1. ۱دو چشم باز و دوگوشم فراز مانده به راهکه‌کی بشارت فتح آید از معسکر شاه
2. ۲ندانم از چه به راه اندرون بشیر بماندگمان برم که به شیری دوچار شد ناگاه
3. ۳و یا ز پویه سم بارگیش کوفته شدپیاده ماند و نبودش پیاده طاقت راه
4. ۴و یا ز شدت باران و برف و برد هوابه نیمه راه به جایی بماند خواه مخواه
5. ۵و یا چو روی منش دست و پا پر آبله شدز بسکه بوسه زدندش زمان زمان به شفاه
6. ۶چه شد چرا سفرش این قدر دراز کشیدمگر نه عمر سفر بود غالباً کوتاه
7. ۷علی‌الله از چه سبب دور ماند و دیر آمدمگر شکار بتی‌گشت شوخ و خاطرخواه
8. ۸چرا نیامد یارب‌کجا اقامت‌کردبه حیرتم‌ که چه شد لا اله الا الله
9. ۹همین دم آمده ور نامدست می‌آیدخدای را ز قدوم ویم‌ کنید آگاه
10. ۱۰همی معاینه بینم ‌که مژده را بت مندوان دوان خوش و خرم درآید از درگاه
11. ۱۱به جهد رانده ز تک مانده تنگ بسته‌کمرنفس‌ گسیخته خوی ‌کرده ‌کج نهاده ‌کلاه
12. ۱۲عرق نشسته به رویش چو بر سمن بارانغبار مانده به چهرش چو بر ثواب‌گناه
13. ۱۳سپید گرد رهش برد و زلف غالیه‌گونبسان سودهٔ‌ کافور تر به مشک سیاه
14. ۱۴خطش به چهرهٔ رنگین چو مشک بر شنجرفتنش به جامهٔ فاخر چو نقره در دیباه
15. ۱۵چو پشت گردون در سجدهٔ خدیو جهانبه پیش رویش آن زلف‌ کرده پشت دوتاه
16. ۱۶به غیر خط سیاهش برآن سپید رخانز مشک سوده ندیدم حصار خرمن ماه
17. ۱۷نشسته از بریکران باد پای چو برقدو اسبه تاخته ناگه دمان رسد از راه
18. ۱۸بشارت آرد کآمد بشیر و برّه زدندبه گردش از دو طرف جوق جوق بنده و داه
19. ۱۹ز بس به روی بشیر از در نیاز عیونز بس به راه برید از در نماز جباه
20. ۲۰تمام جبهه بود هرکجا نهند قدمتمام دیده بود هر کجا کنند نگاه
21. ۲۱لبش پر آبله‌گردیده چون سپهر به شبز بس که بومه زدندش ز هرطرف به شفاه
22. ۲۲یکیش ساغر می داده‌ کای بشیر بنوشیکیش نقد روان بر ده‌ کای برید بخواه
23. ۲۳ز هر کرانه‌ گروهی‌ گرفته دامن اوکه ای بشیر چه داری خبر ز فتح هراه
24. ۲۴به روزگار زمستان‌که آبها همه سنگچسان ز آب هری رود عبره‌ کرد سپاه
25. ۲۵به فصل دی که ز سردی بنیم راه سخنبه سمع‌ کس نتواند رسیدن از افواه
26. ۲۶ز بس برودت در طبع روزگار حرونکه منجمد شده قوهٔ نما به طبع‌گیاه
27. ۲۷هرات راکه سپهری است بر فراز زمینچسان ‌گرفت شهنشاه آسمان خرگاه
28. ۲۸به مان آذر وکانون ‌که شعله درکانونچنان فسرده نماید که شاخ سرخ ‌گیاه
29. ۲۹هرات را که جهانیست در میان جهانچسان ‌گشود مهین شهریار ملک پناه
30. ۳۰به وقت بهمن‌ کز تیره جرم ابر مطیرسپهر نیلی در بر کند پرند سیاه
31. ۳۱هرات راکه بود قلعهٔ ستاره‌گرایچسان نمود مسخر شه ستاره سپاه
32. ۳۲بشیرگوید ای قوم تا نبیند کسخبر فسانه شمارد به صدهزار گواه
33. ۳۳مگر نه خسرو گیتی‌ستان محمدشاهبه سرش تاج سعادت بود ز فر آله
34. ۳۴شکوه شاه همین بس ‌که از مهابت اوز سومنات به عیوق رفت بانگ صلوه
35. ۳۵نبرد شاه همین بس‌ که از صلابت اوفغان افغان بررفت تا به طارم ماه
36. ۳۶نه شاه عرضهٔ شطرنج بود شاه هریکه می ز جای بجنبد ز بانگ شاهاشاه
37. ۳۷چه مایه رنج و خطر برد شاه تا آوردبر اوج تختهٔ دارش ز شیب تختهٔ‌ گاه
38. ۳۸به مال و جاه عدو غره‌‌ گشت و غافل ازینکه مال او همه مارست و جاه او همه چاه
39. ۳۹بلی چو بخت قرین نیست مال‌ گردد ماربلی چو چرخ معین نیست جاه‌ گردد چاه
40. ۴۰غریو توپ دژ آشوب از محال هریگمان برم که فراتر شد از دیار فراه
41. ۴۱نهیب شاه چنان تنگ‌کرد سینهٔ خصمکه می‌نداشت ز تنگی مجال‌گفتن آه
42. ۴۲ز بس‌که بهر تماشای رزم خم شد چرخچو چرخ چاچی شاهش‌ نماند پشت دوتاه
43. ۴۳همی به فرق ملک خود آهنین گفتیفکنده سایه بلند آسمان به خرمن ماه
44. ۴۴ستاره‌گریان از بیم مرگ هایاهایزمانه خندان بر کار خصم قاهاقاه
45. ۴۵عدو ز مرگ دل آسوده بود و غافل ازینکه نوک نیزهٔ شه مرگ را بود بنگاه
46. ۴۶مجال جنبش از هیچ سو نداشت نسیمز بس هوا متراکم ز بانگ واویلاه
47. ۴۷ز بیم شاه پر از نقش شاه بود جهانبه چشم خصم ولی بود در جهان یکتاه
48. ۴۸چنان ز بیم ملک زردگشت چهر عدوکه‌کهرباش نیارست فرق‌کرد ازکاه
49. ۴۹ز گرز شاه شد آشفته مغز خصم چنانکنسیم ناخوش او مغز چرخ‌ کرد تباه
50. ۵۰عجبترآنکه ز مغزش به خاک تخمی‌کاشتکه تا قیامت مجنون دمد به جای‌ گیاه
51. ۵۱خدنگ شاه چنان خود دوخت بر سر خصمکه‌ گفتی آنکه به فرقش شدست پوست‌ کلاه
52. ۵۲ز بس‌که تندی شمشیر شاه جسم عدودوپاره‌‌گشت به یک ضرب و می نبود آگاه
53. ۵۳مصاف بس که در آن پهنه ‌‌گرم بود نداشتهمی خبر پدر از پور و همره از همراه
54. ۵۴سپاهیان ملک بر عدو چنان چیرهکه شرزه شیردژ آگه به حمله بر روباه
55. ۵۵ز تیر شاه‌که ده ده به یکدگر می‌دوختکسی نیافت‌ که پنجست خصم یا پنجاه
56. ۵۶سپهر قلزم خوناب‌گشت و تیر ملکدر او به قوت بازو همی نمود شناه
57. ۵۷چنان نهیب ملک‌کار تنگ‌کرد به خصمکه جز به سایهٔ تیغ اجل نیافت پناه
58. ۵۸ز تیغ شاه مکافات یافت خصم آریگناه را نه مگر دوزخست باد افراه
59. ۵۹بلی به دوزخ تفتیده می‌بسوزد مردچو بنگریش جری بر به ارتکاب‌ گناه
60. ۶۰ز چیره دستی شه خیره مرزبان هریچنانکه غیرامانش نه روی ماند و نه راه
61. ۶۱زمان زمان پی پوزش به بارگاه ملکدوان دوان زهری صف به صف سپید و سیاه
62. ۶۲وزیر شه بدل اسب داد پیل دمانبه هر بیاده ‌که آورد رخ به درگه شاه
63. ۶۳جهانستان ملکا بدسگال سوز شهاتویی‌که پشت فلک در سجود تست دوتاه
64. ۶۴هزار شکر خدا راکه از عنایت توجهانیان همه انباز راحتند و رفاه
65. ۶۵به ویژه فارس که گویی بهشت را مانداز آنکه راه ندارد به هیچ دل اکراه
66. ۶۶یکی منم‌ که به میدان مدح‌گوی سخنبه صولجان بلاغت ربودم از اشباه
67. ۶۷سوارگشته سرانگشت من به پشت قلمبدان مثابه ‌که رویینه تن بر اسب سیاه
68. ۶۸اگر نه خامهٔ من بود نظم عنین بودهم او بسان سقنقور بر فزودش باه
69. ۶۹شها جدا ز جنابت به حیرتم‌که مراچگونه روز شود هفته هفته ‌گردد ماه
70. ۷۰چنان سپاه محن بر دلم هجوم آردکه‌ گم شود تنم اندر میانه ‌گاه بگاه
71. ۷۱ثنای شاه نیاری نمود قاآنیبه هرزه باد مپیما به خیره عمر مکاه
72. ۷۲به هر بهار الا تا همی به قوت طبعچو خون روان شود اندر عروق شاخ میاه
73. ۷۳قوام بخت تو چندانکه در بسیط زمینکهین غلام تو بر آسمان زند خرگاه