپارسایان پاک دین اکراه
51. ۵۱تکیه بر هیچ پادشات مبادجز به شاهی‌که نام اوست اله
52. ۵۲تخت در زیر و بخت در فرماننصر همدوش و عافیت همراه
53. ۵۳فتحی از نو نموده روز به روزملکی از نوگشوده ماه به ماه