1. ۱دوش چو بنهفت نوعروس ختن روشاهد زنگی‌ گره‌ گشاد ز ابرو
2. ۲ترک من آمد ز ره چو شعلهٔ آتشگرم و دم آهنج و تند و توسن و بدخو
3. ۳چون سر زلف دو صد شکنج به عارضچون خم جعدش دو صد ترنج بر ابرو
4. ۴خم خم و چین چین گره ‌گره سر زلفشاز بر دوش اوفتاده تا سر زانو
5. ۵تاب به مویش چنانکه بوی به عنبرتاب به رویش چنانکه رنگ به لولو
6. ۶زلف پریشیده بر عذارش چو نانکبال ‌گشاید در آفتاب پرستو
7. ۷چهرهٔ رخشنده از میان دو زلفشتافت بدانسان‌ که ‌گرد مه ز ترازو
8. ۸یا نه تو گفتی به نزد خواجهٔ رومیزایمن و ایسرستاده‌اند دو هندو
9. ۹جستم و بنشاندمش به صدر و فشاندمگرد رهش به آستین ز طلعت نیکو
10. ۱۰مانا نگذشت یک‌دو لمحه‌ که بگذشتآهش از آسمان و اشک ز مشکو
11. ۱۱چهرش بغدادگشت و مژگان دجلهرویش خوارزم‌ گشت و دیده قراسو
12. ۱۲در عوض مویه چشمه راند ز هر چشمبر صفت دیده مویه‌کرد ز هر مو
13. ۱۳گشت بدانگونه موی موی‌ که‌ گفتیدر بن هر موی‌کرده تعبیه آمو
14. ۱۴چهر سپیدش ز اشک چشم سیاهشیاد ز خوارزم کرد و آب قراسو
15. ۱۵گفتمش ای مه به جان من ز چه موییگفت ز بیداد شهریار جفا جو
16. ۱۶گفتمش ای ترک ترک هذیان می‌کنخیز و صداعم مده وداعم می‌گو
17. ۱۷مهلا مهلا سخن مگو به درشتیکت خرده خرده دان ندارد معفو
18. ۱۸نام ستم بر شهی منه‌که به عهدشبازگریزد زکبک و شیر ز راسو
19. ۱۹طعن جفا بر شهی مزن‌که به‌دورشبیضه نهد درکنام شاهین تیهو
20. ۲۰گفت زمانی زمام منع فروکشدست ز تقلید ناصواب فروشو
21. ۲۱ظلم فراتر ازین‌که شاه جهانمساخته رسوا به هر دیار و به هرکو
22. ۲۲جور ازین بین‌کاو ز درگه خویشمنیک به چوگان قهر راند چون ‌گو
23. ۲۳سرو بود برکنار جوی و من اینکسروم و جاریست درکنار مراجو
24. ۲۴گرچه به شه مایلم ازو بهراسماینت شگبفتی اخاف منه و ارجو
25. ۲۵گرچه به شه عاشقم ازو به ملالماینت عجب‌کز وی استغیث وادنو
26. ۲۶شه ز چه هر مه برون رود پی نخجیرآهو اگر باید دو چشم من آهو
27. ۲۷گو نچمد از قفای‌گور به هر دشتگو ندود در هوای ‌کبک به هر سو
28. ۲۸بهرگوزنان به دشت وکه نبرد راهبهر تذروان به راغ و کو ننهد رو
29. ۲۹کبک و تذروش منم به خنده و رفتاررنج‌ کمان‌ گو مخواه و زحمت بازو
30. ۳۰گور وگوزنش منم به دیده و دیدارگو منما در فراز و شیب تکاپو
31. ۳۱گورکمند افکنم‌گوزن‌کمان‌کشکبک قدح خواره‌ام تذر و سخنگو
32. ۳۲گفتمش ای ترک حق به سوی تو بینمچون تو بسی شاکی‌اند از ستم او
33. ۳۳سیم‌کند ناله زر نماید فریادبحر کند نوحه‌ کان نماید آهو
34. ۳۴لیک ز روی ادب به شاه جهاندارمرد خردمند می‌نگیرد آهو
35. ۳۵ظلم چنین خوش‌تر از هزاران انصافدرد چنین بهتر از هزاران دارو
36. ۳۶شاه فریدون خدایگان جهانستاوست‌ که قدرش بر آسمان زده پهلو
37. ۳۷گنج نبالد چو او به تخت دل‌افروزملک ببالد چو او به رخش جهان‌پو
38. ۳۸حزمش مبرم‌تر از هزاران بارهرایش محکم‌تر از هزاران بارو
39. ۳۹بر در قصرش هزار بنده چو ارغوندر بر بارش هزار برده چو منکو
40. ۴۰صولت چنگیزخان شکسته به یاساپردهٔ تیمور شه دریده به یرغو
41. ۴۱تیغ تو هنگام وقعه‌کرد به دشمنتیر تو در وقت‌ کینه‌ کرد به بدگو
42. ۴۲آنچه فرامرز یل نمود به سرخهآنچه نریمان‌گو نمود به‌کاکو
43. ۴۳ای‌که بنالد ز زخم‌گرز تو رستمویکه به موید ز بیم بر ز تو برزو
44. ۴۴خشم تو از شاخ ارغوان ببرد رنگمهر تو از برگ ضیمران ببرد بو
45. ۴۵رنگین‌گردد ز تاب روی تو محفلمشکین ‌گردد ز بوی خلق تو مشکو
46. ۴۶بس‌ که به مدحت رقم زدند دفاترقیمت عنبر گرفت دوده و مازو
47. ۴۷برق حسامت به هر دمن‌ که بتابدروید از آن تا به حشر لالهٔ خودرو
48. ۴۸ابر عطایت به هر چمن‌که بباردخوشهٔ خرما دمد ز شاخهٔ ناژو
49. ۴۹نقش توانی زدن بر آب به قدرتکوه توانی ز جای ‌کند به نیرو
50. ۵۰چرخ بود همچو بزم عیش تو هیهاتراغ و چمن دیر وکعبه‌گلخن و مینو
51. ۵۱یا چو ضمیرت بود ستاره علی‌اللهمهر و سها لعل و خاره شکر و مینو
52. ۵۲شاخی‌ گوهر دهد چو کلک تو نه‌ کیحاشا کلّا چسان چگوهه ‌کجا کو
53. ۵۳عزم تو بر آب ریخت آب سکندرحزم تو بر باد داد خاک ارسطو
54. ۵۴گو نفرازد عدو به بزم تو رایتگو نکند خصم در بر تو هیاهو
55. ۵۵مرغ نیی‌کت بود هراس زمحندارطفل نیی ‌کت بود نهیب ز لولو
56. ۵۶پیکر گردون شود ز تیر تو غربالسینهٔ‌ گردان شود ز تیر تو ماشو
57. ۵۷دادگر تا مراست مدح تو آیینبس‌ که‌ کنم سخره بر امامی و خواجو
58. ۵۸خواجهٔ خواجویم و امام امامیشاعر سحارم و سخنور و جادو
59. ۵۹نیست شگفتی‌که همچو صیت نوالتصیت‌کمالم فتد به طارم نه تو
60. ۶۰بس کن قاآنیا چه هرزه دراییرو که به درگاه شه ‌کم از همه‌یی تو
61. ۶۱مدحت خسرو چه ‌گویی ای همه‌‌ گستاخچرخ نیاید به ذرع و بحر به مشکو
62. ۶۲اهل جهان را به‌ گوش تا عجب آیدواقعهٔ اندروس‌اا و قصهٔ هارو
63. ۶۳خصم ز بأس تو بیند آنچه همی دیددولت مستعصم از نهیب هلاکو